به گزارش ایسنا، فخرالدین دانش‌آشتیانی در پنجمین همایش دانش‌آموختگان مدرسه رشد و آیین نکوداشت استاد حیدر زندیه، با اشاره به ضرورت تحول در نظام تعلیم و تربیت اظهار کرد: آنچه امروز در نظام آموزش و پرورش جای خالی آن احساس می‌شود، بینشی است که بر مجموعه این نظام حاکم باشد. اگر معتقدیم نظام آموزش و پرورش به تحول نیاز دارد، به نظر می‌رسد مشکل اصلی در نوع بینش و تفکری است که باید مبنای فعالیت‌های آموزشی و تربیتی قرار گیرد.
وی با بیان اینکه همواره تلاش کرده ام این موضوع را در مباحث مختلف مطرح کنم، افزود: این بینش را می‌توان در دو عبارت کوتاه خلاصه کرد؛ نخست اینکه هدف ما از آموزش و پرورش و تربیت دانش‌آموز در مدرسه چیست؟ و دوم اینکه به جای تأکید بر اینکه دانش‌آموز چه چیزی یاد بگیرد، باید به این موضوع توجه کنیم که چگونه یاد بگیرد.
وزیر اسبق آموزش و پرورش ادامه داد: اگر در مدرسه به جای اینکه صرفاً به دانش‌آموز بگوییم چه چیزی یاد بگیرد، به او چگونه فکر کردن را بیاموزیم، اتفاق مهمی در نظام تعلیم و تربیت رخ می‌دهد. مدرسه باید به دانش‌آموز چگونه فکر کردن را یاد بدهد.
دانش‌آشتیانی با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی و مدیریتی استاد حیدر زندیه گفت: ایشان این فهم و بینش را داشتند و دارند و همین نگاه، در کنار سایر ویژگی‌های ایشان، از رمزهای موفقیتشان در ابعاد مختلف بوده است.
وی در ادامه متنی را در تجلیل از استاد حیدر زندیه قرائت کرد.
در بخشی از این متن آمده است: امروز دور هم جمع شده‌ایم تا گرد یک نام بچرخیم؛ نامی که در میان ما با مهربانی، دانایی و خدمت گره خورده است. تقدیر و سپاس، کوچک‌ترین کاری است که می‌توان در برابر سال‌ها ایثار و تلاش بی‌وقفه ایشان انجام داد.
در ادامه این متن، با اشاره به جایگاه حرفه‌ای استاد زندیه در عرصه معلمی آمده است: ایشان معلمی حرفه‌ای است و معتقدم هیچ لقبی ارزشمندتر از این نیست. حرفه‌ای بودن در معلمی یعنی آموختن به اندازه دست دادن؛ یعنی هر سال نسخه بهتر و کامل‌تری از خود دیروز بودن. ایشان در طول سال‌های خدمت، کلاس درس را نه فقط جایی برای انتقال دانش، بلکه فضایی برای ساختن اندیشه، شخصیت و آینده شاگردان خود ساخته است.
همچنین در این متن با اشاره به نقش معلمان در شکل‌گیری شخصیت و نگرش دانش‌آموزان تأکید شده است که بسیاری از بزرگ‌ترین درس‌های زندگی، نه از کتاب‌ها، بلکه از نگاه و کلام چنین معلمانی آموخته می‌شود.
دانش‌آشتیانی در بخش دیگری از متن قرائت‌شده، با اشاره به فعالیت‌های مدیریتی استاد زندیه در نظام آموزش و پرورش، از وی به عنوان مدیری توانمند یاد کرد که مدیریت آموزشی را مدیریت انسان‌ها می‌دانست، نه اسناد و مدارک. در دوران مدیریت او، تصمیم‌ها با مشورت گرفته می‌شد، مسائل با دیپلماسی و انصاف حل می‌شد و محیط کار به فضایی تبدیل شده بود که در آن هم معلم جایگاه ارزشمندی داشت و هم دانش‌آموز دیده می‌شد.
وی در ادامه این متن با اشاره به مسئولیت استاد زندیه در مدیریت مجتمع آموزشی، اظهار کرد: مدیریت یک مجموعه آموزشی، مدیریت یک سازمان کوچک نیست، بلکه نگهداری امید صدها خانواده است. ایشان با برنامه‌ریزی دقیق، انتخاب تیم‌های توانمند و نگاه به آینده نشان داد که یک مدیر موفق، فراتر از اداره روزمره، معمار آینده است.
در این متن، رضایت خانواده‌ها، پیشرفت دانش‌آموزان و انگیزه همکاران از جمله نتایج فعالیت‌های مدیریتی استاد زندیه عنوان شده و حضور حاضران در آیین نکوداشت نیز گواهی بر تأثیرگذاری این تلاش‌ها دانسته شده است.
بخش دیگری از این سخنان به حضور زندیه در مناطق محروم و تلاش برای تقویت عدالت آموزشی اختصاص داشت؛ انتخابی که به گفته دانش‌آشتیانی، وی را از یک معلم و مدیر موفق فراتر برده و به انسانی اثرگذار تبدیل کرده است.
در این بخش آمده است: ایشان به مناطق محروم رفت تا امید بکارد؛ برای معلمان آن دیار مربی و مشاور بود تا دست‌هایی که می‌توانستند آینده آن جوامع را بسازند، تقویت شوند و برای دانش‌آموزان آن مناطق پشتوانه‌ای باشد تا هیچ کودکی به این فکر نکند که به خاطر زادگاهش کمتر از دیگران است.
در ادامه این متن با تأکید بر اینکه عدالت آموزشی صرفاً در سخنرانی‌ها معنا پیدا نمی‌کند، آمده است: عدالت آموزشی در انتخاب‌های روزمره هر یک از ما معنا می‌یابد و ایشان بارها انتخاب خود را به نفع آن دانش‌آموزان و معلمان انجام داد.
دانش‌آشتیانی در بخش پایانی متن خود خطاب به استاد حیدر زندیه گفت: امروز به جای شما حرف نمی‌زنیم، از شما می‌گوییم؛ از سال‌ها ایثار، از نگاه بلندتان به مسائل تعلیم و تربیت کشور، از اندیشه و تفکرتان در تغییر نگاه استبدادی و پادگانی در آموزش به نگاه دموکراتیک و آزادی عمل در آموزش و مدرسه؛ از دست‌هایی که گرفتید و امیدهایی که کاشتید.
وی با اشاره به میراث تربیتی و انسانی زندیه تأکید کرد: کلامی که شما با زندگی خود ساخته‌اید، جاودانه‌تر از هر دیوار و مدرکی است. شما به ما آموختید که معلمی شغل نیست، رسالت است؛ مدیریت قدرت نیست، خدمت است و عدالت شعار نیست، رفتن است؛ رفتن به جایی که هیچ‌کس نمی‌رود و ماندن در کنار کسانی که فراموش شده‌اند.
دانش‌آشتیانی از طرف حاضران از تلاش‌ها و خدمات استاد حیدر زندیه قدردانی کرد و برای وی سال‌هایی همراه با سلامتی، آرامش و تداوم مسیر روشن خدمت آرزو کرد.
عباس عبدی روزنامه‌نگار نیز در این مراسم با تأکید بر اهمیت توجه به آموزش طبقات پایین دست جامعه تصریح کرد: سرمایه‌گذاری برای آموزش ضروری است و نباید دسترسی به آموزش باکیفیت به توان مالی خانواده‌ها وابسته باشد.
وی گفت: حدود ۹۰ درصد جمعیت کشور در طبقات متوسط و پایین قرار دارند. اگر این جمعیت نتواند از آموزش مناسب بهره‌مند شود، حتی برخورداری طبقات بالای جامعه از آموزش باکیفیت نیز نمی‌تواند نیاز کشور به نیروی انسانی را تأمین کند؛ چراکه طبقات برخوردار تنها پنج تا ۱۰ درصد جامعه را تشکیل می‌دهند، در حالی که حدود ۹۵ درصد ظرفیت نیروی انسانی کشور در میان سایر اقشار جامعه قرار دارد.
وی با انتقاد از کم‌توجهی به آموزش و پرورش در دهه‌های اخیر اظهار کرد: متأسفانه در چند دهه گذشته، به دلیل کمبود بودجه، آموزش و پرورش مورد غفلت قرار گرفت و آثار و عوارض این بی‌توجهی را در سال‌های آینده بیشتر مشاهده خواهیم کرد.
عبدی با اشاره به بخشی از اقدامات حیدر زندیه در مدرسه رشد گفت: آقای زندیه توانسته است بخشی از این خلأ را جبران کند و دامنه فعالیت‌های آموزشی این مجموعه را به دختران نیز گسترش دهد؛ موضوعی که اهمیت زیادی دارد، چراکه دختران مناطق جنوب شهر و مناطق محروم‌تر، بیش از پسران نیازمند برخورداری از فرصت‌های آموزشی مناسب بوده‌اند.
وی خطاب به دانش‌آموختگان مدرسه رشد خواستار مستندسازی تاریخچه و فعالیت‌های این مجموعه شد و گفت: از دانش‌آموختگان رشد می‌خواهم مستندسازی این مجموعه را انجام دهند. آنچه اهمیت دارد این است که نسل‌های آینده ببینند در این مملکت چه اتفاقاتی افتاده و چه کسانی به این کشور خدمت کرده‌اند.
انتهای پیام
