رحیم ملکنیا در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: اگر قرار باشد یک اقدام فوری برای نجات جنگلهای زاگرس پیشنهاد شود، آن اقدام کاهش وابستگی مردم محلی به این جنگلها از طریق روشهای مختلف است.
وی افزود: یکی از مهمترین موارد در این زمینه، کاهش دامداری سنتی و رمهگردانی در جنگلهای زاگرس است، زیرا چرای بیش از ظرفیت دام، یکی از عوامل اصلی جلوگیری از زادآوری طبیعی جنگلها محسوب میشود.
این دکترای جنگل ادامه داد: موضوع دیگر، کاهش و حذف تدریجی کشاورزی در زیر اشکوب جنگلهای زاگرس است؛ چراکه ادامه این فعالیتها میتواند روند بازسازی طبیعی جنگل را با مشکل مواجه کند.
ملکنیا با اشاره به اهمیت زادآوری طبیعی جنگلهای زاگرس بیان کرد: زمانی که نهالها و درختان جوان به دلیل چرای دام یا فعالیتهای کشاورزی از بین میروند، نسل آینده درختان شکل نمیگیرد و در بلندمدت پایداری جنگل با تهدید مواجه میشود.
وی گفت: اگر جنگلها به دلیل نبود زادآوری مناسب نتوانند نسلهای بعدی درختان را مستقر کنند، در آینده نزدیک یا دور با توجه به سن درختان موجود و سایر عوامل طبیعی و انسانی، خطر از دست رفتن بخشهایی از این جنگلها وجود خواهد داشت.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان تأکید کرد: کاهش وابستگی مردم به منابع جنگلی به معنای نادیده گرفتن معیشت جوامع محلی نیست، بلکه باید با ایجاد راهکارهای جایگزین، زمینهای فراهم شود که حفاظت از جنگل با زندگی مردم منطقه در تعارض قرار نگیرد.
وی ادامه داد: مدیریت پایدار جنگلهای زاگرس نیازمند مشارکت مردم محلی و برنامهریزی برای ایجاد معیشتهای جایگزین است تا فشار مستقیم بر منابع طبیعی کاهش پیدا کند.
ملکنیا تصریح کرد: جنگلهای زاگرس نباید برای منافع اقتصادی کوتاهمدت مورد استفاده قرار گیرند، بلکه باید به عنوان منابعی ارزشمند برای حفظ حیات، محیط زیست، فرهنگ و آینده نسلهای بعدی مورد توجه قرار گیرند.
انتهای پیام
