حسین علیشاپور ـ خواننده ـ در گفت‌وگو با ایسنا درباره وضعیت تولید و انتشار آثار موسیقایی، با تمرکز بر وضعیت اقتصادی و معیشتی، از دشواری‌های پیش روی این حوزه و آنچه ضرورت توجه بیشتر به مسائل اقتصادی و ساختاری موسیقی به زعم و تجربه خود می‌داند، سخن گفت.
در ادامه، مشروح این گفت‌وگو، دیدگاه‌ها و نظرات این خواننده را با ایسنا می‌خوانید:
ـ با توجه به شرایط اقتصادی و با درنظر گرفتن هزینه‌های تولید موسیقی، انتشار یک اثر موسیقایی برای شما بیشتر یک تصمیم هنری است یا یک ریسک اقتصادی؟
یک تصمیم هنری است هم‌سو با بقا؛ یعنی بقا در جهان و نه بقا در محیط موسیقی. اقتصاد در موسیقی، به معنای موسیقی غیرمرتبط با ساختارهای قدرت و ثروت، یک مفهوم مرگ‌آگین است. کارش تمام شده و بوی الرحمنش بلند است. من و امثال من هم کار می‌کنیم که گمان کنیم زنده‌ایم.
ـ آیا در ماه‌های اخیر برنامه انتشار آثار یا پروژه‌های خود را متأثر از شرایط، تغییر داده یا به تعویق انداخته‌اید؟
بله، فراوان؛ کنسرت‌ها، ضبط‌ها و کلاس‌ها، چون تقریبا همه‌چیز تعطیل بود.
ـ شرایط موجود چه تأثیری بر رابطه مخاطب با موسیقی گذاشته است؟
مخاطب کنونی به نان احتیاج دارد. نیازمند است کاری کند تا صاحبخانه بیرونش نکند. موسیقی برای خود ما که ۳۰ سال است کارمان بوده، اولویت نیست، چه برسد به باقی مردم.
ـ آیا این وضعیت باعث شده در انتخاب اشعار، فضای موسیقی یا حتی زمان انتشار آثار، ملاحظات و جانب احتیاط را درنظر بگیرید؟
«اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم» [مولانا]. احتیاط؟ نه، اصلاً. چرا باید احتیاط کرد؟ جامعه تا حدی بیمار و فقیر است. ما هم به تبع اجتماع همانیم. کار از احتیاط گذشته است.
ـ با ادامه شرایط موجود، فکر می‌کنید چه تغییری در روند تولید موسیقی ایرانی رخ خواهد داد؟
با ادامه این شرایط اقتصادی، تعطیل می‌کنیم. به قول «صمد» در فیلم «صمد دربه‌در می‌شود» (ساخته پرویز صیاد)، «تعطیل می‌کنیم و می‌رویم دنبال یک صُنعت آبرومند».
ـ اگر بخواهید تنها یک دغدغه اصلی جامعه موسیقی امروز را مطرح کنید، آن دغدغه چیست؟
دغدغه جامعه موسیقی را نمی‌دانم اما دغدغه من این است که اصحاب رسانه در حوزه‌ی موسیقی کمتر بروند سراع رپرتاژ آگهی و پشتیبانی رسانه‌ای برای آدم‌ها و جریانات خاص. زمانی که من سردبیر بودم در یکی از خبرگزاری‌ها، ازین خبرها نبود که خبرنگارها بروند از صاحبان قدرت و پول امکانات (هرچند ناچیز) بگیرند و برایشان پروپاگاندا درست کنند. این چیزها خیلی زشت است. ضد فرهنگ است و خوب نیست خبرنگارانی که باید چشم و گوش اجتماع باشند و فرهنگ بسازند سراغ این چیزها بروند. پدر بقیه ابنای مملکت را هم همین ماجراها درآورده است.
ـ آیا امروز انتشار موسیقی در ایران بیشتر یک ضرورت فرهنگی است یا یک فعالیت اقتصادی؟
ضرورت فرهنگی‌ای وجود ندارد. الان اهل موسیقی اعم از آهنگساز و خواننده و ... نگاه می‌کنند که پول و امکانات از کدام بنگاه در می‌آید. ژست دغدغه فرهنگی هم اگر کسی داشت یا مخش تکان خورده یا ژست دیگری نمی‌تواند بگیرد. موسیقی به معنای فرهنگی آن باید صاحب و متولی داشته‌باشد. الان بی‌صاحب افتاده. جریان ندارد و مسلما برای کسی یا جایی هم اصلا مهم نیست.
انتهای پیام
