به گزارش ایسنا، پژوهشگران ۱۳ کَپی بزرگ در اسارت، شامل گوریل‌ها، اورانگوتان‌ها، شامپانزه‌ها و بونوبوها را قلقلک دادند و صداهای آن‌ها را ثبت کردند. پژوهش جدید این ضبط‌های چند دهه قبل را دوباره بررسی کرده و آن‌ها را با صدای خنده چهار کودک خردسال که هنگام قلقلک دادن و بازی در خانه ثبت شده بود، مقایسه کرده است.

به نقل از فیز، نتیجه نشان داد که خنده‌های انسان و کَپی‌های بزرگ از الگوهای ریتمیک مشابهی پیروی می‌کنند و فاصله زمانی میان خنده‌ها در هر دو گروه منظم است. پژوهشگران می‌گویند این شباهت احتمالا بازتاب‌دهنده منشا مشترک تکاملی آن‌ها است.

خنده، بدون نیاز به کلمات، احساس شادی و بازیگوشی را منتقل می‌کند. بسیاری از جانوران دیگر نیز می‌توانند بخندند، اما صداهای آن‌ها به اندازه خنده کَپی‌های بزرگ به الگوی خنده انسان شباهت ندارد. برای مثال، زمانی که پژوهشگران موش‌های صحرایی را قلقلک می‌دهند، آن‌ها با جیرجیرهای فراصوتی پاسخ می‌دهند.

دانشمندانی که در تلاش‌ هستند منشأ تکامل خنده را کشف کنند، تاکنون بیشتر بر حالت‌های چهره جانوران تمرکز کرده‌اند، اما پژوهش‌های کمتری درباره ویژگی‌های صوتی خنده انجام شده است. علاوه بر این، خنده انسان نسبت به کَپی‌های بزرگ سریع‌تر و پیچیده‌تر شده است. برای نمونه، نوع خنده ما بسته به موقعیت تغییر می‌کند؛ از یک خنده مؤدبانه میان همکاران گرفته تا قهقهه‌ای از ته دل در کنار دوستان صمیمی.

مطالعه منشأ خنده شاید در نگاه نخست موضوعی ساده یا حتی بامزه به نظر برسد، اما در واقع یکی از جنبه‌های مهم ارتباطات انسانی است که می‌تواند به ما کمک کند دیگران را بهتر بشناسیم؛ از جمله اینکه انسان‌ها چگونه توانستند توانایی سخن گفتن را به دست آورند. از آنجا که صداها مانند فسیل‌ها حفظ نمی‌شوند، دانشمندان با استفاده از شواهد موجود تلاش می‌کنند گذشته تکاملی خنده را قهقهه به قهقهه بازسازی کنند.

انتهای پیام