فاطمه ویسمهای در گفتوگو با ایسنا، در این باره که تغذیه نامناسب یا کمبود برخی ویتامینها میتواند حافظه را ضعیف کند، اظهار کرد: برخی از کمبودهای تغذیهای واقعا میتواند روی عملکرد شناختی اثر بگذارد که یکی از موارد شناختهشده آن کمبود ویتامین B۱۲ است، اما به این معنا نیست که هرکسی فراموشکار شد، باید شروع به مصرف انواع مکملها کند.
وی ادامه داد: اگر فراموشکاری قابلتوجه و مداوم است، بهتر است ابتدا علت آن مشخص شود و در صورت صلاحدید پزشک کمبودهای احتمالی بررسی شود. مصرف مکمل بیشتر همیشه بهمعنای حافظه بهتر نیست و میدانیم که مصرف خودسرانه آنها ممکن است حتی کمکی هم نکند. بعضی داروها میتواند روی توجه، هوشیاری و در نتیجه عملکرد حافظه اثر بگذارد، بهخصوص داروهایی که خوابآلودگی یا کندی ایجاد میکنند. گاهی فرد دقیقا بعد از شروع یک داروی جدید متوجه تغییر در تمرکز یا حافظهاش میشود. در اینجا زمان شروع علائم اهمیت دارد و بهتر است موضوع با یک پزشک یا داروساز مطرح شود. البته نباید بهخاطر این احتمال مصرف دارو را خودسرانه قطع کنیم. گاهی تنها با تغییر دوز یا زمان مصرف، مشکل حل و مدیریت میشود.
راهکارهای تقویت حافظه و کاهش فشار بر آن
ویسمهای در این باره که برای تقویت حافظه و کاهش فراموشکاری میتوان کارهایی انجام داد، بیان کرد: گاهی سادهترین کارها موثرتریناند؛ خواب کافی، فعالیت بدنی منظم، تغذیه مناسب و داشتن فعالیتهای ذهنی و اجتماعی. از طرف دیگر، لازم نیست همه چیز را به حافظه بسپاریم. استفاده از تقویم، یادآورهای تلفن همراه، نوشتن کارها و حتی گذاشتن وسایل مهم در جای ثابت فشار زیادی را از روی حافظه برمیدارد.
وی افزود: اگر فراموشکاری جدید و قابل توجه باشد، بهتر است بهجای اینکه فقط دنبال تقویت حافظه باشیم، اول ببینیم کدام بخش از عملکرد حافظه دچار نقص است؛ یعنی در دریافت و ثبت اطلاعات، پردازش یا بازیابی.
شیوه صحیح برخورد اطرافیان با فرد فراموشکار
این روانشناس درباره اینکه اطرافیان چگونه میتوانند با فردی که دچار فراموشکاری شده رفتار کنند، گفت: اولین قدم این است که فراموشی را بهموضوعی برای سرزنش و تحقیر تبدیل نکنیم. جملههایی مثل «چند بار به تو گفتم، چرا یادت میرود؟» معمولا نه حافظه را بهتر میکند و نه کمکی به آن آدم میکند، حتی ممکن است اضطرابش را بالا ببرد و میدانیم که اضطراب، مشکلات را در هر یک از مراحل حافظه (ثبت، پردازش و بازیابی) تشدید میکند.
وسیمهای در ادامه گفت: تا جای ممکن باید یادآورهایی در محیط ایجاد کنیم، محیط را آرام نگه داریم و اطلاعات را تکرار کنیم؛ در عین حال، استقلال فرد نیز باید حفظ شود. اگر فراموشکاری واقعا رو به افزایش است، خانواده میتواند بدون ایجاد ترس یا برچسبزنی، او را به ارزیابی تخصصی تشویق کند. بهجای انجامدادن کارهای فرد، بهتر است در انجام آنها به او کمک کنیم.
وی در پایان گفت: ایجاد محیطی آرام، پرهیز از سرزنشهای مخرب و استفاده هوشمندانه از ابزارهای کمکی همراه با مشاورههای تخصصی، بهترین روش برای صیانت از سلامت حافظه و حفظ کرامت انسانی فرد است.
انتهای پیام