محمدعلی امانی در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه رویکردهای رادیکال در ابتدا باید بهدرستی تفسیر شود، گفت: منظور از رویکرد رادیکال اقتصادی، رویکردی غیرمنطقی و مغایر با واقعیات و ظرفیتهای جاری در عرصه اقتصاد و تجارت است که منجر به سوءبرداشت، سوءمحاسبه و در نتیجه ایجاد بحرانهای معیشتی میشود. این رویکرد میتواند خود را در قالب افراط یا تفریط نشان دهد.
وی یادآور شد: اقتصاد برای رشد و بقا نیازمند امنیت سرمایهگذاری است و سیاستهای رادیکال، امنیت روانی بازار را مختل میکنند. بخشی از پیامدهای این موضوع، جنبهای ساختاری دارد؛ به این معنا که سرمایههای داخلی که قاعدتا باید برای حمایت از تولید به کار گرفته شوند، به سمت بخشهای غیرمولد و داراییهای نقدشونده هدایت میشوند یا بهطور کامل از کشور خارج میشوند.
دبیرکل حزب موتلفه اسلامی گفت: پیامد دیگر این موضوع، معطوف به معیشت عمومی است. در صورتی که چرخه اقتصادی کشور بر پایه نگاه کوتاهمدت، مصرفزدگی و هیجانات مقطعی شکل گیرد، تولید و اشتغال متوقف میشود، نرخ بیکاری افزایش مییابد و زیرساختهای کشور از جمله صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و نیروگاهی مستهلک میشوند که این امر در نهایت خود را در قالب کاهش درآمدهای ملی نشان میدهد.
امانی درباره ریشههای روانی گرایش به تجدید تنش و تشدید اختلافات با وجود نتایج آن در سالهای اخیر که در برخی موارد به شکلگیری بحران منجر شده است، اظهار کرد: وجود اختلافنظر در هر سطح و لایهای از جامعه و کشور طبیعی است بنابراین نسبت به ماهیت اختلاف دیدگاهها در کشور نباید به مثابه یک تهدید نگریست. اما اختلاف دیدگاه زمانی میتواند به بحران اجتماعی تبدیل شود که در بطن هرجومرجگرایی و خلق منازعه در کشور به جریان بیفتد.
وی یادآور شد: رهبر شهید انقلاب اسلامی بارها بر لزوم ایجاد فضاهای منطقی برای گفتوگو در کشور تاکید داشتند حتی ایشان بر موضوع تشکیل کرسیهای آزاداندیشی در دانشگاهها تمرکز ویژهای داشتند که متاسفانه دولتها در شکلدهی به آنها عملکرد موثری نداشتند. تاکید مکرر رهبر معظم انقلاب بر مقوله انسجام ملی و همبستگی عمومی در کشور نیز نشئت گرفته از نگاهی تعالیبخش به مقوله تکثر دیدگاههاست. اگر تکثر دیدگاهها منجر به همافزایی آنها با یکدیگر شود، فرصتساز خواهد بود و اگر در مسیر تقابل و منازعات بیهوده قرار گیرد، به تهدید تبدیل میشود.
دبیرکل حزب موتلفه در پاسخ به این پرسش که افزایش دوقطبیسازی در سالهای اخیر درباره موضوعات مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تا چه اندازه به تعمیق شکافهای اجتماعی و دور شدن افراد جامعه از یکدیگر منجر میشود و چگونه میتوان از این روند جلوگیری کرد، گفت: دوقطبیسازی از مخربترین آسیبهای اجتماعی و سیاسی است که با تقسیم جامعه به دو گروه آشتیناپذیر، سرمایه اجتماعی را نابود، تفاهم ملی را غیرممکن و توسعه کشور را در ابعاد گوناگون متوقف میکند. در جامعهای که دچار دوقطبی شدید است، هر پدیده اقتصادی، اجتماعی یا خارجی به ابزاری برای ستیز داخلی تبدیل میشود.
وی افزود: بنابراین باید متوجه مخاطرات دوقطبیسازی برای کشور باشیم. اطمینان داریم اتاقهای فکر دشمن و سرویسهای اطلاعاتی بیگانه در زمینه ایجاد دوقطبیهای مزمن و مهلک در جامعه، به شدت مشغول فعالیت هستند. در چنین شرایطی، جامعه سیاسی، علمی و نخبگانی کشور باید در برابر این توطئه دشمنان بایستد، نه اینکه خدای ناکرده به بخشی از این بازی خطرناک تبدیل شود.
امانی تاکید کرد: نخبگان سیاسی و فرهنگی باید از بهکارگیری واژهها و مفاهیمی که بخشی از جامعه را «جاهل» خطاب میکند، پرهیز کنند. ادبیات رسمی و رسانهای در حوزه نقد باید روادارانه، محترمانه و مبتنی بر پذیرش تنوع دیدگاهها باشد همچنین وظیفه دستگاه قضایی و دیگر دستگاههای حاکمیتی، ایجاد فضایی مناسب برای طرح معقولانه انتقادات و دیدگاهها و جلوگیری از تبدیل تعارض آرا به منازعات پرهزینه و بیفایده است.
وی ادامه داد: دوقطبیسازان معمولاً مسائل پیچیده ملی، از جمله اقتصاد، روابط خارجی یا مسائل فرهنگی را به خیر و شر مطلق تقلیل میدهند. نخبگان باید با ارائه تحلیلهای چندبعدی، به جامعه نشان دهند که راهحلها سیاه و سفید نیستند به عبارت بهتر، باید از نگاه صفر و صدی در قبال برخی مسائل مهم و اختلافی پرهیز کرد.
دبیرکل حزب موتلفه اسلامی در پاسخ به این پرسش که راهکارهای کاهش آسیبهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ناشی از گرایش به افراطگرایی در حوزههای مختلف چیست و آیا میتوان با تقویت گفتوگوی ملی از این روند جلوگیری کرد یا به راهکارهای دیگری نیاز است، گفت: تقویت گفتوگوی ملی در این خصوص اهمیت زیادی دارد. البته باید توجه داشت که گفتوگوی ملی نباید خود به مصداق دیگری از اختلاف و نفرت میان افراد تبدیل شود. گفتوگوی ملی اگر با رعایت حریم طرفین و مصالح کلان کشور صورت گیرد، بسیار مفید و موثر خواهد بود.
فعال سیاسی اصولگرا افزود: وقتی در یک جامعه، گروههای مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی توانایی، فرصت یا تمایل گفتوگوی موثر و پیشبرنده با یکدیگر را از دست میدهند، پدیدهای به نام «انجماد ارتباطی» رخ میدهد. در غیاب گفتوگو، خلأهای ارتباطی به سرعت با بدگمانی، شایعه و برچسبزنی پر میشود بنابراین در اینجا گفتوگوی موثر و پیشبرنده ضرورت و موضوعیت دارد. گسلهای فعال شده در بطن جامعه، نیازمند یک بازآفرینی هویتی و ارتباطی هستند. از اصلیترین وظایف احزاب و گروههای سیاسی، فراهم ساختن همین زمینه و بستر برای شهروندان و مخاطبان است.
وی تاکید کرد: آنچه در این معادله باید بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد، منافع ملی کشور است؛ به این معنا که گفتوگوی ملی باید ناظر بر منافع ملت و کشور تعریف و محقق شود. اگر ماحصل یک گفتوگوی ظاهرا ملی، تعمیق شکافهای اجتماعی و تشدید نفرت از یکدیگر باشد، حتما در شکلگیری و سنجش کارکرد آن، محاسبات درستی صورت نگرفته است.
انتهای پیام
