آفرودسواری (Off-Roading) به عنوان فعالیتی هیجان‌انگیز در مسیرهای ناهموار، تپه‌های شنی و کوهستان‌ها، در صورت عدم رعایت ضوابط، می‌تواند به تهدیدی جدی برای اکوسیستم‌های طبیعی تبدیل شود.

شهرام یوسفی خانقاه، در گفت‌وگو با ایسنا، در تحلیل آسیب‌های این ورزش اظهار کرد: آفرودسواری بی ضابطه و هیجانی، صدمات جبران‌ناپذیری به عرصه‌های طبیعی اعم از مرتع، جنگل و بیابان وارد می‌کند. تخریب پوشش گیاهی، فشردگی خاک، تشدید فرسایش و تخریب نهال‌های جوان و ریشه‌های سطحی از جمله اثرات مستقیم این فعالیت است.

وی همچنین به پیامدهای زیست‌محیطی گسترده‌تر اشاره کرد و افزود: قطع مسیرهای طبیعی جریان آب، افزایش احتمال آتش‌سوزی، تخریب آشیانه پرندگان و لانه‌های پستانداران کوچک، تکه‌تکه شدن زیستگاه‌ها و همچنین آلودگی‌های صوتی، خاک و آب، بخشی از صدماتی است که در اثر آفرودسواری خارج از چهارچوب رخ می‌دهد.

وی برای کاهش این آسیب‌ها و تبدیل این فعالیت به ورزشی دوستدار محیط‌زیست، راهکارهای متعددی را پیشنهاد کرد، در این راستا بر موارد زیر تأکید نمود: استفاده انحصاری از مسیرهای مجاز تعیین‌شده توسط سازمان منابع طبیعی و محیط زیست، پرهیز مطلق از عبور از مناطق تالابی، چشمه‌ها، چمنزارها و بستر رودخانه‌های فصلی، اجتناب از سرعت زیاد، شتاب‌گیری‌های شدید و چرخش‌های ناگهانی در محیط‌های طبیعی، رعایت زمان‌بندی‌های زیستی، به‌ویژه خودداری از آفرودسواری در ایام بارندگی، فصل زادآوری پرندگان و ساعات گرم تابستان.

خانقاه در ادامه به لزوم تغییر رویکرد باشگاه‌های آفرودسواری اشاره کرد و گفت: ضروری است دوره‌های آموزشی و فرهنگ‌سازی برای رانندگان برگزار شود و باشگاه‌ها به عنوان بخشی از مسئولیت اجتماعی خود، ملزم به اجرای پروژه‌های جبرانی مانند کاشت نهال، ترمیم مناطق آسیب‌دیده و پاکسازی منظم مسیرها شوند.

وی با اشاره به نقش فناوری در حفاظت از طبیعت، ترویج خودروهای آفرود برقی و استفاده از تجهیزات ناوبری دقیق و نقشه‌های دیجیتال به‌روز را برای جلوگیری از ورود به مناطق حساس و ممنوعه ضروری دانست و خاطرنشان کرد: طبیعت میراث گذشتگان و امانت نسل‌های آینده است و هیچ هیجانی ارزش نابودی آن را ندارد؛ هدف نهایی باید دست‌یابی به تعادلی باشد که در آن انسان از طبیعت لذت ببرد و طبیعت نیز از آسیب انسان در امان بماند.

انتهای پیام