به گزارش ایسنا، به نقل از ایتنا، پیش از آنکه چشمان خود را ببندید، گوشی همراهتان را کنار تخت می‌گذارید و صبح روز بعد، برای آغاز فعالیت‌های روزمره، دوباره آن را برمی‌دارید. اما در همین ساعات به‌ظاهر آرامِ شب، گوشی شما احتمالاً مشغول جمع‌آوری داده‌هایی است که به کمک آن‌ها می‌تواند زمان به خواب رفتن، زمان بیدار شدن و حتی مدت زمان خواب شما را تخمین بزند؛ آن هم بدون آنکه لازم باشد برنامه‌ای مخصوص خواب را باز کنید یا دکمه‌ای را برای شروع ردیابی فشار دهید.

این اطلاعات از یک منبع واحد به دست نمی‌آید، بلکه گوشی هوشمند آن را از میان طیف گسترده‌ای از داده‌های تولیدشده توسط خود دستگاه و نیز از ساعت‌های هوشمند، پوشیدنی‌ها و اپلیکیشن‌هایی که به آن‌ها اجازه دسترسی به اطلاعات فعالیت بدنی و سلامت داده شده، استخراج می‌کند.

رصد الگوی استفاده از گوشی

یکی از ساده‌ترین شیوه‌هایی که گوشی هوشمند از طریق آن می‌تواند زمان خواب و بیداری شما را تخمین بزند، پایش الگوی استفاده از دستگاه است. زمانی که کاربر برای مدتی طولانی در طول شب دست از لمس گوشی خود می‌کشد و سپس صبح دوباره به سراغ آن می‌رود، برخی سامانه‌ها و اپلیکیشن‌ها می‌توانند از همین الگو برای برآورد مدت‌زمان خواب استفاده کنند.

این تصویر کلی همچنین می‌تواند شامل مدت‌زمان روشن بودن صفحه نمایش، میزان فعالیت درون اپلیکیشن‌ها، اعلان‌های دریافتی و تعاملات گوناگون کاربر با گوشی باشد. با این حال، وجود این داده‌ها به معنای آن نیست که گوشی لحظه دقیق به خواب رفتن شما را می‌شناسد؛ در بسیاری از موارد، این برآورد صرفاً بر پایه یک الگوی تکرارشونده در رفتار کاربر انجام می‌شود.
 

نقش حسگرها در آشکارسازی اطلاعات بیشتر

گوشی‌های هوشمند امروزی مجهز به طیف وسیعی از حسگرها هستند که، بسته به مدل دستگاه و مجوزهای اعطاشده به اپلیکیشن‌ها، می‌توانند انواع مختلفی از داده‌ها همچون حرکت، نور، صدا و موقعیت مکانی را ثبت کنند.

برای نمونه، یک حسگر حرکتی قادر است تشخیص دهد که آیا گوشی برای مدتی طولانی بی‌حرکت مانده یا نه؛ در همین حال، برخی اپلیکیشن‌ها با ترکیب سایر داده‌ها، تصویری جامع‌تر از فعالیت روزانه کاربر ترسیم می‌کنند. البته صرف وجود این حسگرها به معنای بهره‌گیری خودکار از تمامی داده‌ها برای تشخیص خواب نیست؛ این موضوع کاملاً به سیستم‌عامل، اپلیکیشن مورد استفاده و مجوزهایی بستگی دارد که کاربر در اختیار آن قرار داده است.
  

ساعت هوشمند؛ ابزاری برای برآوردی دقیق‌تر

هنگامی‌که کاربر در طول خواب، ساعت هوشمند خود را نیز به دست داشته باشد، دقت این برآورد به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد. ساعت‌های هوشمند نسل جدید با بهره‌گیری از حسگرهایی نظیر شتاب‌سنج، سنسور ضربان قلب و گاه سایر حسگرهای تخصصی، می‌توانند دوره‌های خواب و بیداری و همچنین مراحل مختلف خواب را تخمین بزنند.

این ساعت‌ها با ترکیب داده‌های زمانی، حرکتی و ضربان قلب، تصویری از وضعیت کاربر ارائه می‌دهند؛ به همین دلیل است که اپلیکیشن‌های سلامت و خواب، در صورت استفاده هم‌زمان از ساعت یا ردیاب تناسب اندام در طول شب، معمولاً گزارش‌هایی دقیق‌تر ارائه می‌کنند. با این حال، لازم به یادآوری است که این نتایج همچنان برآوردهایی فنی‌اند و جایگزین اندازه‌گیری‌های پزشکی مستقیم خواب محسوب نمی‌شوند.
 

بخشی از یک سامانه بزرگ‌تر سلامت

داده‌های مربوط به خواب معمولاً بخشی از یک سامانه گسترده‌تر سلامت و تناسب اندام به شمار می‌روند. آگاهی از الگوی خواب کاربر می‌تواند به اپلیکیشن‌ها کمک کند تا گزارش‌هایی از فعالیت روزانه ارائه دهند، زمان مناسب برای خواب یا بیداری را پیشنهاد دهند و اطلاعات خواب را با سایر شاخص‌ها همچون فعالیت بدنی و ضربان قلب مقایسه کنند.

برخی سرویس‌ها نیز، بسته به ماهیت اپلیکیشن و مجوزهای دریافتی، از این داده‌ها برای شخصی‌سازی تجربه کاربری بهره می‌گیرند. نکته حائز اهمیت این است که حساسیت این اطلاعات تنها به نحوه جمع‌آوری آن‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به آنچه می‌تواند در ترکیب با سایر داده‌ها آشکار شود نیز مربوط است.

مالکیت داده‌های خواب با کیست؟

کاربران می‌توانند فهرست اپلیکیشن‌هایی را که به داده‌های سلامت و فعالیت بدنی دسترسی دارند بررسی کرده و مجوزهای غیرضروری را لغو کنند. همچنین توصیه می‌شود تنظیمات حریم خصوصی گوشی و اپلیکیشن‌های سلامت و تناسب اندام بررسی شود تا مشخص گردد چه نوع داده‌هایی جمع‌آوری و به اشتراک گذاشته می‌شوند و آیا این داده‌ها روی خود گوشی ذخیره می‌شوند یا در یک سرویس ابری.

نباید این‌گونه تصور کرد که صرفِ نصب یک اپلیکیشن سلامت، به‌طور خودکار به معنای نظارت بر خواب کاربر است؛ این موضوع کاملاً به تنظیمات اپلیکیشن و مجوزهایی بستگی دارد که به آن اعطا شده است.
 

نگران نباشید؛ گوشی افکار شما را نمی‌خواند

اگرچه این ایده که گوشی همراه از زمان به خواب رفتن شما آگاه است ممکن است در نگاه نخست نگران‌کننده به نظر برسد، اما توضیح این پدیده معمولاً بسیار ساده‌تر از آن چیزی است که تصور می‌شود. گوشی شما نیازی به دانستن دقیق آنچه در طول خواب رخ می‌دهد ندارد؛ این دستگاه صرفاً سیگنال‌های گوناگونی همچون دوره‌های عدم فعالیت، حرکت و داده‌های دریافتی از ساعت هوشمند یا اپلیکیشن‌ها را جمع‌آوری کرده و بر اساس آن‌ها الگوی خواب شما را تخمین می‌زند.

به این ترتیب، گوشی هوشمند می‌تواند بدون آنکه مستقیماً از شما اطلاعاتی دریافت کند، حدس بزند چه زمانی احتمالاً خوابیده‌اید و چه زمانی بیدار شده‌اید. جالب اینجاست که دستگاهی که تا پیش از این صرفاً ابزاری برای ارتباط و سرگرمی شناخته می‌شد، اکنون قادر است تصویری کلی از عادات روزانه ما ترسیم کند؛ از ساعات فعالیت و تحرک گرفته تا لحظات آرامش و خواب. با این همه، میزان دقت این تصویر تا حد زیادی به داده‌ها و مجوزهایی بستگی دارد که ما خود برای دسترسی به آن‌ها فراهم می‌کنیم.

انتهای پیام