به گزارش ایسنا، اقراریان در نطق پیش از دستور خود در جلسه امروز شورای اسلامی شهر تهران، با عنوان «صدای شهروندان؛ سرمایه همبستگی و حکمرانی شهری»، اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های هر جامعه، اعتماد عمومی و همبستگی اجتماعی است؛ سرمایه‌ای که زمانی تقویت می‌شود که مردم احساس کنند در سرنوشت جامعه خود نقش دارند، صدایشان شنیده می‌شود و نهادهای مسئول اداره امور در برابر مطالبات و دغدغه‌های آنان پاسخگو هستند.
وی با بیان اینکه در کنار موضوعاتی همچون ترافیک، آلودگی هوا، حمل‌ونقل عمومی، مسکن و فرسودگی بافت‌های شهری، رابطه شهروندان با نهادهای اداره‌کننده شهر و حق شنیده شدن آنان نیز باید در کانون توجه مدیریت شهری قرار گیرد، افزود: پرسش بنیادین این است که شهر را برای چه کسانی اداره می‌کنیم و معیار موفقیت ما در اداره آن چیست؟
این عضو شورای شهر تهران ادامه داد: اگر موفقیت مدیریت شهری را صرفاً با تعداد پروژه‌ها، حجم بودجه، قراردادهای منعقدشده و فعالیت‌های تبلیغاتی بسنجیم، شاید بتوانیم تصویری از میزان فعالیت دستگاه‌های اجرایی ارائه کنیم، اما همچنان به این پرسش اساسی پاسخ نداده‌ایم که کیفیت زندگی شهروندان تا چه اندازه بهبود یافته است.
اقراریان با تأکید بر اینکه پروژه شهری زمانی ارزشمند است که مسئله‌ای واقعی از زندگی مردم را حل کند، گفت: پروژه باید رفت‌وآمد شهروندان را آسان‌تر کند، دسترسی به خدمات را بهبود بخشد، ایمنی محله را افزایش دهد و از هزینه‌های زندگی شهری بکاهد. روح شهر، شهروندان آن هستند، نه ساختمان‌ها، بنابراین بزرگراه‌ها و پروژه‌های عمرانی؛ منابع مالی، زیرساخت‌ها و طرح‌های عمرانی ابزار اداره شهر هستند، نه هدف نهایی آن.
وی با اشاره به ضرورت توجه به احساس اثرگذاری شهروندان در تصمیم‌گیری‌های شهری، تصریح کرد: بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت شهر با ناامیدی از امکان اثرگذاری بر آن یکسان نیست. ممکن است شهروندی همچنان نسبت به آینده محله و شهر خود دغدغه داشته باشد، اما به این نتیجه رسیده باشد که طرح دیدگاه‌ها و مطالباتش تأثیری بر تصمیم‌های مدیریت شهری ندارد. این وضعیت را نمی‌توان صرفاً بی‌تفاوتی مردم دانست، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از تضعیف احساس اثرگذاری و فاصله گرفتن شهروند از فرایندهای تصمیم‌گیری باشد.
این عضو شورای شهر تهران افزود: شنیدن صدای کارکنان و کارشناسان تهدیدی برای سازمان نیست، بلکه فرصتی برای شناخت مسائل درونی، شناسایی خطاها و اصلاح فرایندهای مدیریتی است. اگر شهروندی در بیرون از شهرداری از بیان انتقاد ناامید شود و کارمندی در درون شهرداری نیز احساس کند طرح دیدگاه‌های کارشناسی و بیان مشکلات ممکن است برای او هزینه داشته باشد، چگونه می‌توان انتظار داشت نظام اداره شهر از خطاهای خود آگاه شود و مسیر اصلاح را طی کند؟
وی با تأکید بر مسئولیت نمایندگی اعضای شورای شهر تهران، گفت: شهروندان به نمایندگان خود اعتماد می‌کنند تا مطالبات، نگرانی‌ها و انتقادات آنان را در فرایند تصمیم‌گیری و نظارت بازتاب دهند. این مسئولیت تنها به شنیدن صدای کسانی که بیرون از مجموعه شهرداری قرار دارند محدود نیست، بلکه صدای کارکنان و کارشناسانی را نیز در بر می‌گیرد که از درون سازمان با مسائل و مشکلات اداره شهر مواجه هستند.
این عضو شورای شهر تهران با طرح سوالی اظهار کرد: اگر شهروندی احساس کند صدایش شنیده نمی‌شود و نماینده او نیز هنگام بازتاب دادن این صدا در شورا با محدودیت مواجه شود، چه مسیری برای بیان انتقاد و پیگیری مطالبات او باقی می‌ماند؟ آیا باید صدای انتقاد را خاموش کرد یا باید به آن پاسخ داد؟
اقراریان ادامه داد: سؤال از عملکرد شهردار، نقد تصمیم‌های مدیریت شهری و طرح مطالبات شهروندان و کارکنان منتقد، خارج از فلسفه وجودی شورای شهر نیست. یکی از کارکردهای اصلی این نهاد منتخب آن است که دیدگاه‌های متفاوت، پرسش‌های انتقادی و مطالبات شهروندان در آن مطرح و پیگیری شود.
وی تأکید کرد: محدود شدن امکان طرح و پیگیری انتقاد در شورا صرفاً مسئله یک عضو نیست، بلکه می‌تواند به محدود شدن صدای شهروندانی منجر شود که انتظار دارند مطالباتشان از طریق نماینده خود به گوش مسئولان برسد. نماینده شورا تنها مسئول بازتاب صدای کسانی نیست که با او موافقند؛ او در برابر همه شهروندان، اعم از موافقان و مخالفان، رأی‌دهندگان و کسانی که رأی نداده‌اند، مسئولیت نمایندگی دارد.
این عضو شورای شهر تهران با بیان اینکه اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی از عناصر اساسی اداره شهر هستند، اظهار کرد: سرمایه اجتماعی مدیریت شهری فقط با منابع مالی، ساختمان‌ها و ظرفیت‌های اجرایی سنجیده نمی‌شود، بلکه اعتماد مردم، احساس تعلق، امکان مشارکت و باور شهروندان به اثرگذاری بر تصمیم‌ها نیز از عناصر اساسی آن است.
اقراریان افزود: تلاش من در جایگاه نماینده مردم این بوده است که مطالبات و دغدغه‌های کسانی را بازتاب دهم که احساس می‌کنند صدایشان کمتر شنیده می‌شود؛ شهروندانی که ممکن است با شهردار، عملکرد مدیریت شهری یا برخی تصمیم‌های آن مخالف باشند، اما انتظار دارند نقد و اعتراض قانونی آنان در یک نهاد منتخب مورد توجه قرار گیرد.
این عضو شورای شهر تهران تصریح کرد: این مسئولیت را نباید به یک گروه یا طیف خاص محدود کرد. همان‌گونه که باید صدای شهروندان منتقد در محله شنیده شود، باید صدای کارمندان و کارشناسان منتقد درون شهرداری نیز امکان طرح و پیگیری داشته باشد. این رویکرد نه به معنای تقابل با مدیریت شهری است و نه به معنای نمایندگی یک جریان خاص، بلکه دفاع از یک اصل بنیادین در حکمرانی شهری است؛ هیچ شهروندی نباید به دلیل منتقد بودن از حق شنیده شدن محروم شود و هیچ نماینده‌ای نباید به دلیل بازتاب دادن انتقاد قانونی شهروندان از انجام مسئولیت نظارتی خود بازبماند.
اقراریان با تأکید بر اینکه شورای اسلامی شهر تهران نماینده همه شهروندان است، گفت: صدای منتقدان شهردار و عملکرد مدیریت شهری نیز باید در این شورا شنیده شود. پرسش از تصمیم‌های شهردار، نقد عملکرد مدیران، مطالبه توضیح درباره هزینه‌کرد منابع عمومی و پیگیری اعتراضات شهروندان بخشی از مسئولیت قانونی و نظارتی شوراست. شورا نباید صرفاً بازتاب‌دهنده موافقان مدیریت شهری باشد، بلکه باید جایگاهی برای شنیدن دیدگاه‌های متفاوت، بررسی انتقادها و پیگیری مطالبات قانونی شهروندان باشد.
انتهای پیام
