به گزارش ایسنا، ناصر امانی در جلسه امروز (یکشنبه) شورای شهر تهران و در تذکر پیش از دستور خود، با اشاره به رویکرد جدید شهرداری تهران اظهار کرد: روزنامه همشهری روز گذشته در پروندهای به این موضوع پرداخته که شهرداری تهران تا کجا مسئول است و آیا مسکن و معیشت خانوادهها نیز در قلمرو مسئولیت شهرداری قرار میگیرد؟ اصل این دغدغه، فارغ از انگیزههای سیاسی، قابل احترام است و در روزهای سخت و شرایط بحرانی، این مسئولیت حتی سنگینتر میشود؛ اما یک پرسش مهم این است که آیا باید همه مسائل را در حوزه مسئولیت خود بدانیم و بگوییم هیچ موضوعی خارج از وظایف ما نیست؟
وی ادامه داد: شهرداری بهتدریج درباره حوزههایی سخن گفته که بخش مهمی از مسئولیت آنها بر عهده دولت است. لازم است یکبار بدون شعار و فارغ از نگاه سیاسی درباره اصل این موضوع صحبت کنیم. درست است که شهرداری برای مردم است، اما مسئله این است که مرز مسئولیت شهرداری کجاست و گسترش این مسئولیتها چگونه باید تأمین مالی شود؟
عضو شورای شهر تهران افزود: نمیتوان گفت ورود مدیریت محلی به این حوزهها ذاتاً نادرست است، اما ابزارهای سیاستی دولت در این زمینه کاملاً مشخص است. نمیتوان تنها مسئولیتها را پذیرفت و در مقابل، درباره تأمین منابع مالی آن سکوت کرد.
امانی تصریح کرد: ما بهعنوان شورا باید بدانیم هر مسئولیتی که شهرداری بر عهده میگیرد، منابع مالی آن از کجا تأمین میشود و باید در این زمینه شفافیت وجود داشته باشد. حدود مسئولیت و پاسخگویی نیز باید بهصورت روشن تعیین شود. این یک مسئله جدی اقتصادی و مالی است و هر اقدامی هزینههایی دارد.
وی گفت: وقتی شهرداری دامنه مأموریتهای خود را گسترش میدهد، شورای شهر باید یک سؤال مشخص مطرح کند؛ پول این همه مسئولیت از کجا تأمین میشود؟ اگر از یک سو بهطور مستمر بر ابعاد و تعداد مسئولیتهای شهرداری افزوده شود و از سوی دیگر درآمد پایدار ایجاد نکنیم، فشار مالی جدی ایجاد خواهد شد.
عضو شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: برای مثال، وقتی تراکم افزایش پیدا میکند، ساختمان ساخته میشود و جمعیت شکل میگیرد، در نهایت این موضوع بر حملونقل، وضعیت هوا و افزایش جمعیت در آن نقطه اثر میگذارد. شهرداری در چنین شرایطی مسئولیت میپذیرد و طبیعتاً برای انجام این مسئولیتها به هزینه و درآمد بیشتری نیاز دارد. نبود درآمد پایدار در این زمینه، یک مسئله مهم است.
امانی ادامه داد: با این روند، شهرداری دیگر صرفاً یک سازمان خدمات شهری نیست و به یک حکومت مدیریت محلی تبدیل میشود. بنابراین باید اختیارات حکومت محلی مشخص و حدود مسئولیتهای آن نیز تعیین شود. نظارت شورا نیز باید متناسب با این میزان قدرت و مسئولیت افزایش پیدا کند.
وی در پایان تأکید کرد: نمیتوان تعهدات را گسترش داد اما نظام مالی متناسب با آن را ایجاد نکرد. اگر این مسیر ادامه پیدا کند، ما را از ریل اصلی خارج خواهد کرد.
انتقاد از سخنان لاله مرزبان در جشنواره ونیز
در ادامه، علیرضا نادعلی در تذکر پیش از دستور خود با اشاره به دریافت جایزه لاله مرزبان در جشنواره ونیز و انتقاد از سخنرانی وی، اظهار کرد: باعث تأسف است که نمایندهای از ایران در یک جامعه هنری حضور پیدا کند و مسائل کشور را تقلیل دهد. زنان میهن من اکتشافات و افتخارات زیادی داشتهاند و بالندگی و پیشرفت آنها سرآمد است.
وی افزود: آزادی چیست؟ آیا میتوان وضعیت زنان قبل و بعد از انقلاب را با یکدیگر مقایسه کرد؟ چرا به محاصره این مملکت نپرداخت؟ بعضیها از حقیقت و واقعیت دور هستند و این موضوع باعث تأسف است.
بازگشت کرونا به کشور
همچنین مهدی پیرهادی در تذکر پیش از دستور خود با اشاره به بازگشت اپیدمی کرونا به کشور، اظهار کرد: کرونا در کشور در حال افزایش است و موارد ابتلا به کووید نیز در فصل سرما در حال افزایش است. برای جلوگیری از شکلگیری یک اپیدمی، موضوع پیشگیری بسیار مهم و حائز اهمیت است و باید پیش از فراگیر شدن بیماری، آموزش و پیشگیری را در دستور کار قرار دهیم.
وی ادامه داد: متأسفانه در این خصوص اطلاعرسانی و آموزش مناسبی انجام نمیشود و این ضعف بسیار مهمی است. در نهایت از وزارت بهداشت و صداوسیما میخواهیم نسبت به اطلاعرسانی مناسب اقدام کنند. از وزارت بهداشت نیز میخواهم نسبت به این مسئله جدیت بیشتری داشته باشد.
لزوم جایگزین کردن حکمرانی حرفهای بجای حکمرانی نمایشی
مهدی اقراریان نیز در تذکر پیش از دستور خود تصریح کرد: اخیراً در مطالعاتم در حوزه حکمرانی با کلیدواژه «حکمرانی نمایشی» از سوی یک دانشیار دانشگاهی مواجه شدم. نمیخواهم درباره عملکرد فردی قضاوت کنم، اما یکی از نخستین شاخصههای حکمرانی نمایشی، پروژهگرایی است.
وی افزود: مدیران معمولاً درباره تعداد پروژهها سخن میگویند، اما مسئله این است که کدام معضل حل شده است؟ با وجود افتتاح پروژههای مکرر عمرانی، همچنان ترافیک و آلودگی هوا پابرجاست. نمایش به نتیجه سریع نیاز دارد، در حالی که معضلات شهری در کوتاهمدت حل نمیشوند.
اقراریان ادامه داد: در حکمرانی حرفهای، پرسش اصلی این است که چه تغییری در زندگی مردم ایجاد شده است، اما در حکمرانی نمایشی، تمرکز بر دیده شدن و بازتاب خبری قرار دارد.
وی با اشاره به دیگر شاخصههای حکمرانی نمایشی گفت: شخصی شدن حکمرانی، شاخصه دیگری از حکمرانی نمایشی است. در این شاخصه، نقش چهرهها پررنگتر و ساختارهای نهادی کمرنگتر میشوند. تبلیغات گسترده شخصی، شهردار بلاگرها و استفاده از چهرهها از دیگر اتفاقات حکمرانی نمایشی است.
اقراریان در پایان تأکید کرد: البته این نوع حکمرانی فقط مربوط به شهرداریها نیست. باید همه تلاش کنیم با جایگزین کردن حکمرانی حرفهای، این مسئله را در دستور کار قرار دهیم.
ادامه دارد...
