زهرا بهاروند ایران‌نیا در گفت‌وگو با ایسنا، در پاسخ به این سؤال که کلیدی‌ترین خلأ مدیریتی در گذار از آموزش حضوری به غیرحضوری چیست، اظهار کرد: نبود زیرساخت مناسب برای این تغییر، مهم‌ترین خلأ در این زمینه بود.
وی افزود: در جریان آموزش غیرحضوری، تنها چیزی که بچه‌ها می‌دانستند، استفاده از تلفن همراه بود؛ درصورتی‌که تلفن همراه، به‌جز شبکه‌هایی که برای مدرسه استفاده می‌شدند، امکانات بسیار دیگری نیز داشت که بچه‌ها از نظر فکری و روحی آمادگی استفاده از آن‌ها را نداشتند.
بهاروند ایران‌نیا بیان کرد: خانواده‌ها سواد و مهارت لازم برای کنترل این مسائل را نداشتند؛ زیرا بچه‌ها بسیار باهوش‌تر و به‌روزتر هستند و در نتیجه، به‌راحتی موفق می‌شوند محدودیت‌های خانواده را دور بزنند.
عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان ادامه داد: استفاده از تلفن همراه برای درس خواندن باعث شد بچه‌ها در کنار درس، از بسیاری از برنامه‌های دیگر نیز استفاده کنند که برای آن‌ها جذاب‌تر بود.
وی ادامه داد: همچنین زیرساخت مناسبی برای تدریس وجود نداشت. اینکه آموزش صرفاً به‌صورت صوتی باشد و دانش‌آموزان به‌صورت تصویری در کلاس حضور نداشته باشند، برای آن‌ها جذابیتی ندارد؛ چراکه کلاس یک‌طرفه است و در نتیجه، هیچ تضمین و نظارتی بر فعالیت دانش‌آموزان وجود ندارد.
بهاروند ایران‌نیا تصریح کرد: برای ایجاد تعامل پویا باید از اتاق‌های بحث و گفت‌وگو استفاده کرد، دانش‌آموزان تصویر داشته باشند، کنترل بیشتری بر روند کلاس وجود داشته باشد و کلاس به‌صورت مشارکتی برگزار شود.
وی ادامه داد: در حال حاضر، کلاس صرفاً یک‌طرفه است و هیچ کنترلی وجود ندارد. معلم باید تلاش زیادی کند تا دانش‌آموزان را به صحبت کردن و مشارکت وادار کند و تمام این موارد به دلیل نبود زیرساخت مناسب است.
عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان اظهار کرد: اگر بخواهیم روند کلاس را از حالت یک‌طرفه خارج کنیم و به آن حالتی تعاملی و پویا ببخشیم، باید از معلم‌محوری به دانش‌آموزمحوری تغییر رویکرد دهیم که این امر نیز به وجود امکانات لازم در منزل برای دانش‌آموز نیاز دارد.
وی اضافه کرد: البته در حال حاضر، به‌جز تلفن همراه و پلتفرم آموزشی، امکانات دیگری در منزل وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، دانش‌آموز بهانه می‌آورد تا از آن‌ها استفاده نکند.
بهاروند ایران‌نیا در پاسخ به این سؤال که چگونه می‌توان کاهش تمرکز در محیط آنلاین را برطرف کرد، اظهار کرد: برای رفع این موضوع باید کلاس جذاب‌تر باشد. می‌توان گفت مدرسه در این زمینه تا حدودی مقصر است؛ زیرا اگر کلاس و مدرسه جذابیت لازم را داشته باشند و در طول کلاس از دانش‌آموز سؤال پرسیده شود یا برای یادگیری از تصاویر، فیلم و موارد مشابه استفاده شود، می‌توان تا حدودی مشکل عدم تمرکز را جبران کرد.
وی تصریح کرد: روش تدریس مدرس در این زمینه بسیار مؤثر است و معلم باید بتواند دانش‌آموز را جذب کند و کلاس را شاداب‌تر نگه دارد؛ به‌گونه‌ای که ترجیح دانش‌آموزان این نباشد که صدای کلاس را کم کنند یا هنگام برگزاری کلاس، خود را با سایر برنامه‌های تلفن همراه مانند اینستاگرام، واتساپ و پیامک سرگرم کنند.
وی اضافه کرد: به‌عنوان یک راهکار عملی برای تبدیل آموزش غیرحضوری از انتقال صرف اطلاعات به یادگیری عمیق، می‌توان به این موضوع اشاره کرد که در هر درس، به دانش‌آموز یا دانشجو کار عملی سپرده شود و از آن‌ها خواسته شود به‌صورت کاربردی فعالیت کنند. در این صورت، می‌توان تا حدودی به بهبود کیفیت یادگیری امیدوار بود.
عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان ادامه داد: به‌طور کلی، این روند تک‌بعدی بودن کلاس‌ها اصلاً مفید نیست و طرح سؤال‌های کاربردی، برای مثال به شیوه تشویقی، می‌تواند مؤثر باشد. به‌گونه‌ای که سؤالی مطرح شود و برای دانش‌آموزی که به آن پاسخ می‌دهد، نمره تشویقی در نظر گرفته شود؛ چراکه برای دانش‌آموز، نمره یکی از مهم‌ترین موضوعات در بحث تحصیل است.
انتهای پیام
