به گزارش ایسنا، روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی نوشت: در دسامبر ۲۰۱۸، نانسی پلوسی رئیس وقت مجلس نمایندگان آمریکا به جمعی از یهودیان این کشور گفت اگر کنگره فرو بریزد، تنها چیزی که می‌ماند تعهد آمریکا به کمک و همکاری با اسرائیل است اما در ژوئیه، او با بیش از صد همکارش به کاهش کمک آمریکا به اسرائیل رای داد. حمایت بی‌قید و شرط از رژیم صهیونیستی که روزی در کنگره به لطف آیپک عادی بود، اکنون پس از جنگ خونین در غزه و نسل کشی‌های صورت گرفته در این باریکه، باعث شده تا اسرائیل در جهان و داخل آمریکا منزوی شود.
گوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا گفته محکومیت بنیامین نتانیاهو نخست وزیر این رژیم در حزب دموکرات تقریبا فراگیر شده و مخالفت با گرفتن پول از آیپک بسیار زیاد شده است.
دوران قدرت بلامنازع آیپک تمام شده. رد کردن آن شاید دوجانبه‌ترین اقدام ممکن در سیاست آمریکا باشد. در میشیگان، متحدان نامزد جمهوریخواه از آیپک خواستند برای او تبلیغ نکند. آیپک و گروه‌های وابسته نزدیک ۳۰ میلیون دلار در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها خرج کردند تا هیلی استیونز را به سنا برسانند، اما رقیبش برد.
نظرسنجی‌های اخیر نیز نشان می‌دهد فقط ۳۲ درصد آمریکایی‌ها نظر مثبتی را در قبال رژیم صهیونیستی دارند. همچنین میان دموکرات‌ها این رقم ۱۳ درصد است. ۶۱ درصد یهودیان آمریکایی معتقدند رژیم صهیونیستی در غزه جنایات جنگی مرتکب شده و ۴۰ درصد آن را نسل‌کشی می‌دانند. نزدیک نیمی از یهودیان زیر ۳۵ سال خواهان راه‌حل دولتی برای حل مساله فلسطین هستند. حمایت از اسرائیل حالا برای سیاستمداران دموکرات هزینه‌ساز شده و برای بسیاری از یهودیان آمریکایی به تعارض درونی تبدیل شده است.
آیپک (کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل) در ۱۹۵۳، پس از کشتار در اردوگاه فلسطینی‌ها به دست نیروهای صهیونیست تاسیس شد و هدفش حمایت از اسرائیل به عنوان دموکراسی نوپا و شایسته حمایت آمریکا بود. در دهه ۸۰ میلادی توماس داین آن را به سازمانی سراسری تبدیل کرد، بودجه‌اش را از ۱.۷ به ۱۵ و سپس ۵۰ میلیون دلار رساند و کمک نظامی آمریکا به اسرائیل را دو برابر کرد. آیپک به نامزدها و کارکنان کنگره متن قانون و سخنرانی و روایت عمومی درباره اسرائیل را شکل می‌داد.
نقش و رویکرد آیپک از سال ۱۹۹۳ تغییر کرد؛ زمانی که داین استعفا داد و گروهی محافظه‌کارتر از اعضای هیات‌مدیره و مدیران ارشد جای او و همکارانش را گرفتند. اوایل دهه ۱۹۹۰، وقتی اسحاق رابین، نخست‌وزیر وقت رژیم صهیونیستی کوشید با فلسطینیان صلح کند، آیپک فقط با اکراه از این تلاش حمایت کرد. رهبرانش علنا روند صلح را تضعیف نکردند، اما جداگانه برای تصویب قوانینی رایزنی کردند که مذاکرات را دشوارتر می‌کرد؛ از جمله طرحی که از دولت کلینتون می‌خواست سفارت آمریکا را از تل‌آویو به قدس منتقل کند.
پس از ترور رابین در سال ۱۹۹۵ و فروپاشی روند صلحی که در پی آن رخ داد، آیپک دوباره به‌تدریج به سمت راست‌گرایی سیاسی حرکت کرد. این لابی همچنین شروع کرد به پذیرفتن و استقبال از حمایت صهیونیست‌های مسیحیِ راست‌افراطی. ران درمر، سفیر پیشین اسرائیل در آمریکا و از متحدان نزدیک بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در مصاحبه‌ای علنی در سال ۲۰۲۱ گفت: ستون اصلی حمایت از اسرائیل در آمریکا، مسیحیان انجیلی هستند، نه یهودیان آمریکایی؛ به گفته او، یهودیان آمریکایی به‌طور نامتناسبی در میان منتقدان اسرائیل قرار دارند. آیپک هم همین مسیر را در پیش گرفت.
چالش‌های مشخصی که این سازمان امروز با آنها روبه‌روست، ریشه در تصمیم بنیامین نتانیاهو دارد که در مارس ۲۰۱۵، به دعوت جان بینر رئیس وقت جمهوریخواه مجلس نمایندگان در کنگره سخنرانی کند. نتانیاهو در اقدامی نامتعارف برای رهبر یک کشور متحد، آشکارا در کنار تلاش‌های حزب جمهوریخواه برای تضعیف باراک اوباما ایستاد؛ اوباما رئیس‌جمهوری دموکرات و اتفاقا از حمایت اکثریت یهودیان آمریکا برخوردار بود. نتانیاهو در سخنرانی‌اش تلاش‌های دیپلماتیک دولت اوباما برای محدود کردن برنامه هسته‌ای ایران را محکوم کرد. آیپک و یکی از نهادهای وابسته به آن نزدیک به ۳۰ میلیون دلار صرف کارزاری کردند که هدفش جلوگیری از تصویب توافق بود، اما این کارزار شکست خورد.
در یک دهه گذشته، هم‌سویی فزاینده آیپک با روش‌ها و اهداف حزب جمهوریخواه روزبه‌روز آشکارتر شده است. این سازمان در اوایل سال ۲۰۲۰ آگهی در فیسبوک منتشر کرد که در آن «تندروهای حزب دموکرات» را متهم می‌کرد سیاست‌های «یهودستیزانه و ضداسرائیلی» خود را به مردم آمریکا تحمیل می‌کنند.
کنفرانس سالانه آیپک زمانی محل رفت‌وآمد تمامی نامزدهای ریاست‌جمهوری بود. اما در سال ۲۰۱۹، سناتورهایی مانند الیزابت وارن و کامالا هریس و نیز بتو اورورک، نماینده پیشین کنگره، در کنار چند چهره دیگر از شرکت در آن خودداری کردند؛ تصمیمی که تصورش فقط چهار سال پیش از آن دشوار بود.
آیپک در دسامبر ۲۰۲۱ یک سوپرپک هم تاسیس کرد؛ نهادی که آن نیز به‌سرعت به سمت راست متمایل شد. این گروه خیلی زود ذخیره مالی عظیمی فراهم کرد و حمایت خود را از بیش از ۱۰۰ جمهوریخواه اعلام کرد؛ بسیاری از آنها با تایید نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ مخالفت کرده بودند. تا سال ۲۰۲۲، در میان اهداکنندگان سرشناس آیپک میلیاردرهای جمهوریخواه محافظه‌کاری چون برنی مارکوس، بنیان‌گذار هوم‌دیپو و پل سینگر، مدیر صندوق پوشش ریسک دیده می‌شدند.
استفاده از پول جمهوری‌خواهان راست‌گرا برای شکست دادن نامزدهای لیبرال در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، خشم بسیاری از ترقی‌خواهان را برانگیخت و آیپک را بیش از پیش از دیدگاه‌های رایج میان یهودیان آمریکا دور کرد. این موضوع به‌ویژه درباره یهودیان جوان آمریکا صدق می‌کرد؛ کسانی که دیدگاه‌شان درباره اسرائیل، مدت‌ها پیش از عملیات طوفان الاقصی در ۷ اکتبر، تحت تاثیر اشغال هرچه سرکوبگرانه‌تر کرانه باختری و غزه شکل گرفته بود و سپس کشتار گسترده فلسطینیان در پی آن رخ داد.
در نتیجه، راهبرد انتخاباتی این گروه کم‌کم نتیجه معکوس داده است. در ماه فوریه، سوپرپک آیپک ۲٫۳ میلیون دلار در انتخابات مقدماتی نیوجرسی هزینه کرد تا تام مالینوفسکی، نماینده پیشین کنگره را شکست دهد؛ چون آیپک حمایت او از اسرائیل را متزلزل می‌دانست. مالینوفسکی شکست خورد، اما نه در برابر نامزدی که طرفدار اسرائیل باشد. او را نامزدی چپ‌گراتر به نام آنالیلیا مخیا دستیار پیشین برنی سندرز کنار زد که گفته است اقدامات اسرائیل در غزه را مصداق نسل‌کشی می‌داند.
آیپک عملا حمایت دموکرات‌ها را از دست داده و رابطه‌اش با جمهوری‌خواهان هم شاید آن‌قدر پایدار نباشد؛ در نتیجه، دیگر مثل گذشته نمی‌تواند اسرائیل را موضوعی مورد حمایت هر دو حزب نگه دارد. اما یک فرصت وجود دارد؛ اگر آیپک به‌طور جدی با این ترکیب یهودستیزی راست‌گرایانه و ضدصهیونیسم تندرو مقابله کند، می‌تواند هم‌زمان به منافع اسرائیل، یهودیان آمریکا و خود ایالات متحده خدمت کند و شاید اعتبار آسیب‌دیده خودش را هم احیا کند.
انتهای پیام
