به گزارش ایسنا، این موارد میتواند شامل ۱) تعهد برای استخراج ۳۵ درصد انرژی جهانی از برق تا سال ۲۰۳۵ میلادی، ۲) اذعان به اینکه جهان از هدفِ محدود کردن گرمایش به ۱.۵ درجه سانتیگراد بالاتر از سطوح پیش از صنعتیشدن، فراتر خواهد رفت و ۳) اقدامات لازم برای تسهیل دسترسی فقیرترین و آسیب پذیرترین کشورها به کمکهای مالیِ وعده داده شده، باشد.
«میا موتلی»، نخستوزیر باربادوس در مصاحبهای در حاشیه سی و یکمین اجلاس اقلیمی سازمان ملل هشدار داد سکوت در برابر بحران اقلیمی، جهان را به فاجعه نزدیکتر میکند.
او از مردم سراسر جهان خواست تا سیاستمدارانی را که در انجام اقدامات ضروری کوتاهی میکنند، وادار به پاسخگویی و رویارویی کنند.
ماتلی گفت اقدام در زمینه انتشار متان میتواند همچون ترمز اضطراری عمل کند و به جهان فرصت دهد تا کربنزدایی را انجام دهد. او از مردم میخواهد که با امضای یک طومار جهانی، از تلاشها برای کاهش این گاز گلخانهایِ قدرتمند حمایت کنند.
او هشدار داد: «سرطانِ بیتفاوتی» نسبت به بحران اقلیمی، جهان را به لبه پرتگاه نزدیکتر خواهد کرد. ما باید بحران اقلیمی را به زبانی ساده و معمولی بیان کنیم تا مردم عادیِ دنیا درک کنند که چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
«متان» در گرم کردن جو، ۸۰ برابر قدرتمندتر از دیاکسید کربن عمل میکند
به گزارش گاردین، بحثها پیرامون متان همچنان مطرح است و اگرچه در نشستهای COP31 تاکنون هیچ معاهده جامع جدیدی از آن نوعی که «ماتلی» خواستار آن شده، امضا نخواهد شد اما نتیجه نهایی میتواند به تقویت تلاشها برای کاهش انتشار این گاز کمک کند.
«دروود زالکه»، رئیس «اندیشکده حکمرانی و توسعه پایدار» نیز اظهار داشته است که پرداختن به مسئله انتشار متان امری ضروری است؛ گازی گلخانهای که در گرم کردن جو، ۸۰ برابر قدرتمندتر از دیاکسید کربن عمل میکند و از منابعی همچون معادن زغالسنگ، سایتهای استخراج نفت و گاز، دامداریها و محلهای دفن زباله ناشی میشود.
ماتلی گفت که بانکها و شرکتهای سوخت فسیلی باید به تعهدات اجتماعی خود واقف باشند.
او تاکید کرد: امیدوارم جامعه مالی نسبت به آنچه از آنها انتظار میرود، حساسیت بیشتری نشان دهد. نمیشود تریلیونها دلار سود به جیب زد اما در مواقعی که فجایع بزرگی از این دست رخ میدهد، پا پیش نگذاشت. همچنین باید از شرکتهای نفت و گاز خواست تا سهم کوچکی به «صندوق زیان و خسارت» که به کشورهای آسیبدیده از فجایع اقلیمی کمک مالی میکند، بپردازند؛ صندوقی که همچنان با کمبود سرمایه مواجه است. آنچه جهان امروز به آن نیاز دارد، لحظهای است که در آن بارِ مسئولیت را با هم تقسیم کنیم، تا بتوانیم در آینده از منافع و ثمرات آن نیز بهطور مشترک بهرهمند شویم.
انتهای پیام