دنیا نهضت در گفت‌وگو با ایسنا، درخصوص علایم آماده نبودن کودک برای ورود در مهدکودک گفت: گریه در روزهای نخست، به‌تنهایی نشانه آماده نبودن کودک نیست، چراکه اضطراب جدایی در دوره‌های گذار و انتقال می‌تواند بخشی طبیعی از فرایند سازگاری باشد.
وی افزود: نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که کودک به‌مرور زمان هیچ نشانه‌ای از سازگاری بروز ندهد یا با علائم پایدار و هشداردهنده‌ای مواجه شود؛ علائمی نظیر ترس شدید و مداوم از مهدکودک، اختلال جدی در خواب یا تغذیه، شکایت‌های جسمانی مکرر بدون علت مشخص پزشکی، پسرفت ملموس در مهارت‌های آموخته شده، گوشه‌گیری شدید، تغییر محسوس در رفتار، پرخاشگری یا دگرگونی‌های آشکار در خلق‌وخو و گفتار.
این روانشناس با اشاره به اینکه باید میان «سازگاری دشوار» و «یک تجربه نامناسب» تمایز قائل شد، گفت: اگر چند هفته از شروع این وضعیت گذشته است و حال کودک همچنان رو به وخامت می‌رود، او به دریافت کمک تخصصی نیاز دارد.
نهضت ادامه داد: یک مهدکودک کودک‌محور می‌تواند برنامه آموزشی دقیق و هدفمند داشته باشد، با این تفاوت که برنامه به کودک خدمت می‌کند، نه اینکه کودک مجبور باشد خود را با برنامه تطبیق دهد. مثلا اگر هدف آموزش رنگ‌هاست، لازم نیست همه کودکان نیم ساعت پشت میز بنشینند، می‌توان همان هدف را از طریق نقاشی، بازی یا فعالیت حرکتی دنبال کرد.
این روانشناس ادامه داد: در رویکردهای رشدی مناسب، آموزش با سن، تفاوت‌های فردی و نیازهای کودک تطبیق داده می‌شود. کودک‌محوری به معنی حذف آموزش نیست، یعنی آموزش از مسیر رشد کودک اتفاق بیفتد.
نهضت همچنین در خصوص تاثیر کیفیت مهدکودک و رفتار مربی بر کودک، گفت: وقتی درباره کیفیت مهد صحبت می‌کنیم، نباید فقط امکانات را ببینیم. رابطه کودک با بزرگسال مراقب، یکی از هسته‌های اصلی کیفیت محیط است. متاآنالیزها نشان داده‌اند که کیفیت تعاملات مربی - کودک با پیامدهای رشدی ارتباط دارد.
تاثیر همسالان و مدیریت پرخاشگری کودک
وی با بیان اینکه رفتارهای پرخاشگرانه یا تکرار کلمات جدید در خانه، طبیعی‌ترین بخش تاثیرپذیری از همسالان در مهد است، بیان کرد: اصل تاثیرپذیری از همسالان کاملا واقعی است. کودکان از یکدیگر زبان، بازی، قواعد اجتماعی، رفتار و حتی شیوه‌های حل تعارض را یاد می‌گیرند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که رفتار همسالان می‌تواند بر رفتار کودک اثر بگذارد.
این روانشناس ادامه داد: برای مثال، مطالعه‌ای بر روی ۹۵۶ کودک در مراکز مراقبت و آموزش نروژ نشان داد تغییر در میزان مواجهه کودک با همسالان پرخاشگر با تغییر در پرخاشگری جسمانی کودک ارتباط داشت، اما اینجا یک اشتباه رایج وجود دارد که هر رفتار جدیدی که کودک از مهد به خانه می‌آورد، الزما «تاثیر بد همسالان» نیست. تکرار یک کلمه جدید، بازی‌کردن با نقش‌های متفاوت یا حتی استفاده موقت از یک عبارت ممکن است بخشی از یادگیری اجتماعی و آزمودن رفتارهای جدید باشد.
وی اظهار کرد: در مورد پرخاشگری هم باید بین تقلید موقت و شکل‌گیری الگوی رفتاری پایدار تفاوت قائل شد. اگر کودک یک عبارت را چند بار تکرار می‌کند، بهتر است والد واکنش هیجانی شدید نشان ندهد. واکنش شدید می‌تواند ناخواسته به آن رفتارهای کودک توجه زیادی بدهد. می‌توان معنای کلمه را اصلاح کرد، جایگزین مناسب ارائه داد و رفتار را مشاهده کرد، اما اگر پرخاشگری تکرارشونده، شدید، رو به افزایش یا همراه با آسیب به خود و دیگران باشد، دیگر نمی‌توان صرفا آن را «تاثیرپذیری طبیعی از همسالان» دانست و لازم است محیط مهد، الگوی تعاملات کودک و عوامل خانوادگی هم بررسی شوند. پژوهش‌ها نیز پرخاشگری کودکان را حاصل تعامل چند عامل، از جمله ویژگی‌های فردی، روابط همسالان، رفتار مربی و عوامل خانوادگی می‌دانند.
انتهای پیام
