به گزارش ایسنا به نقل از آناتولی، شدیدترین این زمین‌لرزه‌ها در فیلیپین و اندونزی به بزرگی ۷.۸ رخ داده است.
همچنین یک زلزله ۷.۷ ریشتری در پاناما، دو زلزله ۷.۵ ریشتری در تانگو و ونزوئلا، سه زلزله ۷.۴ ریشتری در اندونزی، ژاپن و کلمبیا، دو زلزله به بزرگی ۷.۳ در وانواتو و مکزیک، یک زلزله به قدرت ۷.۲ در ونزوئلا و یک زلزله ۷.۱ ریشتری در مالزی به وقوع پیوسته است.
بیشترین موارد در امتداد «حلقه آتش اقیانوس آرام» رخ داده‌اند؛ منطقه‌ای که از آسیا و اقیانوسیه تا قاره‌های آمریکا امتداد دارد.
با این حال کارشناسان معتقدند سال ۲۰۲۶ سالی ویژه از نظر وقوع زمین‌لرزه‌ها نبوده و تعداد زمین‌لرزه‌های بسیار شدید نیز غیرمعمول نیست. اما پیامدهای ویرانگر برخی از این زمین‌لرزه‌ها قابل ملاحظه بوده است، از جمله فاجعه روز ۲۴ ژوئن که ونزوئلا با زلزله‌های مرگبار، آن‌هم با اختلافی چشمگیر نسبت به گذشته روبه‌رو شد.
تنها ۳۹ ثانیه پس از زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷.۲ ریشتر، لرزه‌ای حتی شدیدتر به بزرگی ۷.۵ رخ داد. مناطق شمالی کشور و کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، بیش از همه آسیب دیدند. طبق آمار رسمی، در این دو زمین‌لرزه بیش از ۶۳۰۰ نفر جان باختند. پیامدهای این فاجعه برای زیرساخت‌های این کشور فقیر نیز بسیار وخیم بوده است.
در کشورهای فقیرتر، حتی زمین‌لرزه‌های نسبتا ضعیف نیز می‌توانند پیامدهای مرگباری داشته باشند. شیوه ساخت‌وساز خانه‌ها و دشواری دسترسی به بسیاری از مناطق، در کنار ضعف سامانه‌های مدیریت و مقابله با بلایای طبیعی، خطرات جانی این حادثه طبیعی را افزایش می‌دهد.
انتهای پیام
