به گزارش ایسنا، شرکت فضایی خصوص «بلو اوریجین» قصد دارد سایت پرتاب فلوریدای خود را به یک مرکز دو سکویی بازگرداند تا از موشک بزرگتر و قدرتمندتر «نیو گلن 4×9» که هنوز در دست توسعه است، پشتیبانی کند.

با ادامه تعمیرات تاسیسات پس از انفجار یکی از موشک‌های «نیو گلن 2×7» در طول آزمایش‌ها در مجتمع پرتاب-36 ایستگاه نیروی فضایی «کیپ کاناورال» در ماه مه، این شرکت اعلام کرده است که قصد دارد این سایت را با یک سکوی اضافی توسعه دهد.

این شرکت همچنین قصد دارد زیرساخت‌های عملیاتی این مجموعه را در زمین‌های اطراف بسازد که شامل یک مرکز ادغام عمودی(VIF) برای موشک «نیو گلن» و یک مرکز پردازش محموله(PPF) خواهد بود.

بلو اوریجین نسبت به توانایی خود در تکمیل تعمیرات به موقع سکوی پرتاب فعلی برای بازگشت «نیو گلن» به پرتاب تا پایان سال ابراز اطمینان کرده است، اما این شرکت جدول زمانی برای آمادگی دومین سکوی پرتاب یا رونمایی مورد انتظار از «نیو گلن» بزرگتر را اعلام نکرده است.

عنوان‌های 4×9 و 2×7 نشان‌دهنده پیکربندی موتور این موشک‌ها هستند. این نام شبیه به نام‌گذاری شرکت «اسپیس‌ایکس» برای موشک «فالکون 9» است که در مرحله اول خود از 9 موتور «مرلین 1D» بهره می‌برد که به صورت دایره‌ای هشت‌تایی در اطراف یک موتور در مرکز قرار گرفته‌اند. مرحله اول «نیو گلن» از موتورهای BE-4 «بلو اوریجین» نیرو می‌گیرد و مرحله دوم موشک از موتورهای BE-3U استفاده می‌کند.

هر دو پیکربندی مرحله اول «نیو گلن» برای فرود و قابلیت استفاده مجدد طراحی شده‌اند. موشک 2×7 با هفت موتور BE-4 در مرحله اول و دو موتور BE-3U در مرحله دوم خود پرواز می‌کند.

متعاقباً، موشک بلندتر و هنوز رونمایی نشده 9x4 با 9 موتور BE-4 در مرحله اول و 4 موتور BE-3U در مرحله دوم خود به فضا پرتاب خواهد شد. بنابراین، این موشک قادر به پرتاب محموله‌های بزرگتر و سنگین‌تر به فضا خواهد بود.

«کیپ کاناورال» به مدت تقریباً چهار دهه از دهه 1960 میزبان دو سکوی پرتاب بود که از خانواده موشک‌های Atlas-Centaur و بعداً موشک‌های Atlas I، II و III پشتیبانی می‌کردند. در آن زمان، این سکوها میزبان پرتاب کاوشگرهای Surveyor، Mariner و Pioneer ناسا و همچنین محموله‌های تجاری و امنیت ملی بودند، اما این دوران در اواسط دهه 1960 به پایان رسید، زیرا موشک‌های Atlas بازنشسته شدند.

سکوی پرتاب دوم این مجموعه آخرین موشک خود را در سال ۲۰۰۵ پرتاب کرد و سپس از رده خارج و تخریب شد.

شرکت «بلو اوریجین» در سال ۲۰۱۵ اجاره این پایگاه را بر عهده گرفت، ساخت تأسیسات پرتاب خود را در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد و اولین موشک نیو گلن ۷x۲ را از این تأسیسات در سال ۲۰۲۵ پرتاب کرد.

موشک «نیو گلن» از زمان اولین پرتاب، دو مأموریت دیگر انجام داده است که آخرین آن در ماه آوریل به فضا پرتاب شد. این شرکت برای 8 تا ۱۲ پرتاب در سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی کرده بود، اما انفجار موشک در آزمایش آتش‌ثابت در ماه مه، این برنامه را برهم زده و شاید تنها یک پرتاب تا پایان 2026 انجام شود.

چهارمین موشک «نیو گلن» قرار بود قبل از تخریب در طول آزمایش در تاریخ ۸ مه، مجموعه‌ای از ماهواره‌های اینترنت بی‌سیم «آمازون لئو» را به مدار زمین منتقل کند که منجر به خسارات گسترده‌ای به سکوی پرتاب نیز شد.

کمتر از یک ماه بعد، دیو لیمپ(Dave Limp)، مدیرعامل «بلو اوریجین»، به‌روزرسانی از تعمیرات ارائه داد و اطمینان داد که «نیو گلن» قبل از پایان سال ۲۰۲۶ دوباره پرواز خواهد کرد. وی همچنین برخی از ارتقاهای اولیه را که در نتیجه تعمیرات غیرمنتظره در سکوی پرتاب ادغام خواهند شد، از جمله جایگزینی بالابرنده حمل و نقل «نیو گلن» با یک مفهوم عمودی جایگزین برای انتقال موشک به سکو تشریح کرد.

«بلو اوریجین» در بیانیه‌ای اعلام کرد: سکوی پرتاب LC-36 برای دهه‌ها به عنوان سنگ بنای پروازهای فضایی آمریکا خدمت کرده و طیف گسترده‌ای از ماموریت‌ها را برای ناسا و شرکای تجاری پشتیبانی کرده است. اکنون این مکان تاریخی در حال ورود به دوران جدیدی است که عملیات‌های «نیو گلن» را پیش می‌برد.

به گفته لیمپ، سکوی پرتاب دوم به ۲۵۰۰ تن فولاد نیاز دارد که بخش عمده‌ای از آن صرف ساخت یک برج پرتاب ۲۱۳ متری خواهد شد.

لیمپ در پستی در شبکه‌های اجتماعی در ۱۲ اوت گفت: با افتخار به میراث مجتمع پرتاب ۳۶ ادای احترام می‌کنیم. بازسازی LC-36A و پرواز مجدد آن در سال جاری همچنان اولویت ماست. در کنار این کار، یک تیم جداگانه در حال شروع کار بر روی LC-36B، خانه عملیاتی موشک‌های ۹x۴ نیو گلن است.

انتهای پیام