به گزارش ایسنا، یازدهمین گزارش سالانه «فدراسیون اروپایی سازمانهای ملی فعال در حوزه بیخانمانها» (FEANTSA) در خصوص محرومیت از مسکن، هشدار میدهد همزمان با افزایش جمعیت کل بیخانمانهای اروپا به حدود ۱.۴ میلیون نفر، حدود ۱۷۰ هزار سالمند نیز در سراسر این قاره بیخانمانی را تجربه میکنند.
این گزارش همچنین تاکید دارد که آمار بیخانمانهای سالمند همچنان بسیار کمتر از واقعیت، برآورد میشود.
این گزارش تخمین میزند ۱۶۶ هزار و ۲۶۱ نفر با سن ۶۵ سال و بالاتر در خیابانها یا اقامتگاههای اضطراری به سر میبرند و یا از خدمات ویژه بیخانمانها استفاده میکنند.
در این گزارش آمده است رقم واقعی احتمالا بالاتر است زیرا دادههای مربوط به افراد بیخانمانِ مسنتر همچنان ناقص بوده و میان کشورها تفاوتهای چشمگیری دارد. از میان ۲۳ کشوری که دادههای جدیدی درباره بیخانمانی داشتند، ۱۷ کشور افزایش این آمار را ثبت کردند.
ایرلند در میان کشورهایی با آمارهای قابلمقایسه، شاهد شدیدترین افزایش بلندمدت بوده است به طوری که جمعیت بیخانمانها در این کشور با رشدی ۳۶۷ درصدی، از ۳۷۳۸ نفر در سال ۲۰۱۴ به ۱۷ هزار و ۴۴۷ نفر در سال ۲۰۲۶ رسید. به گزارش آناتولی، پرتغال نیز افزایشی ۲۲۸ درصدی را ثبت کرد و شمار بیخانمانهای آن از ۴۴۱۴ نفر در سال ۲۰۱۷ به ۱۴ هزار و ۴۷۶ نفر در سال ۲۰۲۴ افزایش یافت. همچنین فرانسه شاهد رشدی ۱۸۷ درصدی بود و آمار بیخانمانهایش از ۱۱۰ هزار و ۸۹۴ نفر در سال ۲۰۰۹ به ۳۱۸ هزار ۱۸۵ نفر در سال ۲۰۲۴ رسید.
در این بین فنلاند یکی از معدود کشورهایی بود که کاهش بلندمدتی را در این زمینه ثبت کرد و آمار بیخانمانی در آن از ۱۷ هزار و ۹۵۸ نفر در سال ۱۹۸۷ به ۳۴۲۹ نفر در سال ۲۰۲۳ کاهش یافت. با این حال، این رقم بین سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ رشدی ۳۴ درصدی داشته است.
این گزارش هشدار داد که ناامنی مسکن در میان سالمندان فراتر از بیخانمانی همچنین شامل حال افرادی میشود که در خانههای نامناسب زندگی میکنند، با اخراج یا فقر انرژی مواجه هستند یا برای حفظ مسکنی که دیگر توانایی پرداخت آن را ندارند، تلاش میکنند.
سهم افراد سالمند از جمعیت بیخانمانها نیز در کشورهای مختلف تفاوت چشمگیری دارد.
این گزارش هشدار میدهد که آمار ملی کشورها مستقیما قابل مقایسه نیستند زیرا هر کشور تعاریف، حد نصابهای سنی و روشهای متفاوتی را برای سنجش بیخانمانی به کار میگیرد. برخی کشورها افراد مسن را از آمار رسمی بیخانمانی مستثنی میکنند.
این گزارش ناامنی مسکن در دوران سالمندی را با کاهش درآمد پس از بازنشستگی و از دست دادن شریک زندگی مرتبط دانسته و خاطرنشان کرده است که زنان ممکن است بهویژه آسیبپذیر باشند زیرا میانگین حقوق بازنشستگی آنها در اتحادیه اروپا کمتر از مردان است.
پیامدهای بیخانمانی نیز میتواند تأثیرات وخیمی بر امید به زندگی داشته باشد.
انتهای پیام
