زینب حاجی زاده در گفت‌وگو با ایسنا افزود: اولین رویکرد، باید مدیریت یکپارچه حوزه آبخیز باشد. اصلاح الگوی کشت در این مناطق باید صورت گیرد و گیاهان کم‌آب‌بر و مقاوم به خشکی کشت شوند تا فشار بر منابع آب کاهش یابد.
وی ادامه داد: مورد دوم در این موضوع مدیریت رواناب‌ها است. باید به جای تهدید دانستن سیلاب آن را مهار کرد و با آبخوانداری و پخش سیلاب، آب را به سفره‌های زیرزمینی برگرداند. این کار هم خسارت سیل را کم می‌کند و هم ذخیره آب برای دوره‌های خشک فراهم می‌شود.
وی بیان کرد: در کنار مدیریت سیلاب و اصلاح الگوی کشت، باید کنترل برداشت از سفره‌های زیرزمینی هم در دستور کار قرار بگیرد. فرونشست زمین نتیجه برداشت بی‌رویه است که کمتر به آن توجه می‌شود. اگر آبخوان‌ها تغذیه نشوند و برداشت کنترل نشود، فرونشست ادامه پیدا می‌کند و جبران آن تقریباً غیرممکن است.
حاجی زاده در ادامه با اشاره به فناوری‌های نوین، سنجش‌از راه دور و هوش مصنوعی برای پایش و مدیریت منابع طبیعی بیان کرد: این فناوری‌ها می‌توانند در مدیریت منابع طبیعی خیلی کمک‌کننده باشند. در حال حاضر، سنجش از دور یکی از ابزارهای اصلی پایش منابع طبیعی است.
این دانشیار آبخیزداری تصریح کرد: با تصاویر ماهواره‌ای می‌توانیم تغییرات پوشش گیاهی را در طول چند دهه بررسی کنیم، مناطق مستعد فرسایش را شناسایی کنیم و آتش‌سوزی‌ها را در مراحل اولیه رصد کنیم.
وی یادآور شد: هوش مصنوعی هم در سال‌های اخیر کاربردهای خوبی پیدا کرده؛ به‌گونه‌ای که مدل‌های یادگیری ماشین می‌توانند با دقت بالایی احتمال فرونشست یا خشکسالی را پیش‌بینی کنند.
حاجی زاده یادآور شد: پهپادها نیز می‌توانند نقش مهمی داشته باشند، مخصوصاً در مناطق صعب‌العبور با پهپاد می‌شود تخریب، تصرف اراضی، قاچاق چوب و آتش‌سوزی را در مراحل اولیه شناسایی کرد.
انتهای خبر
