به گزارش ایسنا، عصبانیت ناگهانی مادران و به اصلاح از «کوره در رفتن» آنان از روی بی‌رحمی نیست؛ گاهی باتری روانی‌شان به یک درصد می‌رسد و طبق نظریه پلی‌واگال، وقتی فشار روی فرد زیاد شود مغز منطقی کلا قفل می‌کند، در نتیجه این فریاد از خشم نیست و صدای بریدن از خستگی است.
در آن چند ثانیه بحرانی، پدر باید بداند وقتی اوضاع ملتهب است او به‌عنوان پدر نه قاضی است و نه فرشته نجات بلکه فقط باید پناهگاه باشد چراکه رفتار او در همان چند ثانیه تعیین می‌کند خانه آرام شود یا کلا به آتش کشیده شود.
اولین و مهم‌ترین واکنش این است که احساساتی نشوید و جلوی بچه با همسر بحث نکنید. تحقیقات موسسه گاتمن می‌گوید آرامش پدر سریع‌ترین راه برای برگرداندن امنیت به خانه است، پس بدون نصیحت و حرف اضافی فقط بچه را تحویل بگیرید و فضا را خلوت کنید.
فرمول سه‌مرحله‌ای برای مهار این طوفان این است که اول بچه را دور کنید و بگویید «بیا بریم با هم یه آب بخوریم»، دوم اینکه به همسرتان اکسیژن بدهید و بگذارید چند دقیقه تنها باشد تا اعصابش آرام شود و سوم خیالش را راحت کنید و بگویید «من هستم، برو یکم نفس بکش». طبق تحقیقات دانشگاه لوون، همین حمایت‌های کوچک جلوی فروپاشی زن را می‌گیرد.
یک خط قرمز بزرگ وجود دارد و آن این است که جلوی بچه هم‌تیمی خودتان را خراب نکنید حتی اگر حق با بچه است، هرگز جلوی کودک، همسرتان را زیر سوال نبرید. گاتمن می‌گوید تخریب والدین جلوی بچه حس امنیتش را نابود می‌کند، پس صبوری کنید تا بعدا دو نفری منطقی حرف بزنید.
در نهایت، بعد از آرامش وقت مرهم است نه گفتن «دیدی گفتم!» وقتی طوفان خوابید، مچ‌گیری نکنید. کنارش باشید و بگویید «می‌دونم دست‌تنها خسته شدی، درکت می‌کنم، بیا با هم تقسیمش کنیم.»
انتهای پیام
