به گزارش ایسنا، روزنامه وال استریت ژورنال در گزارشی نوشت: ریشههای بحران کنونی مهمات و تجهیزات نظامی آمریکا از بودجههای ناپایدار و قطعنامههای ادامهدار ناشی میشود. پنتاگون برای صرفهجویی بودجه، همواره تولید مهمات را کاهش داده چون برخلاف لغو پروژههای بزرگ، مقاومت سیاسی کمتری دارد. این روند پس از جنگ سرد شدت گرفت و ظرفیت تولید از بین رفت.
کاهش تولید مهمات از دیرباز راهی برای پنتاگون بوده تا وقتی در پرداخت صورتحسابها مشکل داشت، صرفهجویی کند. کاهش تولید موشکها مقاومت سیاسی کمتری نسبت به لغو برنامههای تملک بزرگ، تعطیلی پایگاهها یا حذف ساختار نیرو ایجاد میکند. این روند پس از جنگ سرد شتاب گرفت، زمانی که واشنگتن «سود صلح» را برداشت و با کاهش نیروها و خریدهای تسلیحاتی، اجازه داد بخش زیادی از ظرفیت تولید پشت سر آنها از بین برود. بودجههای موقت نیز با به تاخیر انداختن شروع طرحهای جدید و جلوگیری از اجرای سفارشهای بلندمدت توسط مدیران برنامه، این مشکل را تشدید کردهاند. صنایع در مواجهه با تقاضای نامشخص، انگیزه چندانی برای سرمایهگذاری در کارخانه، تجهیزات، تامینکنندگان یا نیروی کار ندارند.
فرضیههای اشتباه برنامهریزی یکی دیگر از مواردی است که آمریکا را دچار کمبود مهمات کرده است. برنامهریزان نظامی موجودی مهمات را بر اساس این فرض سادهلوحانه تنظیم کردهاند که جنگها کوتاهمدت و شدید خواهند بود؛ در حالی که جنگ اوکراین و افغانستان نشان داد جنگها میتوانند سالها طول بکشند و به چند جبهه نیز گسترش یابند.
یکسری موانع قانونی نیز در این مورد وجود داشته؛ قانون کنترل صادرات تسلیحات (۱۹۷۶) و ساختار نظارتی ساختهشده حول «مقررات بینالمللی ترافیک اسلحه» که برای جلوگیری از انتقال فناوری به دشمنان طراحی شده بودند، امروز مانع همکاری صنعتی با متحدان معتمد آمریکا شدهاند. این سیستم که در دوران جنگ سرد ایجاد شد، برای جلوگیری از رسیدن فناوریهای حساس به دشمنان یا اشخاص ثالث غیرمجاز و دادن نظارت به واشنگتن بر نحوه استفاده از سلاحهای آمریکایی در خارج از این کشور طراحی شده بود. اینها همچنان اهداف مشروعی هستند. اما ساختار نظارتی که برای کنترل نقلوانتقالات انفرادی خارجی ساخته شده، بهخوبی با عصری که آمریکا به متحدان معتمد برای توسعه، ساخت و نگهداری مشترک سلاحها نیاز دارد، سازگار نیست.
وال استریت ژورنال مینویسد: «حال دولت واشنگتن برای حل این مشکلات باید یکسری اقدامات انجام دهد؛ گام کوتاهمدت شامل قرارداد ۲۲۹ میلیاردی با کمپانی تسلیحاتیسازی ریتون برای افزایش تولید موشک تاماهاوک یک اقدام مثبت است، اما کافی نیست. اصلاح نظام بودجه که کنگره باید بودجههای پایدار چندساله برای تولید در مقیاس اقتصادی تامین کند و همچنین فراهم کردن ظرفیت مازاد برای شرایط اضطراری و بازنگری در مفروضات نظامی، مورد دیگری است؛ به این صورت که پنتاگون باید نیازمندیهای مهمات را بر اساس احتمال جنگهای طولانی و چندجبههای تنظیم کند، نه جنگهای کوتاه.»
اما راهکار اصلی و کلیدی برای رفع کمبود مهمات، از نظر رسانه آمریکایی، برداشته شدن موانع همکاری با متحدان واشنگتن است. وال استریت ژورنال نوشت، بهجای تلاش برای خودکفایی کامل، آمریکا باید متحدان معتمد خود مثل کشورهای پیمان آکوس بین آمریکا، انگلیس و استرالیا را جزئی از پایگاه صنعتی مشترک بهشمار آورد و مقررات صادراتی را اصلاح کند تا اجازه تولید مشترک با طرحهای استاندارد داده شود. این کار باعث پراکندگی جغرافیایی تولید، افزایش ظرفیت، کاهش گلوگاهها و مقاومسازی زنجیره تأمین در برابر حملات و بلایا میشود.
به باور رسانه آمریکایی، واشنگتن دارای سرمایه، فناوری و متحدان قدرتمندی است، اما چارچوب نهادینه منسوخشده را برای تبدیل این مزیتها به قدرت تولیدی ندارد. بازسازی زرادخانه نظامی، مستلزم بازسازی کامل سیستم پشتیبان آن است؛ در غیر این صورت، آمریکا با وجود اختصاص بودجههای جدید، بازهم با کمبود مهمات مواجه خواهد شد.
انتهای پیام
