آرزو نوروزی، روانشناس در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه افراد پیش از ازدواج میتوانند انگیزه واقعی خود را برای ازدواج بشناسند، گفت: اولین قدم این است که فرد از خودش بپرسد من چرا میخواهم ازدواج کنم و انتظار دارم ازدواج چه چیزی را در زندگی من تغییر دهد؟.
وی افزود: گاهی ما به خود آدم مقابل علاقه داریم و میخواهیم با او زندگی بسازیم، اما گاهی بیشتر به چیزی علاقهمندیم که فکر میکنیم ازدواج برایمان فراهم میکند؛ مانند امنیت، تأیید خانواده، استقلال یا رهایی از تنهایی.
این روانشناس با اشاره به تئوری انتخاب و پنج نیاز اساسی که شامل بقا، عشق و تعلق، قدرت، آزادی و تفریح میشود، گفت: ازدواج میتواند در برآوردهشدن بعضی از این نیازها نقش داشته باشد، اما هیچ رابطهای نمیتواند بهتنهایی مسئول تأمین همه نیازهای ما باشد.
وی خاطرنشان کرد: یک سوال مهم این است که اگر قرار نبود با ازدواج از شرایط فعلی فرار کنم، باز هم این آدم را برای ساختن زندگی مشترک انتخاب میکردم؟ پاسخ به این سوال میتواند به شناخت انگیزهها کمک کند.
نوروزی درباره انگیزههای ازدواج سالم و واقعبینانه، گفت: انگیزه سالم برای ازدواج، صرفا عاشق بودن نیست؛ بلکه تمایل به ساختن یک زندگی مشترک با فردی مشخص است که با آن از نظر ارزشها، سبک زندگی و اهداف مهم، تناسب نسبی داریم.
وی افزود: اینکه بخواهیم عشق و تعلق را تجربه کنیم، رشد کنیم، مسئولیتها را تقسیم و در کنار یکدیگر آینده بسازیم، میتواند انگیزههای معناداری باشد، اما باید تفاوت بگذاریم بین «میخوام با این آدم زندگی بسازم» و «میخوام این آدم زندگی من رو نجات بده». در حالت اول، با یک انتخاب مشارکتی روبهرو هستیم؛ در حالت دوم، ممکن است از طرف مقابل انتظار داشته باشیم مسئول حل مسائل شخصی ما باشد.
به گفته این روانشناس، ازدواج سالم قرار نیست همه مشکلات را از بین ببرد؛ قرار است فرصتی برای ساختن یک زندگی مشترک فراهم کند که در آن، هر دو نفر سهم خودشان را در کیفیت رابطه میپذیرند.
تشخیص تصمیم آگاهانه از فشارهای اجتماعی در ازدواج
نوروزی با اشاره به اینکه میتوان فهمید تصمیم به ازدواج از روی علاقه و آمادگی است، نه فشار خانواده یا جامعه، گفت: یکی از نشانهها این است که فرد بتواند انتخاب خودش را توضیح دهد؛ نه فقط با جملههایی مثل "سنم دارد میرود بالا"، "خانوادهام اصرار دارند" یا "همه دوستام ازدواج کردهاند."
وی ادامه داد: فشار اجتماعی میتواند تصمیمگیری را تحت تاثیر قرار دهد، بهخصوص وقتی فرد احساس میکند اگر ازدواج نکند، از دیگران عقب میماند یا ارزش کمتری دارد، اما علاقه و آمادگی به این معنا نیست که فرد هیچ تردید یا نگرانیای نداشته باشد. تصمیمهای مهم معمولا با مقداری اضطراب همراه هستند.
این روانشناس اظهار کرد: مساله این است که آیا فرد میتواند آزادانه انتخاب کند، درباره نگرانیهایش حرف بزند و حتی امکان "نه گفتن" را برای خودش در نظر بگیرد؟ از منظر تئوری انتخاب، مسئولیتپذیری یعنی فرد سهم خودش را در انتخاب بپذیرد؛ نه اینکه صرفا برای راضی نگهداشتن دیگران تصمیم بگیرد و بعد مسئولیت پیامدها را به گردن آنها بیندازد.
وی در پایان گفت: انگیزه سالم برای ازدواج از دل خودشناسی بیرون میآید، نه از فشار اطرافیان و نه از ترس تنهایی. فردی که میتواند انتخاب خود را با کلمات خودش توضیح دهد، درباره تردیدهایش صادقانه حرف بزند و امکان «نه گفتن» را هم برای خود در نظر بگیرد، گام نخست را برای یک زندگی مشترک پایدار برداشته است؛ زیرا هیچ رابطهای بهتنهایی نمیتواند مسئول تأمین همه نیازهای انسان باشد.
انتهای پیام