فرزاد شعبانی در گفت و گو با ایسنا، اظهار کرد: خانواده و مدرسه دو نهاد اثرگذار در شکل‌گیری شخصیت و آینده دانش‌آموزان هستند و دستیابی به اهداف نظام تعلیم و تربیت، مستلزم تعامل مستمر و هماهنگ میان این دو نهاد است. هر اندازه این ارتباط بر پایه شناخت متقابل، اعتماد و مسئولیت‌پذیری مشترک شکل بگیرد، امکان پاسخگویی به نیازهای آموزشی و تربیتی دانش‌آموزان نیز افزایش می‌یابد.
وی افزود: انجمن‌های اولیا و مربیان از ظرفیت‌های مهم نظام آموزشی برای تقویت ارتباط میان خانه و مدرسه برخوردارند و می‌توانند زمینه بهره‌گیری از تجربه‌ها، توانمندی‌ها و دیدگاه‌های خانواده‌ها را در مسیر بهبود کیفیت آموزش فراهم کنند. از این رو، لازم است نگاه به این انجمن‌ها از همکاری‌های محدود و مقطعی فراتر برود و مشارکت والدین به بخشی مؤثر از برنامه‌ریزی‌های آموزشی و تربیتی مدارس تبدیل شود.
این مسئول با اشاره به اهمیت هماهنگی در شیوه‌های تربیتی خانواده و مدرسه گفت: دانش‌آموزان در فرآیند رشد خود از هر دو محیط تأثیر می‌پذیرند و اگر پیام‌ها، انتظارات و الگوهای رفتاری ارائه‌شده در خانه و مدرسه با یکدیگر تعارض داشته باشند، ممکن است در درک ارزش‌ها و شکل‌دهی رفتارهای فردی و اجتماعی با سردرگمی مواجه شوند. بنابراین، ایجاد درک مشترک میان والدین و مربیان درباره اصول اساسی تربیت، از ضرورت‌های پرورش متعادل دانش‌آموزان است.
شعبانی توضیح داد: این هماهنگی به معنای نادیده گرفتن تفاوت‌های موجود میان خانواده‌ها یا یکسان دانستن همه شیوه‌های تربیتی نیست، بلکه هدف آن ایجاد زمینه‌ای برای گفت‌وگو، تبادل تجربه و دستیابی به راهکارهای مشترک در مواجهه با مسائل دانش‌آموزان است. انجمن‌های اولیا و مربیان می‌توانند با تقویت ارتباط میان والدین، معلمان و مدیران، در شکل‌گیری این تفاهم و استمرار آن نقش مؤثری ایفا کنند.
وی با بیان اینکه تربیت اثربخش تنها به آموزش مفاهیم درسی محدود نمی‌شود، افزود: تقویت نظم، مسئولیت‌پذیری، احترام به دیگران، رعایت حقوق اجتماعی و توانایی برقراری ارتباط سازنده، از جمله موضوعاتی است که باید در محیط خانواده و مدرسه مورد توجه قرار گیرد. نهادینه شدن این ویژگی‌ها به تداوم آموزش و همراهی الگوهای رفتاری در محیط‌های مختلف زندگی دانش‌آموزان نیاز دارد و بدون همکاری خانواده و مدرسه، دستیابی به نتایج پایدار در این زمینه دشوار خواهد بود.
مدیرکل آموزش و پرورش استان البرز با تأکید بر اینکه نقش خانواده‌ها در مدرسه فراتر از کمک‌های مالی است، اظهار کرد: کیفیت محیط آموزشی تنها با برخورداری از امکانات فیزیکی سنجیده نمی‌شود، بلکه احساس امنیت، نشاط، آرامش روانی و کیفیت روابط میان دانش‌آموزان و عوامل مدرسه نیز در فرآیند یادگیری اهمیت دارد.
وی افزود: خانواده‌ها می‌توانند با ارائه دیدگاه‌ها و پیشنهادهای سازنده، مشارکت در برنامه‌های فرهنگی و تربیتی و همکاری با مدیران و معلمان، به شناسایی نیازهای واقعی مدارس و بهبود محیط یادگیری کمک کنند. استفاده از این ظرفیت زمانی اثربخش‌تر خواهد بود که مشارکت والدین بر اساس نیازهای مدرسه، با برنامه‌ریزی مشخص و در چارچوب اهداف آموزشی و تربیتی انجام شود.
شعبانی با اشاره به مسئولیت مشترک خانواده‌ها و نظام تعلیم و تربیت در پرورش نسل آینده گفت: دانش‌آموزان سرمایه‌های انسانی کشور هستند و باید علاوه بر کسب دانش و مهارت‌های علمی، برای زندگی اجتماعی و پذیرش مسئولیت‌های فردی و جمعی نیز آماده شوند. تقویت اعتمادبه‌نفس، بلوغ فکری، مهارت‌های ارتباطی، قدرت تصمیم‌گیری و توانایی مواجهه مسئولانه با مسائل زندگی، از ابعاد مهم تربیت دانش‌آموزان به شمار می‌رود.
وی ادامه داد: مدرسه و خانواده باید به‌گونه‌ای در کنار یکدیگر عمل کنند که دانش‌آموزان فرصت شناخت توانایی‌های خود، تمرین مسئولیت‌پذیری و تقویت مهارت‌های مورد نیاز برای حضور مؤثر در جامعه را به دست آورند. تحقق این هدف نیازمند نگاهی جامع به تربیت است؛ نگاهی که در آن رشد علمی دانش‌آموزان در کنار پرورش اخلاقی، اجتماعی و شخصیتی آنان مورد توجه قرار گیرد.
شعبانی همچنین با تأکید بر ضرورت انتقال ارزش‌های انسانی، فرهنگی، ملی و مذهبی به نسل جوان اظهار کرد: هویت ایرانی حاصل پیشینه تاریخی، فرهنگی، زبانی، اجتماعی و اعتقادی کشور است و آشنایی دانش‌آموزان با این میراث، در کنار شناخت مسئولیت‌های اجتماعی، می‌تواند به تقویت احساس تعلق و مسئولیت‌پذیری آنان کمک کند.
وی با اشاره به تجربه‌های به‌دست‌آمده در جریان جنگ اخیر افزود: توجه به هویت ملی و ارزش‌های مشترک جامعه، ضرورت همکاری و هم‌افزایی خانواده و مدرسه در تربیت نسل آینده را بیش از پیش برجسته می‌کند. دانش‌آموزان باید در کنار برخورداری از اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های اجتماعی، نسبت به پیشینه فرهنگی و ملی خود شناخت داشته باشند و بتوانند با درک مسئولیت‌های فردی و اجتماعی، در آینده جامعه نقش‌آفرینی کنند.
مدیرکل آموزش و پرورش استان البرز در پایان تأکید کرد: انجمن‌های اولیا و مربیان زمانی می‌توانند به جایگاه واقعی خود در نظام تعلیم و تربیت دست یابند که از ظرفیت آنها برای ایجاد ارتباطی مستمر، هدفمند و مؤثر میان خانواده و مدرسه استفاده شود. تقویت این مشارکت، زمینه را برای شناخت بهتر نیازهای دانش‌آموزان، هماهنگی در شیوه‌های تربیتی و فراهم کردن محیطی مناسب برای رشد همه‌جانبه آنان مهیا می‌کند؛ مسیری که پیمودن آن به همراهی خانواده‌ها و تلاش مشترک همه عوامل نظام آموزشی نیاز دارد.
انتهای پیام
