به گزارش ایسنا، پژوهشگران «دانشگاه سینسیناتی»(University of Cincinnati) و «دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز»(JHUSOM)، یک درمان بالقوه را برای سرطان مغز ابداع کرده‌اند که در آن از نانوفیبرهای جاسازی‌شده در ترکیبی از داروهایی استفاده می‌شود که به ‌طور هماهنگ برای هدف قرار دادن تومورها عمل می‌کنند.

به نقل از فیز، این داروها در ترکیب با یکدیگر مؤثرتر از زمانی بودند که به ‌تنهایی تجویز می‌شدند و توانستند دوزهای فوری و بلندمدت را برای از بین بردن سلول‌های سرطانی فراهم کنند.

«داوو هان»(Daewoo Han) پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: ترکیبی از سه دارو در پژوهش ما، اثرات هم‌افزایی قوی را در چندین مدل تومور گلیوبلاستوما نشان داد و بقا را در آزمایش‌های حیوانی به طور قابل توجهی بهبود بخشید.

هان و پروفسور «اندرو استکل»(Andrew Steckl) از اعضای این گروه پژوهشی، داروها را در غشاهای فیبری الکتروریسی‌شده قرار دادند و یک سیستم دارورسانی نانوفیبر ایجاد کردند. آزمایشگاه استکل در دانشگاه سینسیناتی توسعه‌دهنده پیشرو این فناوری است که از یک میدان الکتریکی برای ایجاد یک شبکه فیبری چندلایه به منظور دارورسانی در کنار سایر کاربردها استفاده می‌کند. استکل گفت: این ترکیب بسیار قدرتمند است.

گلیوبلاستوما چیست؟

گلیوبلاستوما شایع‌ترین و تهاجمی‌ترین نوع سرطان مغز در بزرگسالان است. این گروه پژوهشی دریافتند سه داروی مورد تایید دولت فدرال که برای درمان گلیوبلاستوما استفاده می‌شوند (تموزولومید، آکریفلاوین و PT2385)، در ترکیب با یکدیگر بهتر از زمانی عمل می‌کنند که به تنهایی مصرف می‌شوند.

استکل گفت: درمان گلیوبلاستوما بسیار دشوار است، زیرا سلول‌های ناهمگن آن امکان جهش‌هایی را فراهم می‌آورند که به سرطان در فرار از درمان کمک می‌کند. کنترل آن دشوار است. از پنجره وارد می‌شود و وقتی پنجره را می‌بندید، از در وارد می‌شود و وقتی در را می‌بندید، از دودکش وارد می‌شود.

همچنین، گلیوبلاستوما میزان عود بالایی دارد و سد خونی مغزی، اثربخشی سایر شیمی‌درمانی‌های سنتی را محدود می‌کند.

هان گفت: سیستم نانوی ما برای حل این مشکلات طراحی شده است؛ به این صورت که امکان تحویل موضعی و بلندمدت چندین دارو را مستقیماً در محل تومور پس از جراحی فراهم می‌کند.

«بتی تایلر»(Betty Tyler) از اعضای این گروه پژوهشی گفت: پژوهشگران به دنبال حمله به این بیماری با ترکیبی از روش‌های درمانی هستند. متأسفانه سرطان‌ها می‌دانند که چگونه برای فرار از درمان، تغییر مسیر دهند. بنابراین، ما به صورت چندبعدی به درمان نزدیک می‌شویم.

تایلر به توسعه سایر روش‌های درمانی پیشرفته که اکنون معمولاً برای درمان سرطان استفاده می‌شوند، کمک کرده است. وی افزود: روش‌های درمانی کنونی، بقای بیماران را افزایش داده‌اند، اما ما هنوز در حال کار کردن روی بهبود گزینه‌ها هستیم.

در آزمایش‌های حیوانی، همه موش‌های مبتلا به گلیوبلاستوما که تحت درمان قرار نگرفته بودند، ظرف ۱۹ روز مردند، اما بیشتر موش‌هایی که با نانوفیبر سه‌لایه درمان شده بودند، دو برابر بیشتر زنده ماندند و ۴۰ درصد از آنها پس از ۱۲۰ روز آزمایش، در یک دوره ثابت که بیش از ۸۰ روز طول کشید، زنده ماندند.

هان گفت: پزشکان با استفاده از توری فیبری الکتروریسی‌شده می‌توانند دوز و آزادسازی و هندسه ایمپلنت را که به اثربخشی آن کمک می‌کند، دقیقاً کنترل کنند و همان طور که سد خونی مغزی از مغز در برابر سموم محافظت می‌کند، این سد از بدن نیز در برابر عوارض جانبی سمی داروی اعمال‌شده بر مغز محافظت می‌کند.

وی افزود: پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا اکنون در حال کار کردن روی تنظیم رهاسازی بلندمدت داروها با استفاده از ساختارهای پیشرفته نانوفیبر هستند و این سیستم دارورسانی، پتانسیل گسترده‌ای در کاربردهای دیگر برای سایر بیماری‌های صعب‌العلاج دارد. گام بعدی بسیار هیجان‌انگیز خواهد بود. هدف نهایی ما حرکت به سوی یک سیستم بالینی قابل انتقال است که هم بقا و هم کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان‌های صعب‌العلاج از جمله گلیوبلاستوما را بهبود ببخشد.

این پژوهش در مجله «ACS Biomaterials Science & Engineering» به چاپ رسید.

انتهای پیام