به گزارش ایسنا، «اسکلروز جانبی آمیوتروفیک»(Amyotrophic lateral sclerosis) یک بیماری عصبی شدید است که سلول‌های عصبی مسئول حرکت عضلات را از بین می‌برد.

به نقل از یورک‌الرت، این بیماری معمولاً با ضعف اندام آغاز می‌شود و به نارسایی تنفسی پیشروی می‌کند. درمان‌های کنونی فقط پیشروی بیماری را تا حدودی کند می‌کنند و این امر، نیاز فوری به درمان‌های مؤثرتر را برجسته می‌کند.

پژوهشگران «دانشگاه ناگویا»(Nagoya University) در پژوهش جدیدی نشان دادند که سطح ماده متابولیک N-acyl taurine یاNAT  در خون با پیشروی اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مرتبط است. همچنین، آنها در این پژوهش نشان دادند ترکیب موسوم به PF-04457845 که ایمنی آن در انسان ثابت شده است، روند زوال حرکتی را در موش‌های مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک کند می‌کند.

بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک نه تنها باعث ضعف عضلانی می‌شود، بلکه تغییرات متابولیک گسترده‌ای را از جمله متابولیسم غیرطبیعی لیپید و کاهش وزن نیز ایجاد می‌کند. با وجود این، رابطه بین این تغییرات متابولیک و پیشروی بیماری هنوز مشخص نیست.

پروفسور «ماساهیسا کاتسونو»(Masahisa Katsuno) از پژوهشگران این پروژه گفت: ما با تجزیه و تحلیل نمونه‌های خون بیمار شروع کردیم تا تغییرات متابولیک را ترسیم کنیم و درمان‌های پیشنهادی را براساس نتایج ارائه دهیم.

پژوهشگران معتقدند که افزایش سطحNAT  نشان‌دهنده تلاش بدن برای محافظت از خود است؛ اگرچه این پاسخ به تنهایی کافی نیست. آنها عقیده دارند که افزایش سطحNAT  با دارو می‌تواند به محافظت از سلول‌های عصبی کمک کند.

پژوهشگران برای شناسایی درمان‌های احتمالی، ۲۹ ترکیب را روی نورون‌های حرکتی به‌دست‌آمده از سلول‌های بیماران مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک آزمایش کردند. نتایج نشان داد PF-04457845 که آنزیم مسدودکنندهNAT  را تجزیه می‌کند، تغییرات دژنراتیو در نورون‌های حرکتی را کاهش می‌دهد و آسیب سلولی را محدود می‌کند.

پژوهشگران موش‌های هشت‌هفته‌ای مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک را با PF-04457845 درمان کردند که طول عمر آنها را افزایش داد (۱۳۸ روز در مقایسه با ۱۲۹.۵ روز بدون درمان)، قدرت و حرکت آنها را بهبود بخشید و سلول‌های عصبی نخاع را بهتر حفظ کرد. موش‌های سالم هیچ تاثیری را نشان ندادند که نشان می‌دهد این مزایا مختص مبتلایان به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک است.

تجزیه و تحلیل بیان ژن نشان داد که این دارو، سلول‌های ایمنی نخاع (میکروگلیا) را به سوی حالت حمایتی‌تر و ضد التهابی هدایت می‌کند و مستقیماً ژن‌های مرتبط با رشد و عملکرد سلول‌های عصبی را تغییر می‌دهد.

پژوهشگران قصد دارند گروه‌های بزرگتری از بیماران را مورد بررسی قرار دهند تا ارزیابی کنند که آیا NAT یک نشانگر زیستی عملی برای شدت بیماری و پاسخ به درمان است یا خیر. همچنین، آنها به ارزیابی PF-04457845 و سایر داروها به عنوان درمان‌های بالقوه‌ای که NAT را هدف قرار می‌دهند، ادامه خواهند داد.

این پژوهش در مجله «JCI Insight» به چاپ رسید.

انتهای پیام