یکی از مهمترین دلایلی که گردشگری دریایی ایران، با وجود برخورداری از هزاران کیلومتر نوار ساحلی، هنوز نتوانسته جایگاه شایسته خود را در اقتصاد ملی پیدا کند، آن است که توسعه این حوزه همواره با «نگاه ساحلمحور» دنبال شده است؛ در حالی که آینده این صنعت، در گرو استقرار «نگاه دریامحور» است.
در عصرِ جهانیسازی که مرزهای فرهنگی در حال محو شدن هستند، مفهوم «بومگردی» به عنوان یک پناهگاهِ معنایی ظهور کرده است. ۳۱ اردیبهشت، روز ملی بومگردی، بیش از آنکه یک مناسبت باشد، فراخوانی است برای بازگشت به ریشهها. شعار امسال این روز، یعنی «شناخت فرهنگ، درک طبیعت و تجربه زندگی»، نه تنها یک شعار تبلیغاتی، بلکه یک دستورالعمل راهبردی برای تعریفِ جدید از صنعت گردشگری است.
بیستوهشتم اردیبهشت، تنها آغاز هفته میراث فرهنگی نیست؛ بلکه فرصتی است برای بازنگری در یکی از حیاتیترین ستونهای تمدن بشری. موزهها، برخلاف تصور عمومی، نه انبارهایی برای نگهداری اشیاء قدیمی، بلکه زندهترین بخشهای حافظه یک ملت هستند.
