علی حسین بیرانوند در گفتوگو با ایسنا، با تأکید بر اینکه پیشگیری باید محور اصلی مدیریت آتشسوزی در جنگلهای زاگرس باشد، اظهار کرد: ایجاد آتشبُر در مناطق پرخطر، پایش ماهوارهای، ایجاد سامانههای هشدار زودهنگام و آموزش جوامع محلی از جمله اقداماتی است که میتواند زمان شناسایی و واکنش به حریق را به حداقل برساند.
وی خاطرنشان کرد: مردم محلی نخستین گروهی هستند که میتوانند وقوع آتشسوزی را مشاهده و گزارش کنند، بنابراین آموزش و مشارکت آنان در پیشگیری و اطفای اولیه حریق یک ضرورت است و باید از ظرفیت تشکلهای محلی و تعاونیها نیز استفاده شود.
عوامل انسانی بخش مهمی از بحران زاگرس
دستیار ویژه و معاون گیاهان دارویی بنیاد ملی حامیان علم و فناوری جمهوری اسلامی ایران با اشاره به نقش عوامل انسانی در تشدید بحرانهای زیستمحیطی زاگرس، اظهار کرد: تغییر کاربری اراضی، چرای مفرط دام، برداشت غیرمجاز و غیراصولی چوب، بهرهبرداری نادرست از منابع آب، آتشسوزیهای انسانی و افزایش آلایندههای ناشی از فعالیتهای مختلف، فشار مضاعفی بر این اکوسیستم وارد کرده است.
بیرانوند تأکید کرد: مقابله با این عوامل نیازمند برنامهای جامع است که در آن دستگاههای اجرایی، دانشگاهها، مراکز علمی، تشکلهای مردمنهاد و جوامع محلی در کنار یکدیگر قرار گیرند و هر بخش متناسب با ظرفیت و وظایف خود در حفاظت از این زیستبوم مشارکت داشته باشد.
سه افق برای نجات زاگرس
وی برای حفاظت و احیای جنگلهای زاگرس سه افق زمانی کوتاهمدت، میانمدت و بلندمدت پیشنهاد کرد و گفت: در کوتاهمدت باید اجرای طرحهای آبخیزداری در مناطق بحرانی، آموزش و جلب مشارکت جوامع محلی و پایش مستمر سلامت جنگلها در اولویت قرار گیرد.
بیرانوند ادامه داد: در افق میانمدت، توسعه کشت جایگزین گیاهان دارویی، ایجاد صنایع تبدیلی، تکمیل زنجیره ارزش و اتصال تولیدکنندگان به بازارهای داخلی و صادراتی و همچنین احیای رویشگاههای تخریبشده باید دنبال شود.
دستیار ویژه و معاون گیاهان دارویی بنیاد ملی حامیان علم و فناوری جمهوری اسلامی ایران افزود: در بلندمدت نیز ایجاد شبکه ملی پایش اقلیمی جنگلها، تدوین برنامه جامع سازگاری زاگرس با تغییر اقلیم و حرکت به سمت الگویی از حفاظت مبتنی بر معیشت پایدار میتواند زمینهساز حفاظت بلندمدت از این سرمایه طبیعی باشد.
وی در ادامه تصریح کرد: راه نجات جنگلهای زاگرس، جدا کردن حفاظت از اقتصاد نیست،؛ بلکه باید این دو را به یکدیگر پیوند داد. اگر گیاهان دارویی به یک موتور اقتصادی سبز برای جوامع محلی تبدیل شوند، میتوان هم به حفظ جنگلها و رویشگاههای طبیعی کمک کرد و هم زمینه ایجاد درآمد پایدار برای ساکنان این مناطق را فراهم ساخت.
انتهای پیام
