من هنوز چهره مادرم را ندیده‌ام؛ اما در خلوت این تاریکی  رازآلود، تمام آرزویم این است که نخستین پرتو نوری که بر مردمک چشمانم می‌تابد، بازتاب سیمای مهربان او باشد. دلم پر می‌کشد برای روزی که پلک بگشایم، در زلالی نگاهش غرق شوم، عطر تنش را نفس بکشم و در حریم امن و بی‌انتهای آغوشش، جهان را فراموش کنم.

دوست دارم با زمزمه‌های زلال لالایی‌اش که چون نسیمی بر جان بی‌قرارم می‌وزد، آرام به خواب بروم؛ و سحرگاهان، با طنین مخملین صدایش که با مهر سلامم می‌دهد، چشم به زندگی باز کنم. مادر برای من فرشته‌ای زمینی است؛ تجلی رحمت حق که پروردگار آسمان‌ها، بهشت جاودانش را به پاس رنج و عطوفت مادری، زیر پای او فرش کرده است.

در رؤیاهای کوچکم می‌بینم که روزی نخستین گام‌های لرزانم را برمی‌دارم و خنده‌های شوق‌انگیز مادرم، خانه را سرشار از نور می‌کند. دلم پر می‌زند برای آن‌که انگشتان ظریفم را در پناه دست‌های استوار و خسته‌ناپذیر پدرم قفل کنم، در سایه‌سار تکیه‌گاهش گام بردارم و بالندگی‌ام، مرهمی بر خستگی روزگارش باشد.

اما نمی‌دانم در آن سوی این دیوارهای بسته چه می‌گذرد... چه طوفانی در دنیای آدم‌ها برپاست که حضور کوچک من، چنین هراسی افکنده و درهای اشتیاق را به رویم بسته است.

آنان فرسنگ‌ها دورتر از ادراک من، در غیاب بی‌دفاعم به شور می‌نشینند؛ نقشه می‌کشند و برای بودن یا نبودنم حکم می‌رانند. بی‌آن‌که بدانند در اعماق این سکوت، قلبی کوچک از ترس فروپاشی، بی‌وقفه و شتابان می‌تپد؛ قلبی که فریاد تمنایش در هیاهوی مصلحت‌اندیشی‌های دنیای بزرگ‌ترها گم شده است.

من با جثه‌ای بی‌نهایت کوچک و نحیف، در این دنیای  تاریک وکوچک ، تنها، مضطرب و بی‌سرپناه مانده‌ام. وحشت تمام جانم را تسخیر کرده است؛ می‌ترسم این پلک‌های ناگشوده، پیش از آن‌که طلوع خورشید را ببینند، برای ابد به خواب عدم فرو روند. از دست‌های سرد و بی‌رحمی می‌ترسم که شاید به جای گهواره، گورستان آرزوهایم را رقم بزنند.

کاش اگر تصمیمی در سر داشتید، پیش از بستن امید من می‌گرفتید! اکنون دیر است... جان در من دمیده شده، تپش‌های قلبم آغاز گشته و حیاتم در خاک وجود مادر ریشه دوانده است.

خداوند مرا هدیه‌ای ناب از خزانه غیبش قرار داد و جان من، امانتی الهی و مقدس در دستان شماست. مبادا این امانت کبریایی را به پای مصلحت‌های واهی، سرزنش خلق، ترس از روزی یا قضاوت دیگران قربانی کنید! از کجا می‌دانید، شاید آمدن این مسافر کوچک، همان ورق ناخوانده‌ای باشد که دست تقدیر الهی برای گره‌گشایی از روزگارتان رقم زده است؛ شاید لبخند من، خزان غم‌هایتان را به بهار امید و برکت پیوند بزند.

خاموش کردن چراغ حیات من، بار هیچ مشکلی را سبک نخواهد کرد؛ تنها بر ویرانه‌های اضطراب، اندوهی ابدی و زخمی ناسور وکاری بر روان مادر خواهد نشاند که با هیچ مرهمی التیام نمی‌پذیرد. من می‌دانم مادرم مقصر نیست؛ لرزش بغض‌های پنهانش را در بندبند وجودم حس می‌کنم و می‌دانم مهر من هنوز در دلش زنده است، اما دست‌های جبر و هراس او را احاطه کرده‌اند.

اما سوگند به مظلومیت این سکوت محض، هرگز آن دست‌های ناپیدایی را که مادرم را در تنگنای این اجبار شوم قرار دادند و او را به مسلخ انکار فرزندش کشاندند، نخواهم بخشید. آنان که به جای گشودن گره و مرحم نهادن بر اضطرابش، حکم به نابودی یک حیات معصوم دادند و عاطفه را پیش پای سنگدلی سر بریدند.

ای مادر صبورم، ای تمام پناه این وجود لرزان؛ 

من نه باری بر دوش تو، که هدیه‌ای از عرش به دامن پاک توأم. 

پیش از آن‌که طناب هستی‌ام را بگسلید، لحظه‌ای دست بر سینه بگذارید و به تپش‌های امانتی گوش بسپارید که جانش از خداست و تنها جرمش، تمنای دیدن روی زیبای شماست.

بگذارید زنده بمانم؛ بگذارید به دنیا بیایم و در آغوشتان، معنای بهشت را زمزمه کنم.

 معاون سیاسی نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه امیرالمؤمنین(ع) استان ایلام، بابیان اینکه سقط جنین در اسلام مسئله‌ای عمیقاً اخلاقی، شرعی و انسانی است، گفت: در نگاه دین مبین اسلام، جنین از همان آغاز شکل‌گیری، موجودی محترم و برخوردار از حق حیات است و هرگونه سقط عمدی آن، بدون دلیل موجه شرعی، حرام و از گناهان کبیره به شمار می‌رود.

حجت‌الاسلام والمسلمین محسن پرویزی معاون سیاسی نمایندگی ولی فقیه در سپاه امیرالمومنین(ع ) استان در تشریح جایگاه سقط جنین در فقه اسلامی بیان کرد: سقط جنین در اسلام، مسئله‌ای عمیقاً اخلاقی، شرعی و انسانی است که ریشه در نگاه این دین به اصل و حرمت حیات دارد. از منظر اسلام، جنین از همان ابتدای شکل‌گیری، موجودی محترم و دارای حقوقی است و سقط عمدی آن، بدون دلیل موجه شرعی، اقدامی حرام و گناهی کبیره محسوب می‌شود.

وی با اشاره به آیات قرآن کریم افزود: قرآن کریم در آیات متعدد، مراحل شکل‌گیری انسان را از نطفه تا دمیده شدن روح، نشانه‌ای از قدرت و حکمت الهی معرفی می‌کند. خداوند متعال در سوره مؤمنون می‌فرماید:  «ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَکَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ ۚ فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ» این آیه با تأکید بر دقت و ظرافت آفرینش جنین، بر حرمت هرگونه مداخله غیرمجاز در این روند الهی صحه می‌گذارد.

معاون  سیاسی  نمایندگی  ولی‌فقیه  در سپاه امیرالمؤمنین(ع) استان همچنین به آیه ۳۱ سوره اسراء اشاره کرد وتصریح کرد: «وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ خَشْیَةَ إِمْلَاقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِیَّاکُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ کَانَ خِطْئًا کَبِیرًا»، قرآن کریم به صراحت از کشتن فرزندان به دلیل ترس از فقر و تنگدستی نهی کرده است و فقهای اسلام نیز برای اثبات حرمت سقط جنین، به‌ویژه به این آیه استناد کرده‌اند، چرا که سقط جنین از مصادیق کشتن فرزندان پیش از تولد است.

 وی تشریح کرد: در کنار آیات قرآن کریم، روایات متعددی از پیامبر اکرم(ص) و امامان معصوم(ع) نیز بر حرمت سقط جنین تأکید دارند و در این روایات، سقط جنین در هر مرحله‌ای که باشد، عملی ممنوع و حرام شمرده شده است. بر اساس این احکام، فقهای شیعه معتقدند که سقط جنین پس از انعقاد نطفه و استقرار آن در رحم، جایز نیست.

حجت‌الاسلام والمسلمین پرویزی با بیان اینکه حکم شرعی سقط جنین با توجه به مرحله رشد آن دارای ظرافت‌هایی است، خاطر نشان کرد: مرحله اول تا ۴۰ روز نخست، نطفه مستقرشده است؛ مرحله دوم تا ۸۰ روز، تبدیل به علقه؛ مرحله سوم تا ۱۲۰ روز، تبدیل به مضغه؛ و مرحله چهارم پس از ۱۲۰ روز، زمان دمیده شدن روح است. پس از دمیده شدن روح در جنین، سقط جنین در حکم قتل نفس محسوب شده و به هیچ وجه جایز نیست. پیش از آن نیز سقط جنین حرام است و در مواردی، افرادی که اقدام به سقط کرده‌اند باید دیه بپردازند.

  معاون سیاسی نمایندگی ولی فقیه درسپاه امیرالمؤمنین(ع)استان با تأکید بر اینکه تنها در موارد بسیار استثنایی و با رعایت ضوابط شرعی ممکن است موضوع سقط جنین بررسی شود،یاد آور شد: فقها در موارد خاصی که جان مادر در خطر جدی باشد، سقط جنین را پیش از دمیده شدن روح، جایز دانسته‌اند. این حکم به دلیل قاعده فقهی «اهم و مهم» است که حفظ جان مادر را بر جنین مقدم می‌دارد. با این حال، تشخیص این موارد تنها بر عهده پزشک متخصص و با تأیید مرجع تقلید است و سقط جنین به دلایلی مانند مسائل اقتصادی، تربیتی یا حتی ناهنجاری‌های جنینی، در صورتی که برای مادر خطر جانی نداشته باشد، مجوز شرعی ندارد.

وی به پیامدهای این عمل پرداخت و بیان کرد: سقط جنین از منظر دنیوی، آرامش و صمیمیت را از کانون خانواده می‌رباید و احساس گناه و افسردگی، سایه‌ای سنگین بر روابط زوجین می‌گستراند که گاه تا سال‌ها بر زندگی آنان باقی می‌ماند. اما از نگاه اخروی، این عمل گناهی کبیره و مصداق قتل نفس است که در پیشگاه الهی مسئولیت سنگینی به همراه دارد.

پرویزی صیانت از حرمت جنین و جان مادر، را مسئولیتی مشترک خواند و تاکید کرد: مقابله با این پدیده، علاوه بر تبیین حکم شرعی، نیازمند حمایت‌های اقتصادی و روانی و نیز تقویت فرهنگ فرزندآوری در جامعه است.

انتهای پیام