رضا سلیمانی وکیل و مدرس دانشگاه در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری ایسنا قرار داده است به صیانت از حقوق بنیادین و ایمنی ورزشکاران در رشته اسکیت در استان پرداخته است.
در این یادداشت آمده است؛
«بر اساس اطلاعیه شماره ۸۰۳۹/م/۱۴۰۵و پوستر منتشر شده از سوی هیئت اسکیت استان خوزستان، مسابقات استانی اسکیت سرعت دستجات آزاد(آماتور) به میزبانی شهرستان اندیمشک برگزار شد. با این حال، ارزیابی میدانی و تطبیق مفاد این اطلاعیه با واقعیت‌های محل برگزاری، نشان دهنده فاصله‌ای عمیق میان ادعاهای سازمانی و صیانت از حقوق بنیادین و ایمنی ورزشکاران خردسال است.
در پوستر رسمی این رویداد، تصویری چشم نواز از یک پیست کاملاً تخصصی، استاندارد و مجهز به نمایش گذاشته شده و مکان رقابت‌ها نیز «پیست چهار آذر اندیمشک» معرفی شده بود؛ اما در واقعیت، ورزشکاران با سطحی از آسفالت معمولی در «انتهای پارک چهار آذر» روبه رو شدند؛ محوطه‌ای که صرفاً نام پیست را یدک می‌کشید و با خط کشی ابتدایی مهیای میزبانی رقابت های استانی شده بود.
شواهد عینی و تصاویر ثبت شده از محل نشان می‌دهد که ایمن سازی و مرزبندی مسیر سرعت، به نازل‌ترین شکل ممکن و تنها با کشیدن نوارهای خطر زرد رنگ و چیدن چند مخروط کوچک پلاستیکی انجام گرفته است! استفاده از نوار خطر به جای دیواره‌های محافظتی و ضربه گیرهای استاندارد، نه تنها هیچ حفاظتی در برابر سقوط‌های پرسرعت ایجاد نمی‌کند، بلکه بیانگر نگاهی به غایت سهل‌انگارانه به جان و سلامت ورزشکاران است.
باید در نظر داشت که بخش عمده شرکت‌کنندگان این مسابقات، نونهالان و کودکان رده‌های سنی پایه و حتی زیر ۱۰ سال هستند. در این بازه سنی، ادراک کودک عمیقاً بر پایه تصویر شکل می‌گیرد؛ از این رو، تضاد فاحش میان تصویر جذاب پوستر تبلیغاتی با زمختی آسفالت خشن و حصارکشی با نوار خطر، علاوه بر خطر مسلم جراحات شدید جسمانی در هنگام زمین خوردگی، موجب سرخوردگی روانی، سلب اعتماد و آسیب به انگیزه این سرمایه های ورزشی می شود.
علاوه بر فقدان زیرساخت فنی مناسب، در هر رویداد ورزشی رسمی، تعبیه سرویس بهداشتی مناسب، آب آشامیدنی سالم و فضای استراحت مسقف در مجاورت پیست، از الزامات بنیادین و بدیهی است.
در این مسابقات، تدارکات رفاهی عملاً وجود نداشت؛ حتی سازه چادری و فرسوده‌ای که در گوشه تصویر مشاهده می شود، نه سایبانی برای استراحت ورزشکاران یا کادر، بلکه دکه پیست برای فروش کیک، بیسکویت و نوشیدنی بود!
بدین ترتیب، کودکان و خانواده‌ها در زیر تابش مستقیم آفتاب مهرماه کاملاً رها شده بودند و تنها محل پیش‌بینی شده برای امور بهداشتی نیز، حسینیه‌ای با فاصله زیاد از محل مسابقه و واقع در محوطه آرامستان مجاور بود!
تکان دهنده‌تر آن که پس از تأخیر چند ساعته در آغاز رقابت بانوان و موکول شدن آن از ساعت ۱۱ به ساعت ۱۵:۳۰، تدبیر مسئولان برای در امان ماندن خانواده‌ها و خردسالان از تابش آفتاب و گرمای محیط، هدایت آنان به همان حسینیه در دل قبرستان بود!
در هیچ استاندارد ورزشی و اخلاقی پذیرفته نیست که ورزشکار رده پایه و خانواده‌اش برای استراحت و مصون ماندن از گرمازدگی، به فضایی خارج از حریم ورزشی و در مجاورت گورستان پناه ببرد.
از سوی دیگر، در رویدادی که ده‌ها نوجوان و خردسال با سرعت بالا به رقابت می‌پردازند، استقرار مستمر آمبولانس مجهز جهت امدادرسانی فوری کاملاً غایب بود و در ساعاتی از روز صرفاً حضور پزشک یار مشاهده می‌شد؛ امری که عدم انطباق صریح با پروتکل‌های ایمنی و پزشکی ورزشی را نشان می‌دهد.
علاوه بر این، اعلام زمان رقابت بانوان با عبارت مبهم «یک ساعت بعد از آقایان» در دستورالعمل اجرایی، موجب سرگردانی چندساعته ورزشکاران و خانواده‌ها گردید. از سوی دیگر، تعیین تعرفه یک میلیون تومانی برای ثبت اعتراض فنی(معادل دو برابر هزینه ورودی ۵۰۰ هزار تومانی)، مانعی نامتعارف بر سر راه عدالت ورزشی ایجاد کرده و دسترسی خانواده‌ها به بازبینی فنی نتایج را محدود ساخت.
این وضعیت، بازتابی از یک حقیقت تلخ است: محرومیت ورزشکاران مستعد خوزستان از دسترسی به امکانات شایسته. وقتی یک هیئت ورزشی برای اعتراض فنی هزینه مالی وضع می‌کند، اما در تأمین آمبولانس، ایمن سازی پیست(فراتر از نوار خطر) و امکانات اولیه رفاهی سکوت کرده و صرفاً به اتکای یک عنوان رسمی، محوطه ای آسفالته را پیست مسابقات استانی می نامد، تمرکز بر امور اداری بر صیانت از سلامت ورزشکاران پیشی گرفته است.
به عنوان یک وکیل دادگستری که شاهد عینی این رقابت‌ها بوده‌ام، تأکید می‌کنم که حفظ کرامت انسانی و ایمنی جانی کودکان در محیط‌های ورزشی، تکلیفی قانونی و شرعی است. بر این مبنا، از متولیان ورزش استان و نهادهای نظارتی مطالبه می‌شود:
۱- صدور مجوز مسابقات را اکیداً به استقرار میدانی آمبولانس مجهز و وجود امکانات بهداشتی در محل رقابت منوط نمایند.
۲- بهسازی و آماده سازی سطح مسابقه با استفاده از آسفالت دانه ریز و صیقلی ورزشی یا کف پوش های استاندارد، و تعبیه ضربه‌گیرهای ایمن به جای جداسازی مسیر با نوار خطر.
۳- ایجاد سایبان و فضای استراحت استاندارد برای ورزشکاران و تماشاگران را به عنوان شرط الزامی میزبانی ابلاغ فرمایند.
۴- تعرفه نامتعارف اعتراض فنی در رده‌های سنی پایه را حذف یا تعدیل نمایند.
۵- بر انطباق واقعیت میدانی با تصاویر مندرج در پوسترهای اطلاع رسانی نظارت کنند تا انگیزه نسل آینده ورزش کشور دستخوش فرسایش نشود.»
انتهای پیام
