به گزارش ایسنا، در بریتانیا، مردی در جنوب لندن با کمک هوش مصنوعی مولد توانست در برابر افزایش ناچیز اما غیرمنصفانه اجارهبهای خانهاش از سوی صاحبخانه مقاومت کند.
به نقل از فیوچریسم، این مستاجر که با نام «دیوید» معرفی شده، مطلع شد که اجارهبهای خانهاش قرار است ماهانه ۱۷.۹۲ پوند، معادل کمی کمتر از ۲۴ دلار آمریکا، افزایش پیدا کند. شاید این مبلغ در نگاه اول چندان زیاد به نظر نرسد، اما دیوید که پیش از این برای یک آپارتمان یکخوابه ماهانه ۳۴۰۰ دلار اجاره میپرداخت، تصمیم گرفت در برابر این افزایش مقاومت کند. این مبلغ حتی با در نظر گرفتن هزینههای سرسامآور مسکن در لندن نیز بسیار بالا است. او برای این کار از حق قانونی خود برای اعتراض به افزایش اجارهبهای مسکن در بازار آزاد استفاده کرد؛ حقی که در نظام مسکن بریتانیا برای مستاجران در نظر گرفته شده است.
دیوید، ابتدا با مراجعه به پلتفرم اجاره مسکن، قیمت خانههای مشابه در منطقه محل سکونتش را بررسی کرد. سپس از یک مدل هوش مصنوعی خواست با استناد به قانون حقوق مستاجران انگلستان، مدارک و مستندات لازم را برای طرح اعتراضش آماده کند.
دیوید در استدلال خود مطرح کرد که افزایش اجارهبهای خانهاش با قیمت املاک مشابه در محله تناسب ندارد. او همچنین از هوش مصنوعی برای بررسی استدلالهایش و جمعآوری شواهد و مدارک استفاده کرد.
در ادامه، این موضوع مطابق قوانین حمایت از مستاجران بریتانیا به یک مرجع مستقل رسیدگی به اختلافات ملکی ارجاع شد. این مرجع نیز با ارزیابی انجام شده توسط چتبات هوش مصنوعی موافقت کرد و افزایش اجارهبها را غیرموجه دانست.
اما ماجرا به همینجا ختم نشد؛ مرجع رسیدگیکننده متوجه شد که دیوید پیش از این نیز برای آپارتمان یکخوابهاش بیش از میزان متعارف اجاره پرداخت میکرده است. در نتیجه، به صاحبخانه دستور داد اجارهبهای او را ماهانه حدود ۲۷۹ دلار کاهش دهد.
دیوید تاکنون یکی از معدود مستاجرانی است که پس از تصویب قانون حقوق مستاجران در بریتانیا، توانسته در برابر صاحبخانههای سوءاستفادهگر پیروز شود. این قانون در اوایل سال جاری میلادی به تصویب رسید.
البته پیش از تصویب این قانون نیز مستاجران میتوانستند به افزایش اجارهبهای تعیین شده از سوی صاحبخانههای بخش خصوصی اعتراض کنند، اما نشریه لندن سنترک اشاره میکند که این کار پیش از تصویب قانون جدید با خطرات قابلتوجهی همراه بود. برای مثال، ممکن بود مرجع رسیدگیکننده به نفع صاحبخانه رای دهد و حتی افزایش اجارهبهایی را تایید کند که اساسا وجود نداشت. همچنین صاحبخانهها میتوانستند پس از پایان رسیدگی به پرونده، به صورت قانونی علیه مستاجرانی که اعتراض کرده بودند، اقدام تلافیجویانه انجام دهند.
به عبارت دیگر، پیروزی دیوید میتواند نشانهای از اجرای درست و مؤثر مقررات جدید باشد. فراتر از این اختلاف بر سر اجارهبها، این اتفاق پرسش جالبی را درباره نحوه استفاده مردم عادی از هوش مصنوعی مطرح میکند.
اگرچه برخی منتقدان احتمالا استفاده دیوید از فناوری را که در سراسر جهان نظامهای قضایی را با انبوهی از متون بیکیفیت تولید شده توسط هوش مصنوعی مواجه کرده، به شدت مورد انتقاد قرار میدهند، اما واقعیت این است که یک فرد عادی و شاغل معمولا توانایی مالی استخدام وکیل را برای پیگیری اختلافی جزئی بر سر اجارهبها ندارد؛ دستکم از نگاه نظام حقوقی، چنین اختلافی ممکن است چندان بزرگ به نظر نرسد.
این نوع اختلافات همچنین با عدم توازن قابلتوجه قدرت میان طرفین همراه است. شرکتهای بزرگ مالک املاک در کشورهایی مانند آمریکا و بریتانیا اغلب گروههایی از وکلای آمادهبهکار در اختیار دارند تا در صورت اعتراض مستاجران به شرایط نامناسب یا درخواست بهبود وضعیت اجاره، از منافع آنها دفاع کنند.
بنابراین، وقتی فردی مانند دیوید با دو انتخاب نامطلوب روبهرو میشود؛ یا باید هزینه سنگین استخدام وکیل را بپردازد یا افزایش اجارهبها را بپذیرد، چه گزینه دیگری برایش باقی میماند جز اینکه از چتبات هوش مصنوعی مورد علاقهاش کمک بگیرد؟
انتهای پیام