در بين مردم آذربايجان غربي شب اول دي ماه از اعتبار خاصي برخوردار مي باشد و در زبان محلي چله گئجه سي ناميده مي شود. به گزارش بخش ايرانشناسي ايسنا معمولا در اين شب، انار ، آجيل ، تنقلات و به خصوص هندوانه مي خورند و بر اين باورند كه اگر در شب يادشده هندوانه بخورند ، گرماي تابستان آنها را اذيت نخواهد كرد و همچنين معتقدند كه در شب چله نبايد كسي به سفر برود ، چون تا سال آينده در سفر خواهد بود. در آذربايجان غربي در شب چله گندم برشته روي بام خانه ها مي ريزند و معتقدند كه با اين كار سالي كه مي آيد سالي پربركت خواهد بود. در اين شب زنان و دختران دستهايشان را حنا مي بندند و غذاهاي مخصوص شب چله ، آش دوغ و دلمه مي باشد. همچنين براي دختراني كه نامزد دارند از سوي نامزدشان خوانچه اي كه در آن دوازده بشقاب از خوراكي هايي چون پشمك ، انگور ، هندوانه ، خربزه و انار است، مي فرستند. بشقاب ها را در خوانچه چيده و در وسط هم بقچه‌ي خلعتي را كه معمولا پارچه‌ي پيراهن عروس و طلاجات است مي گذارند و در و طرف بقچه هنداونه و خربزه گذاشته و روي آن ها را ملحفه مي كشند و به خانه‌ي عروس مي فرستند. از جمله خوراكي هاي اين شب شيريني هاي الوان ، باقلو، نان برنجي، حلواي كنجد، حلواي گردويي (دوشاب حلواسي)، حلواي هويچ ، هندوانه ، خربزه تخمه و انواع تنقلات مي باشد. در گذشته مردم آذربايجان غربي در شب چله در خانه‌ي بزرگ خاندان جمع شده و ميزبان با اونگ ، كشمش ، ذرت بوداده ، تخمه، به، سيب، سجوق، باسلق ، انار ، هندوانه كه آنها را بر روي كرسي قرار مي داد، از ميهمانان پذيرايي مي كرد. بزرگان نيز در اين شب با گفتن داستان و اشعاري از حافظ و سعدي و ساير شعرا ميهمانان را سرگرم مي كردند. انتهاي پيام