مجید زارعزاده در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به جایگاه ویژه «مهیاوه» به عنوان یکی از مهمترین چاشنیهای تخمیری و سنتی جنوب کشور بهویژه استان هرمزگان، اظهار کرد: این طرح پژوهشی ارزشمند به همت پژوهشگاه استاندارد به سرانجام رسیده است. در قالب این پروژه علمی، نمونههای مهیاوه از اقصینقاط منطقه شامل شهرستانهای بندرلنگه، میناب، رودان، قشم، لار، بستک و بندرعباس گردآوری و مورد ارزیابی دقیق قرار گرفت که این گستردگی نشاندهنده اهمیت و حضور پررنگ این محصول در سبد غذایی مردم جنوب است.
وی در تشریح نتایج بهدستآمده از این پژوهش تصریح کرد: ارزیابیها و آزمونهای فیزیک و شیمیایی و میکروبی صورتگرفته بر روی ۱۴ نمونه از این محصول مشخص کرد که با وجود تفاوتهایی در شاخصهایی نظیر میزان نمک، رطوبت، اسیدیته، pH و برخی مؤلفههای دیگر، در مجموع این فرآوردهها از حیث شاخصهای ایمنی و سلامت مصرف در محدوده قابل قبول قرار دارند.
مدیرکل استاندارد هرمزگان پیرامون چرایی تفاوت در مشخصات نمونههای مختلف گفت: تنوع در ویژگیهای کیفی مهیاوه عمدتاً ریشه در تفاوت در فرمولاسیون سنتی، روشهای بومی تهیه، نسبت ماهی به نمک و آب، شرایط فرآیند تخمیر و میزان تغلیظ محصول دارد؛ از این رو تدوین استاندارد ملی مهیاوه بستری فراهم میآورد تا ضمن حفظ اصالت و هویت این فرآورده ارزشمند بومی، حداقل الزامات کیفی و بهداشتی آن استانداردسازی و یکسانسازی شود.
زارعزاده در پایان ابراز امیدواری کرد: با تکمیل و نهاییشدن روند تدوین استاندارد ملی، مسیر پیشرو برای تولید ایمنتر، باکیفیتتر و افزایش توان رقابتپذیری و تجاریسازی این محصول اصیل هرمزگانی در بازارهای منطقهای و فرامنطقهای بیش از پیش هموار شود.
به گزارش ایسنا، «مهیاوه» که در گویش محلی با نامهای «مهوه» یا «موه» نیز شناخته میشود، یک چاشنی مایع، تیرهرنگ و سرشار از پروتئین است که از تخمیر نوعی ماهی کوچک به نام «ساردین» (موتو) تهیه میشود. در فرآیند سنتی تولید این چاشنی، ماهیهای خشکشده پس از پودر شدن، با ترکیباتی نظیر نمک، خردل، فلفل سیاه، گشنیز و رازیانه در ظروف سفالی مخصوص قرار میگیرند و پس از طی شدن دوره تخمیر زیر نور آفتاب، به عصارهای خوشعطر و شور تبدیل میشوند که قرنهاست به عنوان چاشنی اصلی در کنار نانهای محلی، صبحانهها و وعدههای غذایی ساکنان کرانههای خلیج فارس جایگاه ویژهای دارد.
انتهای پیام
