به گزارش ایسنا، روزنامه هفت صبح نوشت:

منطقه حفاظت شده سفیدکوه لرستان دیگر صدای گام‌های حیدر حیدری، محیط‌بانی که در اثر عارضه وسیع مغزی دچار مرگ مغزی شد را نمی‌شنود اما خانواده‌اش تصمیم گرفتند که اعضای بدن این محیط بان که به طبیعت ایران جان می‌بخشید را به افراد نیازمند اهدا کنند تا راه او در حفظ جان همه زیستمندان روی زمین، بعد از مرگش هم ادامه یابد.

محیط بانی که ۲۵ سال زیر باد و باران، عرصه‎های طبیعی لرستان را زیر پا می‌گذاشت، تا آب در دل حیات وحش منطقه تکان نخورد، سرانجام در ۲۷ شهریور ماه پرکشید و از میان ما رفت؛ اما با تصمیم خانواده، اعضای بدنش به افراد دیگری جان بخشید. با این اقدام، حیدری به الگویی برای حفظ حق حیات همه زیستمندان ایران، تبدیل شد تا ماموریتش، بعد از مرگ هم به دست فراموشی سپرده نشود.

حیدر حیدری، بر اساس اطلاعیه سازمان حفاظت محیط زیست در جریان انجام یک ماموریت اداری دچار سکته مغزی وسیع شده و به کما می‌رود. متاسفانه مرگ مغزی این محیط بان از سوی پزشکان تایید می‌شود و در نهایت، در نیمه روز ۲۷ شهریور ماه ۱۴۰۵، دفترچه زندگی‌اش با اهدای عضو و بخشیدن جان دوباره به همنوعانش، برای همیشه بسته می‌شود.

محیط‌بانی که نگران جان شکارچیان بود

حیدری، ۵۵ ساله و ساکن لرستان بود. به گفته کامران فرمانپور مدیر کل محیط زیست استان لرستان، او همیشه به همکارانش می‌گفته که یک شکارچی و یک محیط‌بان، هر دو انسان‌اند، هر دو جان دارند و هر دو خانواده دارند. بنابراین در مواجهه با افراد، باید ابتدا جان انسان‌ها را در نظر گرفت و بعد برای حفاظت از حیات وحش اقدام کرد. 

محیط بان لرستانی، نهمین نفری است که در این استان اعضای بدنش به افراد دیگر، جانی دوباره می‌بخشد. خانواده حیدری هدف از این تصمیم را ترویج فرهنگ اهدای عضو و کمک به بیمارانی اعلام می‌کنند که در فهرست انتظار پیوند قرار دارند. مرگ حیدری بر اثر حادثه محیط‌بانی رخ نداد، بلکه گزارش‌ها علت را سکته و خونریزی مغزی اعلام می‌کنند و سازمان حفاظت محیط‌زیست نیز از درگذشت او پس از عارضه جسمانی در جریان ماموریت اداری خبر می‌دهد. اطلاعات دقیقی از محل ماموریت این محیط بان پیشکسوت لرستانی نیز در دسترس نداریم.

انتخاب خانواده و حفاظت از حق حیات

حیدر حیدری، ۲۵ سال از عمرش را برای حفاظت از طبیعت لرستان گذاشت. سال‌هایی که بخش زیادی از آنها در کوه و دشت و در تعقیب رد حیات وحش گذشت. حالا دیگر صدای قدم‌های او در سفیدکوه شنیده نمی‌شود، اما انتخاب خانواده‌اش باعث شده است مرگ او پایان یک زندگی نباشد. اعضای بدن محیط‌بانی که سال‌ها برای حفظ جان حیات وحش تلاش کرد، امروز به انسان‌هایی دیگر فرصت ادامه زندگی می‌دهد؛ گویی حیدری حتی در آخرین مأموریت زندگی‌اش نیز به همان اصلی وفادار ماند که در تمام سال‌های محیط‌بانی دنبال می‌کرد: حفاظت از حق حیات.

انتهای پیام