دکتر سهیلا عباسی به مناسبت روز جهانی آرتروز(۱۲ اکتبر مصادف با ۲۰ مهر) در گفت و گو با ایسنا، با بیان اینکه آرتروز بیماری مرتبط با افزایش سن است، اظهار کرد: در این بیماری، غضروف مفاصل دچار ساییدگی و آسیب می‌شود. آرتروز ممکن است در همه مفاصل بدن از جمله زانو، شانه، ستون فقرات و مچ پا بروز کند، اما در مفاصلی که وزن بیشتری را تحمل می‌کنند، شایع‌تر است.
وی با اشاره به اینکه در گذشته آرتروز بیشتر بیماری دوران سالمندی شناخته می‌شد، افزود: امروزه به دلیل سبک زندگی نادرست، بی‌تحرکی، نشستن طولانی‌مدت، تغذیه نامناسب و ضعف عضلات، شاهد بروز این بیماری در سنین پایین‌تر و حتی در ۳۰ سالگی نیز هستیم.
عباسی با بیان اینکه آرتروز در مراحل اولیه ممکن است بدون علامت باشد، ادامه داد: در این مرحله، غضروف ممکن است تنها تا حدودی دچار آسیب و ساییدگی شده باشد و فرد هیچ علامتی نداشته باشد و یا فقط درد مختصری احساس کند. حتی ممکن است تغییرات ایجادشده در رادیوگرافی نیز نمود چندانی نداشته باشد.
وی با بیان اینکه آرتروز در مراحل پیشرفته با بروز علائم نمود پیدا می‌کند و یا با عواملی مانند اضافه‌وزن و افزایش فشار بر مفاصل علائم آن آشکارتر می‌شود، یادآور شد: درد و التهاب از نشانه‌های هشداردهنده این بیماری هستند.
این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با اشاره به علائم مراحل پیشرفته‌تر آرتروز، گفت: در این مراحل فرد ممکن است درد بیشتری احساس کند و با علائمی مانند ورم، صدای مفصل، احساس سایش در مفصل و خشکی صبحگاهی مواجه شود. خشکی صبحگاهی ناشی از آرتروز ممکن است بین نیم ساعت تا یک ساعت ادامه داشته باشد.
به گفته عباسی، اگر در ابتدا درد فقط در برخی وضعیت‌های بدنی بروز می‌کرد، با پیشرفت بیماری ممکن است در همه وضعیت‌ها، حتی هنگام استراحت نیز احساس شود. در برخی موارد نیز آرتروز به تغییر شکل مفصل منجر می‌شود.
آرتروز درمان قطعی ندارد
عباسی با بیان اینکه با وجود پیشرفت علم، هنوز درمان قطعی برای آرتروز وجود ندارد، تصریح کرد: داروهای موجود و محصولاتی که با عنوان غضروف‌ساز عرضه می‌شوند، می‌توانند به کاهش درد و ناتوانی کمک کنند، اما شواهد و تایید قطعی برای اینکه این محصولات باعث ساخت مجدد غضروف و بازگشت آن به وضعیت اولیه شوند، وجود ندارد.
وی افزود: داروهای موجود می‌توانند به کنترل علائم و کاهش سرعت پیشرفت آرتروز کمک کنند و این موضوع اهمیت زیادی دارد.
این متخصص فیزیوتراپی رویکرد کنترل بیماری و تمرکز فعلی درمان‌ها را بر کاهش روند پیشرفت بیماری دانست و اظهار کرد: هم سن بروز آرتروز اهمیت دارد و هم سرعت پیشرفت آن، چرا که تفاوت زیادی وجود دارد بین فردی که در ۳۰ سالگی به این بیماری مبتلا می‌شود و فردی که در ۷۰ سالگی دچار آن می‌شود. همچنین تخریب غضروف و مفصل طی پنج سال با تخریب تدریجی آن در یک بازه ۱۰ ساله تفاوت زیادی دارد.
عوامل خطر ابتلا به آرتروز
عباسی اضافه‌وزن، بیماری‌های زمینه‌ای مانند روماتیسم و پوکی استخوان، استعداد ژنتیکی، تغذیه نامناسب و کم‌تحرکی یا تحرک نادرست را از عوامل خطر ابتلا به آرتروز برشمرد.
وی با اشاره به اهمیت فعالیت بدنی اصولی، اظهار کرد: هم کم‌تحرکی و هم فعالیت بدنی نادرست می‌تواند به مفاصل آسیب برساند. اگر فشار زیادی به مفاصل وارد شود و عضلات قدرت کافی برای حمایت از آنها را نداشته باشند، احتمال بروز مشکل افزایش می‌یابد. از سوی دیگر تحرک ناکافی نیز مناسب نیست؛ بنابراین ورزش باید اصولی و متناسب با شرایط فرد باشد.
این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با بیان اینکه زنان بیشتر در معرض خطر ابتلا به آرتروز قرار دارند، گفت: بارداری، تغییرات هورمونی و تغییرات مرتبط با ذخایر کلسیم از جمله عواملی هستند که می‌توانند در این زمینه نقش داشته باشند. همچنین اضافه‌وزن و تفاوت در میزان بافت چربی و توده عضلانی نیز در افزایش خطر ابتلا به آرتروز موثر است.
عباسی تغذیه مناسب و تحرک کافی را از مهم‌ترین راهکارهای پیشگیری از آرتروز دانست و تاکید کرد: اگرچه نمی‌توان از بروز تمام موارد آرتروز جلوگیری کرد، اما با رعایت اصول پیشگیری می‌توان سن ابتلا به بیماری را افزایش داد و روند پیشرفت آن را کندتر کرد.
انتهای پیام
