ایمان موسوی در گفت‌وگو با ایسنا درباره شکل‌گیری ایده برگزاری نمایشگاه «کاژه»، اظهار کرد: تکمیل این مجموعه از حدود یک سال و نیم پیش آغاز شده و با توجه به نزدیک شدن به روز مادر، تصمیم گرفتیم آثار را در این زمان به نمایش بگذاریم، چراکه این مناسبت را فرصت مناسبی برای ارائه مجموعه‌ای با محوریت مقام مادر می‌دانستم.
وی درباره مفهوم عنوان نمایشگاه و دلیل انتخاب این نام، ادامه داد: «کاژه» در زبان کردی به معنای پناهگاه یا مکانی امن است. این واژه با مفهوم اصلی نمایشگاه که به مقام مادر می‌پردازد، ارتباط نزدیکی دارد و انتخاب آن نیز بر همین اساس صورت گرفته است.
این هنرمند نقاش با اشاره به موضوع آثار مجموعه «کاژه»، اضافه کرد: آثار نمایشگاه به مراحل مختلف زندگی زنی می‌پردازند که تصمیم به مادر شدن می‌گیرد. این روایت در سه مرحله شکل گرفته و در مجموع ۱۳ تابلو در نمایشگاه به نمایش درآمده است.
موسوی درباره ویژگی‌های فنی و هنری آثار «کاژه»، بیان کرد: در خلق این مجموعه از متریال‌هایی مانند پارچه، بشقاب‌های گل‌سرخی و دکمه استفاده شده است. آثار از نظر شیوه اجرا در دسته تکنیک‌های ترکیبی یا میکس‌مدیا و کلاژ قرار می‌گیرند و تلاش شده است میان عناصر به‌کاررفته و مفهوم هر تابلو هماهنگی وجود داشته باشد.
وی انتخاب عناصر و مواد به‌کاررفته در آثار را از مهم‌ترین چالش‌های روند خلق این مجموعه دانست و گفت: پیدا کردن عناصری که بیشترین هماهنگی را با مفهوم آثار داشته باشند، دشواری اصلی کار بود. برای نمونه، انتخاب بشقاب به‌عنوان نماد و عنصر مرکزی تابلو اهمیت زیادی داشت، چراکه این بخش نقطه طلایی اثر محسوب می‌شود. همچنین انتخاب پارچه‌های مورد استفاده در کولاژ زمینه تابلوها باید متناسب با حال‌وهوا و مفهوم هر اثر انجام می‌شد.
این هنرمند نقاش درباره نوع ارتباطی که انتظار دارد میان آثار و مخاطبان شکل بگیرد، خاطرنشان کرد: مخاطب می‌تواند در هر یک از آثار، تصویر ذهنی خودش را جایگزین کند و با شخصیت‌های به‌تصویرکشیده‌شده همزادپنداری داشته باشد. فیگورهای این مجموعه فاقد چهره و ویژگی‌های شخصی‌سازی‌شده هستند و همین موضوع باعث می‌شود هر مخاطب بتواند برداشت و تجربه شخصی خود را در آثار پیدا کند.
موسوی با بیان دیدگاه خود درباره جایگاه نقاشی در جامعه امروز، ادامه داد: به اعتقاد من، جایگاه نقاش و هنر نقاشی تا حد زیادی کاهش پیدا کرده است. یکی از دلایل این مسئله را می‌توان در برداشت‌های نادرست از هنر معاصر جست‌وجو کرد. امروزه در برخی گالری‌ها با آثاری مواجه می‌شویم، که صرفاً نوعی انتزاع بی‌مفهوم و خالی هستند و تنها از طریق بیانیه یا استیتمنت برای آن‌ها معنا تعریف می‌شود.
وی اضافه کرد: گاهی بیانیه یک اثر بسیار جلوتر از خود آن حرکت می‌کند، به طوری که مخاطب با تماشای اثر به تنهایی حتی پنج درصد از احساس یا درک موردنظر را دریافت نمی‌کند و برای فهم آن ناچار است به توضیحات و بیانیه مراجعه کند. به نظرم این مسئله می‌تواند ارتباط طبیعی میان مخاطب و اثر هنری را تحت تأثیر قرار دهد.
این هنرمند نقاش با تأکید بر اهمیت ارتباط مستقیم مخاطب با اثر هنری، تصریح کرد: زمانی که اثر به تنهایی نتواند احساس یا مفهومی را به مخاطب منتقل کند و بخش اصلی معنا در توضیحات بیرونی آن قرار بگیرد، ممکن است مخاطب از هنر فاصله بگیرد. به همین دلیل معتقدم خود اثر باید بتواند زمینه ارتباط، دریافت و همزادپنداری را فراهم کند و مخاطب هنگام مواجهه با آن، فرصتی برای تجربه و برداشت شخصی داشته باشد.
انتهای پیام
