جواد مجابی، پیر ادبیات و هنرهای تجسمی ایران امروز در ۸۷ سالگی خاموش شد؛ مردی که تا واپسین روزهای حیات، حتی در بستر بیماری، قلم و قلممو را زمین نگذاشت و با خلق آثاری درخشان در پهنه داستان، شعر، طنز و نقد بیش از ۶ دهه بر پیکره فرهنگ معاصر ایران نقش بست.
محمود جوادیپور از نسلی بود که در مسیر شکلگیری هنر مدرن ایران، هم اثر ساخت و هم راه. از نخستین تجربههای چاپ رنگی گرفته تا تاسیس نخستین گالری هنری ایران و شکلگیری آموزش گرافیک، ردپای او را میتوان در بخشهای مهمی از تاریخ هنر معاصر ایران پیدا کرد.
در میان نسل هنرمندان نوگرای ایران، کمتر کسی مثل محسن وزیریمقدم توانست از دل یکی از سادهترین مواد طبیعت، یعنی شن و ماسه، زبانی تازه برای نقاشی انتزاعی خلق کند؛ زبانی که او را به تنها نقاش ایرانی تبدیل کرد که موزه هنرهای مدرن نیویورک (MOMA) اثری از او را بیواسطه خریداری کرد.
در تاریخ هنر معاصر ایران، نام برخی هنرمندان با نوع نگاهشان به جهان گره خورده است؛ هنرمندانی که آثارشان را پیش از آنکه امضا یا عنوانشان دیده شود، میتوان شناخت. پروانه اعتمادی یکی از آنها بود؛ نقاشی که از دل سادهترین اشیای پیرامونش، جهانی سرشار از روایت آفرید.
