به گزارش ایسنا، این روزها بحث استفاده کودکان زیر دو سال از صفحه‌نمایش و اثر احتمالی آن بر رشد و سلامت آنان به موضوعی جدی تبدیل شده است. در این سن، کودک بخش مهمی از تجربه‌های روزانه‌اش را از راه ارتباط رودررو با مراقبان، بازی فعال و کشف محیط پیرامون به دست می‌آورد. به همین دلیل، برای بررسی زمان استفاده از نمایشگر، تنها دانستن تعداد دقیقه‌ها کافی نیست؛ باید دید کودک در آن زمان چه فعالیت‌های دیگری را از دست می‌دهد.
اهمیت بررسی این مسئله فقط به خانه و تصمیم پدر و مادر محدود نمی‌شود. نزدیک به دو سوم نوزادان و کودکان نوپا بیش از میزان توصیه‌شده از صفحه‌نمایش استفاده می‌کنند. در عین حال، خانواده‌ها در شرایط یکسانی تصمیم نمی‌گیرند؛ کار، فشار روانی، کمبود حمایت اجتماعی و دشواری‌های دیگر می‌توانند بر زندگی روزمره آنان اثر بگذارند. بنابراین اگر هدف، کاهش مواجهه کودکان بسیار کم‌سن با نمایشگر باشد، لازم است علاوه بر توصیه به خانواده‌ها، به عواملی توجه شود که انتخاب‌های آنان را شکل می‌دهند.
در این خصوص، محققانی از دانشگاه آکلند کشور نیوزیلند، شواهد مربوط به استفاده کودکان زیر دو سال از صفحه‌نمایش را بررسی کرده‌اند. آنان با تکیه بر یک پژوهش تازه بریتانیایی، این پرسش را مطرح می‌کنند که برای محافظت از سلامت کودکان، چرا باید فراتر از توصیه‌های معمول درباره رفتار والدین رفت و به نقش محصولات دیجیتال و شرایط زندگی خانواده‌ها نیز پرداخت.
آن‌ها بدین منظور تازه‌ترین شواهد را بررسی کرده و به یک مرور نظام‌مند بزرگ از بریتانیا استناد کرده‌اند. مرور نظام‌مند به معنای بررسی و جمع‌بندی پژوهش‌های پیشین با روشی مشخص است. محققان سپس، این شواهد را در کنار وضعیت استفاده از نمایشگر در نیوزیلند و فشارهایی که خانواده‌ها با آن روبه‌رو هستند قرار داده‌اند تا درباره راه‌های اقدام در حوزه سلامت عمومی بحث کنند.
بر پایه مرور بریتانیایی که گزارش به آن اشاره دارد، استفاده از صفحه‌نمایش برای کودکان زیر دو سال فایده چشمگیری نشان نمی‌دهد، اما ممکن است با آسیب‌های گوناگونی همراه باشد. پژوهشگران از ارتباط استفاده از نمایشگر با خواب، وزن بدن، بینایی و سلامت چشم نام برده‌اند. همچنین به ارتباط احتمالی آن با توانایی برقراری ارتباط، یادگیری زبان، حل مسئله و دیگر جنبه‌های رشد اشاره شده است.
جمع‌بندی مجریان این مطالعه آن است که تمرکز صرف بر انتخاب فردی والدین، پاسخ کاملی به مسئله نیست. آن‌ها می‌گویند که استفاده از نمایشگر می‌تواند جای تعامل رودررو با مراقبان، بازی فعال و فرصت‌های کشف محیط را بگیرد؛ فعالیت‌هایی که برای رشد سالم کودک اهمیت دارند. این محققان همچنین یادآور می‌شوند که محصولات دیجیتال برای نگه‌داشتن توجه کاربر طراحی می‌شوند، در حالی که پیامدهای احتمالی استفاده از آن‌ها ممکن است بر دوش کودکان، خانواده‌ها و نظام‌های سلامت و آموزش قرار گیرد.
این نگاه، شیوه برخورد با مسئله را تغییر می‌دهد. به جای آنکه از خانواده‌ها خواسته شود به‌تنهایی در برابر همه فشارها تصمیم بگیرند، گزارش پیشنهاد می‌کند حمایت از والدین بدون سرزنش آنان انجام شود. ایجاد محیط‌های بدون صفحه‌نمایش در مراکز آموزش دوران کودکی و مراکز درمانی نیز از پیشنهادهای آن است. در کنار این اقدامات، نویسندگان تقویت سیاست‌های مربوط به مرخصی والدین و مراقبت از کودک را مطرح می‌کنند؛ سیاست‌هایی که می‌توانند بر فرصت و توان خانواده‌ها برای مراقبت روزانه اثر بگذارند.
گزارش علمی فوق همچنین خواستار نظارت بر بازاریابی محصولات ویژه کودکان خردسال و ادعاهای آموزشیِ بدون پشتوانه درباره آن‌هاست. محققان بر تهیه و اجرای راهنمای زمان استفاده از صفحه‌نمایش تأکید دارند و پژوهش بیشتر درباره شرایطی را پیشنهاد می‌کنند که استفاده از نمایشگر را در خانواده‌ها به‌ویژه خانواده‌های زیر فشار اقتصادی و اجتماعی شکل می‌دهند. اهمیت این پیشنهادها در آن است که برای همه خانواده‌ها یک وضعیت واحد فرض نمی‌کنند.
گفتنی است این هشدارها و پیشنهادها به‌عنوان یک «گزارش کارشناسی سلامت عمومی» معرفی شده‌اند که از سوی مرکز ارتباطات سلامت عمومی (PHCC) منتشر شده است.
انتهای پیام
