پژوهشگران دریافتند افرادی که بیشتر در معرض نور شبانه قرار می‌گیرند، ممکن است در سال‌های بعد با تغییراتی در ساختار قلب و کاهش عملکرد عضله قلب مواجه شوند.

لو چی، پژوهشگر ارشد این پژوهش و مدیر مرکز پژوهش چاقی در دانشگاه تولین آمریکا گفت: نتایج پژوهش‌های پیشین ارتباط میان قرار گرفتن در معرض نور شبانه و افزایش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی را نشان داده بودند اما درباره تغییرات ساختاری و عملکردی قلب اطلاعات کمی وجود داشت.

برای انجام این پژوهش، بیش از ۱۱ هزار بزرگسال به مدت هفت روز از حسگرهای پوشیدنی روی مچ دست استفاده کردند تا میزان قرار گرفتن آنها در معرض نور در طول شب ثبت شود.

افرادی که بیشترین میزان مواجهه با نور را داشتند، به‌طور میانگین شبانه حدود ۳۴ دقیقه در معرض سطحی از نور بودند که ممکن است تولید «ملاتونین» را کاهش دهد؛ «ملاتونین»، هورمونی است که در تنظیم خواب نقش دارد.

سه سال بعد، پژوهشگران با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) قلب شرکت‌کنندگان را بررسی کردند. نتایج تصویربرداری نشان داد دیواره بطن چپ قلب افراد با مواجهه بیشتر با نور شبانه ضخیم‌تر شده است. این تغییر باعث کاهش فضای داخلی این حفره قلب می‌شود.

همچنین نشانه‌هایی از کاهش توانایی عضله قلب برای انعطاف هنگام هر ضربان مشاهده شد. پژوهشگران این تغییرات را نوعی «بازسازی قلبی» توصیف کردند.

چی گفت: این تغییرات می‌تواند شیوه سازگاری بدن با فشار باشد اما در نهایت ممکن است به تضعیف قلب و نارسایی قلبی منجر شود.

پژوهشگران همچنین اظهار کردند کوتاه‌تر شدن مدت خواب ممکن است در ارتباط میان نور شبانه و تغییرات قلبی نقش داشته باشد.

در مقاله‌ای که همراه این پژوهش منتشر شد، گروهی از پژوهشگران به سرپرستی توماس مونزل از مرکز پزشکی دانشگاهی ماینتس آلمان، بر اهمیت توجه پزشکان به میزان تاریکی اتاق، استفاده از صفحه‌نمایش‌ها و کار در شیفت شب به‌ویژه در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا فیبریلاسیون دهلیزی تاکید کردند.

طبق گزارش «هلث‌دی»، پژوهشگران برای کاهش نور شبانه استفاده از پرده‌های ضخیم، نور کنار تخت با رنگ گرم و پوشاندن چراغ‌های کوچک وسایل الکترونیکی را پیشنهاد کردند.

نتایج این پژوهش در مجله European Heart Journal منتشر شده است.

انتهای پیام