دکتر حسین عسکری، نویسنده و پژوهشگر در یادداشتی برای ایسنا، درباره «میرزا مهدی دشیری» نوشت:

در سال ۱۳۱۱ خورشیدی در شهر زنجان زاده شد و با نظارت برادر بزرگترش شیخ موسی دشیری - که توسط عوامل حزب توده کشته شد - فراگیری علوم اسلامی را در حوزه علمیه زادگاهش آغاز کرد. سپس راهی حوزه‌های علمیه نجف اشرف و قم شد و از دانش آیات سید ابوالقاسم موسوی خویی، امام خمینی، علامه سید محمدحسین طباطبایی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی و سید محسن حجت کوه کمری بهره‌مند شد.

او که از همراهان صمیمی عارف نامی حاج شیخ محمود عتیق مشهور به حاج ملا آقاجان زنجانی و عالم مجاهد شیخ محمدتقی بهلول مشهور به بهلول گنابادی بود، در حوزه های علمیه نجف، قم، زنجان، اصفهان و تهران و دانشکده های الهیات و معارف اسلامی و حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. گفته می‌شود دکتر ابوالقاسم گرجی و دکتر ابوالحسن محمدی بارها از دیدگاه‌های علمی او بهره بُرده‌اند.

 پس از تحصیلات حوزوی، وارد اداره فرهنگ (آموزش و پرورش) شد و حدود ۴۰ سال هم در حوزه علمیه کرج به تدریس فقه، اصول فقه، تفسیر و نهج البلاغه پرداخت.

در جوانی، به مدت شش سال و اندی در طالقان به معلّمی مشغول بود. در چند سال منتهی به ۱۳۴۹، رئیس «سپاه دانش شهرستان کرج» بود. در دوره مدیریت او فعالیت‌های عمرانی و اجتماعی متنوعی همچون احداث مدرسه، گرمابه، جاده، غسّالخانه، درمانگاه، خانه انصاف، واکسیناسیون، آب و برق رسانی و برگزاری کلاس‌های پیکار با بی سوادی و آموزش آشپزی، خیاطی و هنرهای دستی انجام شد.

 تا پایان عمر، امام جماعت مسجد حضرت حجت (عج) در خیابان فروغی شهر کرج بود. در سال ۱۳۹۶ کتاب «ریاض الاحزان» نوشته ملا محمدیار میراشی طالقانی متخلّص به خاکی (زنده در سال ۱۳۰۷ق) با تقریظی از او به چاپ رسید.

 در نهایت، به هنگام ورود به مسجدش جهت اقامه نماز مغرب و عشاء، دچار حمله قلبی شد و در سحرگاه جمعه ۶ تیر ۱۳۹۹ در ۸۸ سالگی درگذشت. پیکرش در گلزار شهدای امام زادگان محمد و سکینه خاتون محله حصارک شهر کرج به خاک سپرده شده است.

وصیت کرده بود عبایش و پیراهن فرزند شهیدش همراه او به خاک سپرده شود. مرتضی دشیری در سال ۱۳۶۲ در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به شهادت رسیده بود.

 تعدادی رساله دست نویس از او در زمینه های تفسیر، حکمت، اخلاق، عرفان، حدیث، فقه و اصول فقه بر جای مانده است. در اول بهمن ۱۳۹۱ روزنامه جام جم درباره «بایدها و نبایدهای فقهی فرزندخواندگی» گفت و گویی با او انجام داده است.

سیر و سلوک معنوی، مهربانی، دل سوزی، فروتنی و کم حرفی از ویژگی های او برشمرده شده است. اُنس با قرآن کریم و توجه به طب سنّتی از تأکیدات او به شاگردانش بود.

منابع: فیروز یاوری، کارنامه روستایی کرج، ص ۷؛ محمدیار میراشی طالقانی (خاکی)، ریاض الاحزان، ج ۱، ص ۱۵؛ روزنامه جام جم، ش ۳۶۱۱، ص ۱۰؛ کانال تلگرامی استاد مهدی دشیری، ۱۴ شهریور ۱۴۰۳؛ تحقیقات میدانی نگارنده.

انتهای پیام