به گزارش ایسنا، در گزارشی که توسط عفو بین‌الملل منتشر شد، آمده است: یک سال پس از دستیابی به توافق آتش‌بس در نوار غزه بیش از ۱۰۰ سازمان بشردوستانه، حقوق بشری و جامعه مدنی می‌گویند که این آتش‌بس تنها روی کاغذ وجود دارد. نیروهای اسرائیلی همچنان روزانه به کشتار و زخمی کردن فلسطینی‌ها ادامه می‌دهند در حالی که محدودیت‌های اعمال شده بر ورود کمک‌ها، تجهیزات و مصالح بازسازی مانع از آن می‌شود که خانواده‌ها بتوانند به وضعیت عادی بازگردند.
این سازمان‌ها هشدار دادند که کشتار و محرومیت‌های کنونی در نوار غزه نباید تحت پوشش توافق آتش‌بس به امری عادی و پذیرفته شده تبدیل شود.
سازمان‌های فعال در غزه نیازمند حمایت هستند
محسن ابورمضان، عضو هیئت مدیره شبکه سازمان‌های غیردولتی فلسطین گفت: سازمان‌های فلسطینی در سایه اشغالگری اسرائیل به نیازهای عظیمی رسیدگی می‌کنند و همزمان با چالش‌هایی همچون تخریب دفاتر، آوارگی کارکنان و کاهش بودجه دست‌وپنج نرم می‌کنند. سازمان‌های محلی و ملی نخستین نهادهای پاسخگو بوده و خواهند بود اما ما نیازمند حمایت هستیم. دولت‌ها باید برای پایان دادن به حملات و محدودیت‌های اسرائیل علیه فعالیت‌های ما اقدام کنند و نهادهای کمک کننده نیز باید برای برآورده ساختن این نیازها، بودجه‌ای مستقیم و منعطف فراهم آورند.
گزارش سازمان عفو بین‌الملل حاکی از آن است که در طول سال گذشته، یورش‌ها، تیراندازی‌ها و عملیات نظامی رژیم صهیونیستی منجر به کشته شدن بیش از ۱۴۰۰ فلسطینی از جمله دست‌کم ۳۲۷ کودک شده است. خانواده‌ها و تیم‌های امدادگر به دلیل محدودیت‌های اعمال شده از سوی مقامات اسرائیلی بر ورود تجهیزات مورد نیاز برای دسترسی به آوارها ناچار شده‌اند صدها پیکر را اغلب با دستان خالی از زیر آوار بیرون بکشند. بسیاری همچنان در زیر آوار مدفون و غیرقابل دسترسی باقی مانده‌اند. افزون بر این ارتش رژیم صهیونیستی مرزهای موسوم به خط زرد را به عمق بیشتری از نوار غزه و فراتر از خط عقب‌نشینی تعیین شده در توافق‌نامه گسترش داده است؛ اقدامی که فلسطینی‌ها را به سوی منطقه‌ای که مدام کوچک‌تر و به‌شدت پرتراکم‌تر می‌شود، سوق داده است.
اینگر آشینگ، مدیرعامل سازمان کودکان را نجات دهید، گفت: اگر کودکان همچنان کشته شوند و خانواده‌ها قادر به بازسازی زندگی خود نباشند، آتش‌بس بی‌معناست. از زمان اعلام آتش‌بس تقریبا هر روز یک کودک کشته شده است. خانواده‌ها همچنان در چرخه‌ای ویرانگر از فقدان و محرومیت گرفتار مانده و قادر به بازیابی شرایط خود نیستند. دولت‌هایی که از این توافق حمایت کردند باید از نفوذ خود برای توقف کشتار و تضمین دسترسی کودکان به غذا، مراقبت‌های بهداشتی، سرپناه و آموزش استفاده کنند. کودکان نوار غزه حق دارند از امنیت و آینده‌ای برخوردار باشند. دولت‌ها قدرت آن را دارند که به تأمین هر دو این موارد کمک کنند و باید از این قدرت استفاده نمایند.
محله‌های غزه به تلی از آوار تبدیل شده‌اند
بر اساس این گزارش، تصاویر ماهواره‌ای اخیر ابعاد ویرانی‌های ناشی از اقدامات نیروهای اسرائیلی را آشکار می‌کند؛ محله‌هایی که به تلی از آوار تبدیل شده، خانه‌هایی که با خاک یکسان شده و زمین‌های کشاورزی که کاملا تخریب شده‌اند. بیش از ۸۰ درصد از ساختمان‌ها در سراسر نوار غزه آسیب دیده‌اند و حدود دو سوم آن‌ها به‌طور کامل ویران شده‌اند. با نزدیک شدن به فصل زمستان صدها هزار خانواده همچنان در چادرها، پناهگاه‌های موقت یا خانه‌های آسیب‌دیده به سر می‌برند و در معرض سرمای هوا، باد و سیلاب با چهارمین زمستان دشوار خود روبرو هستند. در حال حاضر، زنان سرپرستی تقریبا یک‌چهارم خانوارها را در نوار غزه بر عهده دارند و احتمال سکونت این خانواده‌ها در پناهگاه‌های ناامن یا به‌شدت نامناسب روزبه‌روز بیشتر می‌شود.
در ادامه این گزارش آمده است: برای بسیاری عملا هیچ پناهگاه امنی وجود ندارد. خانواده‌ها در ساختمان‌های آسیب‌دیده که در معرض خطر ریزش قرار دارند، پناه گرفته‌اند. در ماه سپتامبر بر اثر ریزش یک ساختمان آسیب‌دیده در شهر غزه، ۲۱ نفر از جمله ۱۲ کودک جان باختند.
یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان نروژ گفت: بسیار شرم‌آور است که یک سال کامل پس از امضای توافق آتش‌بس، بهبود وضعیت فلسطینی‌ها در نوار غزه تا این حد ناچیز بوده است. خانواده‌ها همچنان ناچار به اتخاذ تصمیم‌هایی دشوار و طاقت‌فرسا هستند؛ انتخاب میان پناه گرفتن در ساختمان‌های آسیب‌دیده و خطرناک و یا زندگی در چادر در شرایطی با دمای هوای غیرقابل تحمل. محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی اسرائیل همچنان مانع ورود تجهیزات و مصالح ضروری می‌شود؛ اقلامی که بدون آن‌ها جوامع قادر به آغاز روند بازسازی زندگی خود نخواهند بود. با نزدیک شدن به فصل زمستان تمامی دولت‌ها باید گام‌های عملی برای تضمین ورود کمک‌ها بردارند تا فلسطینی‌ها بتوانند سرانجام کار عظیم احیا و بازسازی را آغاز کنند.
در ادامه گزارش سازمان عفو بین‌الملل آمده است: همین محدودیت‌ها آسیب‌های شدیدی به خدمات حیاتی وارد می‌کنند. هیچ یک از ۳۶ بیمارستان نوار غزه با ظرفیت کامل فعالیت نمی‌کنند و کمبود شدید دارو، تجهیزات و سوخت همچنان ادامه دارد. نوزادان حاضر در دستگاه‌های انکوباتور، بیمارانی که به اکسیژن یا مراقبت‌های ویژه نیاز دارند، سالمندان، افراد دارای معلولیت و کسانی که دچار آسیب‌دیدگی‌های شدید و سرنوشت‌ساز شده‌اند، با توجه به دسترسی بسیار محدود به خدمات درمانی تخصصی، توان‌بخشی و حمایتی با خطراتی جدی روبرو هستند. بیش از ۱۸.۵۰۰ بیمار از جمله دست‌کم ۴۰۰۰ کودک همچنان نیازمند انتقال برای درمان پزشکی هستند، در حالی که بیش از ۱۰۰۰ بیمار در دوران انتظار جان باخته‌اند. همزمان ۱.۴ میلیون نفر تا پایان سال با گرسنگی در سطح بحرانی یا شرایطی وخیم‌تر مواجه خواهند بود. افزون بر این آب ناسالم و تخریب سیستم‌های بهداشتی همچنان به گسترش بیماری‌های قابل پیشگیری دامن می‌زنند.
وی گفت: با گذشت یک سال، این الگو کاملا آشکار و غیرقابل انکار شده است. خانواده‌ها همچنان کشته می‌شوند، کودکان بر اثر بیماری‌های قابل پیشگیری جان خود را از دست می‌دهند، بقایای مهمات منفجرنشده در سراسر نوار غزه پراکنده است و کمک‌ها به دست کسانی که بیشترین نیاز را به آن دارند، نمی‌رسد. این وضعیتی نیست که قرار بود با آتش‌بس محقق شود بلکه بازتاب‌دهنده تداوم همان شرایطی است که باعث شد کمیته تحقیقات سازمان ملل دو بار، یک بار در سپتامبر ۲۰۲۵ و بار دیگر در ژوئن ۲۰۲۶ به این نتیجه برسد که اسرائیل مرتکب نسل‌کشی شده است. مسئولیت جامعه جهانی با یک توافق صرفا روی کاغذ به پایان نمی‌رسد.
اگنس کالامار، دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل گفت: مسئله پاسخگویی نباید زیر آوار دفن شود. بازسازی و آینده نوار غزه را نمی‌توان از چارچوبی مبتنی بر حقوق بین‌الملل، عدالت و حقوق قربانیان جدا دانست. تداوم ناکامی در مجازات اسرائیل و وادار کردن آن به تبعیت از احکام الزام‌آور دیوان بین‌المللی دادگستری همچنان به ارتکاب جنایات هولناک علیه فلسطینی‌ها در مقیاسی وسیع دامن می‌زند.
انتهای پیام
