به گزارش ایسنا، در بخشی از کتاب « تاریخ شفاهی دفاع مقدس» به روایت سردار حسین علایی درباره بازتاب اولین عملیات شلیک موشک  ساحل به دریای سپاه می‌خوانیم: بازتاب آن در داخل کشور و در بین مسئولان خیلی زیاد بود. بعد از اجرای موفق این عملیات، مسئولان کشور احساس کردند که نیروی دریایی سپاه می‌تواند عملیات‌های موفق انجام بدهد. تاحدی روحیه مردم هم تقویت شد و احساس کردند که تجهیزات جنگی ایران افزایش یافته است. این اقدام برای رزمندگان نیروی دریایی هم ارزشمند بود؛ چون آنها نقش بیشتری برای خود در تأمین امنیت خلیج فارس قائل می‌شدند. 

در سطح خارجی، اول خود عراقی‌ها می‌بایست واکنش نشان می‌دادند. عراقی‌ها پرتاب این موشک را تأیید کردند. رسانه‌های عراقی فقط پرتاب موشک را اعلام کردند و خیلی به آن نپرداختند. در رسانه‌های خارجی هم این موضوع به این شکل بازتاب یافت که ایران برای اولین بار با موشک ساحل‌به‌دریا به یک پایگاه نظامی عراق در خلیج فارس حمله کرده است.

وقتی موشک به اسکله خورد، فضای آنجا برای استقرار افراد نظامی ناامن شد. مفهوم این اقدام آن بود که ایران بدون نیاز به هواپیماهای نظامی یا کشتی‌های جنگی می‌تواند از ساحل، اسکله‌های نفتی عراق را بزند. پرتاب موشک، ناامنی زیادی برای نظامیان مستقر در اسکله ایجاد می‌کرد.

در جریان جنگ، این اقدام، واکنش بسیار مؤثری در مقابل حملات مستمر عراق به اسکله‌های جزیره خارک بود. صرف‌نظر از موشک‌های آمریکایی و اروپایی، موشک‌های کرم ابریشم، یکی از بهترین موشک‌های ضدکشتی در آن زمان بود. ضریب اصابت این موشک به هدف‌های ثابتی مثل سکوها و اسکله‌های نفتی، که بزرگ هستند، بالاست. هرچه هدف بزرگ‌تر باشد، احتمال اصابت به آن افزایش پیدا می‌کند. طول اسکلهٔ البکر نزدیک به هزار متر بود؛ بنابراین، هدف مناسبی به شمار می‌رفت. اسکله‌های نفتی پایه‌های زیادی دارند، وقتی موشک به اسکله اصابت می‌کند، تعدادی از پایه‌هایش را در عرض سه تا پنج متر تخریب می‌کند که باید دوباره بازسازی شوند.

بعد از شلیک موشک به اسکلهٔ البکر، برنامه‌ریزی کردیم که بندر ام‌القصر را هم، که محل استقرار ناوچه‌های دشمن بود، بزنیم. زدن ام‌القصر کار خیلی سختی بود؛ چون موشک‌های ساحل‌به‌دریا باید روی سطح دریا پرواز کنند و نباید در مسیرشان خشکی وجود داشته باشد. برای زدن ام‌القصر موشک می‌بایست در بخشی از پروازش از روی رأس‌البیشه عبور می‌کرد که خشکی بود. این موضوع خیلی مهم بود. ما نمی‌دانستیم که چه اتفاقی خواهد افتاد. با بچه‌هایی که آنها را برای آموزش به چین فرستاده بودیم صحبت کردم. آنها می‌گفتند که این موشک فقط باید روی سطح دریا پرواز کند. اگر مسیر پرواز از روی خشکی باشد، معلوم نیست که جواب بدهد. با متخصصان موشکی جلسه‌ای گذاشتم. از آنها خواستم که منحنی پرواز موشک را ارائه کنند تا مشخص شود که موشک در چه سطحی از آب دریا پرواز می‌کند و سبک پرواز موشک چیست. بعد از بررسی‌های لازم، به متخصصان موشکی گفتم که چون منطقهٔ مثلث فاو صاف و تقریباً دشت هموار و باتلاقی است، وقتی که موشک پرتاب شود، از بالای سر نخل‌ها حرکت می‌کند و می‌تواند حرکتش را به‌سمت بندر ام‌القصر ادامه بدهد و به هدف بخورد. ازنظر فنی حساب‌وکتاب کردیم و دیدیم که می‌شود پرتاب را انجام داد. بعد با آقای درخشان، فرمانده عملیات موشکی، نشستم و صحبت کردم. درنهایت، او قانع شد که می‌شود چنین عملیاتی را انجام داد؛ البته دلش قرص نبود و می‌گفت که احتمال اینکه موشک روی زمین فرود بیاد، وجود دارد.

بالاخره وقتی با متخصصان بحث فنی کردیم و آنها قانع شدند که می‌توانیم موشک را پرتاب کنیم، منتظر زمان مناسب شدیم. وقتی عراقی‌ها قبل از اجرای عملیات «کربلای ۴ » جنگ شهرها را شروع کردند و حملات به نفت‌کش‌ها را افزایش دادند، پیشنهاد کردم که به تلافی حمله به بنادر خارک، بندر نظامی ام‌القصر را بزنیم که پاسخی به جنگ شهرها و نفت‌کش‌ها باشد. این پیشنهاد را با آقای هاشمی رفسنجانی مطرح کردیم. در آن زمان، معمولاً آقای هاشمی هر چند وقت یک‌بار به جبهه می‌آمد و در قرارگاه گلف یا در جای دیگری مستقر می‌شد و امکان اینکه این بحث‌ها با ایشان انجام شود وجود داشت. نیازی نبود که به تهران برویم و در جبهه این نوع بحث‌ها مطرح می‌شد. این توضیح را بدهم که پیشنهادهای عملیاتی، اول با فرمانده سپاه مطرح می‌شد و در تصمیماتی که نیاز به مجوز داشت، معمولاً آقای رضایی می‌گفت که خودتان با آقای هاشمی صحبت کنید. ما هم آنها را با ایشان مطرح می‌کردیم. این طرح را هم با آقای هاشمی رفسنجانی مطرح کردیم و ایشان آن را پذیرفت. بعد از طی این مراحل، دومین موشک را به بندر ام‌القصر زدیم. نتیجهٔ پرتاب موشک را با شنود کنترل کردیم؛ چون امکان اینکه کسی را به آنجا بفرستیم، وجود نداشت. ازطرفی، سیستم راداری هم مسیر پرتاب موشک را کنترل می‌کرد. اطلاعات کسب‌شده نشان می‌داد که موشک به بندر ام‌القصر اصابت کرده است. موفقیت این پرتاب هم برای دست‌اندرکاران آن مهم و جالب‌توجه بود.

با پرتاب موفق موشک به ام‌القصر، امید ما به توانایی افراد آموزش‌دیدهٔ موشکی بیشتر شد؛ لذا این تیپ موشکی را تا آخر جنگ در منطقهٔ شمال خلیج فارس نگه داشتیم. بعد از اجرای موفق این دو عملیات، احساس کردیم که حالا توان موشکی را می‌توانیم در مأموریت‌های گوناگون به کار بگیریم.
انتهای پیام