به گزارش ایسنا، نسرین مالک، تحلیلگر روزنامه گاردین، در مقالهای با اشاره به شکاف عمیق میان جنایات رژیم صهیونیستی و واکنش جامعه جهانی به این جنایات نوشت: «شکاف میان آنچه بر فلسطینیان تحمیل میشود و واکنش مناسب جامعه بینالمللی به آن همیشه عمیق بوده است. اما اکنون این شکاف چنان گسترده شده که خودِ واقعیت را میبلعد.»
گاردین در ادامه این گزارش میافزاید: «در حالی که صدور مجوزهای صادرات تسلیحات به اسرائیل از سوی کشورهایی مانند آلمان جهش مییابد، صحبت از اقدامات شدیدتر و تحریم اسرائیل از سوی سایر کشورهای اروپایی همچنان در حد حرف باقی مانده است. مردم در غزه همچنان کشته میشوند، خانوادههای فلسطینی در کرانه باختری تحت محاصره هستند و جناح راست سیاسی اسرائیل با بیان امیدها و برنامههای خود برای جهانیان، هرگونه تردید درباره عمدی بودن این جنایات را از بین برده است.»
نمایش وقیحانه وزیران صهیونیست
به نوشته گاردین، تنها در چند روز گذشته، ایتامار بنگویر، وزیر امنیت داخلی راست افراطی رژیم صهیونیستی، طرحی را برای پاکسازی قومی غیرقانونی تمام فلسطینیان از نوار غزه به تفصیل شرح داد. وی همچنین یک ویدیوی تولیدشده با هوش مصنوعی منتشر کرد که در آن مردان فلسطینی وارد تسمه نقالهای برای بازداشت شده و لاغر و گریان بیرون میآیند. این ویدیو بعداً حذف شد. همچنین چند روز قبل، یسرائیل کاتس، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی بیان داشت این رژیم «برای اخراج فلسطینیها از غزه به هر روش ممکن سازمان یافته و آماده است.»
نسرین مالک در گزارش خود خاطرنشان میکند که این «تئاتر وحشتناک» همچنان ادامه دارد و هر روز اجراهای آن محیر العقولتر میشود. «شورای صلح» ترامپ برای غزه ادعا کرده که غزه «به نفع» مردمش بازسازی خواهد شد، در حالی که این تصور که همان فلسطینیان در غزه نباید اجازه پیشرفت داشته باشند، توسط سیاستمداران صهیونیست با چنان انسجام و تکراری بیان میشود که اعلامیهها را به سخره میگیرد.
نقل قولهایی صریح از چهرههای صهیونیست
گاردین به نقل از جیورا ایلاند، رئیس سابق شورای امنیت داخلی رژیم صهیونیستی، نوشت: «اسرائیل هیچ علاقهای به بازسازی غزه ندارد؛ برای ما بهتر است که غزه برای نسلهای آینده ویران بماند.» او به این حقیقت اشاره کرده که رژیم صهیونیستی طرح ۱۵ مادهای دونالد ترامپ را به عنوان یک تاکتیک نظامی موقت مورد پذیرش قرار داده، نه به هدف صلح بلند مدت.
موشه فایگلین که به نوشته تایمز اسرائیل قبلاً «عنصر مطرود راست افراطی» بود، اکنون در نتیجه اتحاد با حزب «صهیونیسم مذهبی» بتسلئیل اسموتریچ، وزیر دارایی رژیم، به کابینه نزدیک شده است. فایگلین در مصاحبه اخیر خود گفت کسانی که نمیخواهند غزه را ترک کنند باید «به هر طریق ممکن تحت تمکین ما باشند.» وی افزود: «مثلاً برای این منظور ما آب لولهکشی را قطع خواهیم کرد.»
این تحلیلگر گاردین تأکید میکند بسیاری از کشورها از جمله متحدان خود رژیم صهیونیستی این دست اظهاراتی که حتی ممکن است از سمت اعضای راست افراطی کابینه رژیم مطرح شوند را اغلب به عنوان مواضع اسرائیل تلقی نمیکنند و انتخابات پیش رو در سرزمینهای اشغالی نیز بهانهای شده تا حتی آنها را به عنوان لفاظیهای زننده اما غیرجدی انتخاباتی در نظر بگیرند. اما افرادی مانند بنگویر و کاتس صداهای حاشیهای نیستند، بلکه وزیرانی با مسئولیتهای اجرایی کلیدی در حوزه امنیت و نظامی هستند که واقعاً از این سمتها برای پیشبرد سیاستهای منطبق با اظهاراتشان استفاده کردهاند.
اقدامات عملی همسو با تهدیدها
گاردین در ادامه به اقدامات عملی این مقامات اشاره میکند: بنگویر زندان زیرزمینی راکیفیت را که در دهه ۱۹۸۰ به دلیل داشتن شرایط غیرانسانی بسته شده بود، بازگشایی کرده است. او با موفقیت مجازات اعدام برای فلسطینیان محکوم به حملات را پیش برده و برای تصویب قوانین مرتبط با آن جشنی با یک کیک گرفت! این در حالی است که شکنجه و سوءاستفاده جنسی در زندانهای رژیم صهیونیستی به طور گسترده مستند شده و این رژیم را در فهرست سیاه سازمان ملل از بابت خشونت جنسی در مناطق جنگی قرار داده است.
یسرائیل کاتس، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی نیز بزرگترین طرح گسترش شهرکسازی در کرانه باختری در دهههای اخیر را تصویب کرده و این اقدام را با این استدلال توجیه کرده است که «از تأسیس کشور فلسطینی که اسرائیل را به خطر میاندازد، جلوگیری میکند.»
او اخیراً همچنین قانونیسازی اراضی کشاورزی متعلق به شهرکهای غیرقانونی صهیونیستنشین در کرانه باختری را پیش برده و به ارتش رژیم صهیونیستی دستور داده است اختیارات اجرای عملیات در کرانه باختری را به پلیس این رژیم واگذار کند؛ اقدامی که در واقع حرکتی خزنده به سمت الحاق کامل این منطقه به شمار میرود.
همانگونه که احمد طیبی، نماینده عرب کنست، اوایل سال جاری میلادی در روزنامه صهیونیستی هاآرتص نوشت، نوعی روایت ساختگی در قلب سیاست رژیم صهیونیستی وجود دارد که بر اساس آن، تلاش سیاستمداران این رژیم برای توضیح و توجیه سیاستهایشان در برابر افکار عمومی بینالمللی چنان پیش میرود که گویی «نژادپرستی و افراطگرایی که اکنون سیاست های اصلی آنها را هدایت میکند، تنها در حاشیهها حضور دارد»؛ در حالی که در واقعیت، این پدیده شوم در قلب این رژیم ریشه دوانده است.
نسرین مالک، تحلیلگر گاردین، در ادامه میپرسد اگر برخی از افراطیترین این اظهارات صرفاً تبلیغات انتخاباتی است و اگر که یک جریان سیاسی با مانور به روی مساله پاکسازی قومی گسترده فلسطینیها دارد کارزار انتخاباتی به پیش میبرد این وضعیت نشاندهنده چه پارامترهایی درباره چارچوب گفتمان حاکم در سرزمینهای اشغالی است؟ این وضعیت نه تنها برای آینده غزه، بلکه برای تمام فلسطینیهای ساکن در سرزمینهای اشغالی که زیر بار تخریب خانهها، تعرض شهرکنشینان افراطی و الحاق عملی کرانه باختری رنج میبرند، چه پیامدی خواهد داشت؟
نگارنده تصریح داشته است: «حتی اگر این چهرهها هم از نظر شمار کرسیهای کنست و هم از حیث تعداد نسبی آرایشان در اقلیت به سر ببرند، آنها همچنان اهرمهای اصلی قدرت را در اختیار دارند، هیچ تحرک داخلی قابلتوجهی علیه آنها شکل نگرفته و سایر بخشهای ساختار سیاسی اسرائیل یا قادر به مهارشان نیست یا اساساً تمایلی به این کار ندارد. کوچک دانستن وسعت پایگاه اجتماعی این جریانها یا اینکه چه میزان از اسرائیلیها را نمایندگی میکنند، ذرهای در سرنوشت فلسطینیانی که تحت سیطره اجرایی این مقامات قرار گرفتهاند، تأثیر نخواهد گذاشت.»
این تحلیلگر گاردین در ادامه گزارش خود مینویسد: «اکنون پرسش اساسی این است که چرا سخنان این افراد جدی گرفته نمیشود؟ چرا هیچ احساس فوریت و خشمی دیده نمیشود؟ چرا این سیاستها و اهداف اعلامشده از سوی اسرائیل با تحریمهای مناسب همچون تحریمهای تجاری و تسلیحاتی و محکومیت بینالمللی مواجه نمیشود؟ عدم تقارنی وحشیانه در خصوص برداشت از قدرت لفاظی و اقدام اسرائیل وجود دارد. عبارت "از نهر تا بحر" به عنوان شعاری که فلسطینیان و حامیانشان بیان میکنند، بدنام شده و استفاده از آن محکوم میشود. اما افراطیترین تفسیر از آن عبارت، یعنی اینکه تنها یک گروه مردم حاکم در سرزمین مذکور وجود داشته باشد، در اسرائیل امری رایج است.»
منشور تأسیس حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو تصریح میکند که «بین دریا و اردن فقط حاکمیت اسرائیل وجود خواهد داشت». خود نتانیاهو هفته گذشته در گردهمایی در یک مدرسه صهیونیست مذهبی شرکت کرد و همراه با حاضران آهنگی با مضامین کاهانیستی را خواند. یک نویسنده هاآرتص این صحنه را چنین توصیف کرد: «دیگر هیچ خط قرمزی وجود ندارد.»
به نوشته گاردین، جامعه بینالمللی در حالی که خطوط قرمز مربوط به فلسطینیها لگدمال میشوند، چشمان خود را بسته است. این وضعیت نمیتواند چیزی جز ترکیبی از بزدلی و پذیرش باشد، در حالی که اظهارات ضعیف در محکومیت آنها در اینجا و آنجا چندان نمیتواند این موضوع را پنهان سازد. در واقع ظاهرا این باور وجود دارد که زندگی فلسطینیان باید تیره و تار شود. حقایق روشن و فراواناند. جناح راست اسرائیل برنامه و جهتگیری مشخصی دارد؛ برنامهای که مدتها آن را پرورانده و اکنون به بهانه حملات ۷ اکتبر آنها را تقویت کرده است.
نگارنده این مطلب در انتها نتیجهگیری میکند: «وضعیت امنیتی-زندانگونهای که فلسطینیان در آن به سر میبرند، تخریب خانهها و زیرساختهایشان، شهرکسازی و تجزیه سرزمینهایشان و گسترش حاکمیت اسرائیل بر آنها به شیوههایی که آنها را سرکوب کرده و از آنها انسانیتزدایی میکند، همگی در خدمت تضمین این هدفاند که آیندهای که در آن فلسطینیان آزاد باشند - چه رسد به اینکه در خودمختاری شکوفا شوند - هرگز پدیدار نشود.»
انتهای پیام
