احمد خدریان یکی از همین چهره‌هاست؛ بازیکنی که نامش برای نسل قدیم فوتبال اهواز با استقلال اهواز، کاپیتانی، جوانمردی و فوتبال پاک گره خورده است. خدریان فوتبال را از زمین‌های خاکی منطقه آخر آسفالت و لشکرآباد اهواز آغاز کرد و نخستین سال‌های حضورش در این رشته را با تیم شهید بایینی پشت سر گذاشت.

بازیکنی بلندبالا، خوش‌فکر و آرام که از همان سال‌های جوانی نشان داد علاوه بر توانایی فنی، از شخصیت لازم برای رهبری یک تیم نیز برخوردار است. او بعدها به شاهین اهواز رفت و با این تیم در جام حذفی کشور قهرمانی ایران را جشن گرفت و حضور در مسابقات آسیایی را تجربه کرد و سپس پیراهن استقلال اهواز را بر تن کرد؛ تیمی که بخش مهمی از دوران فوتبالی او را شکل داد و خدریان نیز سال‌ها با تعصب و وفاداری برای آن به میدان رفت.

کاپیتانی که تیم را جمع می‌کرد

احمد خدریان فقط یک مدافع نبود؛ او در زمین برای هم‌تیمی‌هایش یک رهبر واقعی محسوب می‌شد. بازیکنی که در شرایط مختلف می‌توانست تیم را آرام کند و بازیکنان را کنار هم نگه دارد. هم‌تیمی‌ها برای او احترام خاصی قائل بودند و حرف کاپیتان برای بسیاری از بازیکنان فصل‌الخطاب بود. خدریان از آن بازیکنانی نبود که با سروصدا و حاشیه رهبری کند؛ شخصیت و رفتار او در زمین، جایگاهش را به‌عنوان کاپیتان تثبیت کرده بود.

از ویژگی‌های قابل توجه فوتبال او نیز می‌توان به بازی حساب‌شده و کم‌حاشیه‌اش اشاره کرد. مدافعی که کمتر بی‌دلیل وارد تکل می‌شد و بیشتر با فکر و جای‌گیری مناسب بازی می‌کرد. حتی در زمین‌های سخت و شرایط نامناسب، تلاش می‌کرد فوتبال خودش را انجام دهد؛ موضوعی که هنوز در خاطرات برخی از اهالی فوتبال آن نسل باقی مانده است.

قهرمانی و روزهای پرافتخار

خدریان در دوران بازی خود روزهای مختلفی را تجربه کرد؛ از مسابقات داخلی و حضور در لیگ‌های معتبر آن زمان گرفته تا روزهایی که همراه استقلال اهواز برای رسیدن به موفقیت تلاش می‌کرد. او همچنین در مقطعی از دوران خدمت سربازی، پیراهن ژاندارمری را بر تن کرد و تجربه دیگری به کارنامه فوتبالی خود افزود.

با این حال، آنچه نام او را ماندگار کرد، تنها حضور در مسابقات و افتخارات نبود؛ بلکه استمرار، وفاداری و شخصیت ورزشی او بود. در روزگاری که فوتبال خوزستان بازیکنان بزرگ و مدعیان فراوانی داشت، خدریان توانست جایگاه خود را میان مدافعان شناخته‌شده آن نسل پیدا کند.

یک مدافع بدون حاشیه

یکی از ویژگی‌های مهم احمد خدریان، دوری از حاشیه بود. بازیکنی که فوتبال را جدی می‌گرفت و کمتر اجازه می‌داد مسائل بیرون از زمین، شخصیت ورزشی او را تحت تأثیر قرار دهد.بسیاری از کسانی که فوتبال او را از نزدیک دیده‌اند، از اخلاق خوب، رفتار محترمانه و شخصیت آرام او صحبت می‌کنند. شاید به همین دلیل است که سال‌ها پس از پایان دوران بازی، هنوز وقتی نامش مطرح می‌شود، بسیاری از اهالی فوتبال خوزستان با احترام از او یاد می‌کنند.

خانواده‌ای که فوتبال در آن جریان داشت

احمد خدریان البته در خانواده‌ای رشد کرد که فوتبال برای آنها فقط یک سرگرمی نبود؛ فوتبال بخشی از زندگی خانواده خدریان بود.

پدر خانواده در زمان خود دروازه‌بانی قابلی بود و بعدها به‌عنوان سرپرست ستاره جنوب اهواز فعالیت کرد. همین سابقه نشان می‌دهد که ارتباط خانواده خدریان با فوتبال، به یک نسل محدود نمی‌شد. جواد خدریان نیز در فوتبال اهواز فعالیت داشت و سابقه حضور در تیم نفت اهواز و منتخب را در کارنامه خود داشت.

در کنار احمد، نام حبیب خدریان نیز برای اهالی فوتبال خوزستان نامی آشناست؛ برادری که او هم سال‌ها در فوتبال حضور داشت و پس از دوران بازی، مسیر مربیگری را دنبال کرد. احمد و حبیب را می‌توان از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های فوتبالی خانواده خدریان دانست؛ دو برادری که علاوه بر فوتبال، به اخلاق و شخصیت ورزشی خود نیز شهرت داشتند و همچنان در میان جامعه فوتبال خوزستان مورد احترام هستند.

احمد و حبیب؛ دو برادر، یک خاطره فوتبالی

عکس احمد و حبیب خدریان برای بسیاری از اهالی فوتبال تنها تصویر دو برادر نیست؛ تصویری از یک خانواده فوتبالی و بخشی از خاطرات فوتبال قدیم اهواز است. هر دو در دوره‌ای از فوتبال خوزستان فعالیت کردند که پیراهن باشگاه و اعتبار بازیکن، معنای خاصی داشت. آنها از نسلی بودند که در کنار فوتبال، رفاقت، اخلاق و احترام به هم‌تیمی و پیشکسوت را نیز جدی می‌گرفتند.

حبیب نیز پس از پایان دوران بازی، از فوتبال فاصله نگرفت و وارد عرصه مربیگری شد؛ مسیری که نشان می‌دهد علاقه این خانواده به فوتبال، محدود به حضور در زمین مسابقه نبود.امروز وقتی از خانواده خدریان صحبت می‌شود، نام احمد و حبیب بیش از همه در ذهن اهالی فوتبال خوزستان تداعی می‌شود؛ دو چهره‌ای که بخشی از تاریخ فوتبال اهواز را با خود همراه دارند.

تیم ملی و فرصت‌هایی که می‌توانست بیشتر باشد

احمد خدریان در دوران بازی مورد توجه قرار گرفت و چندین بار نیز به تیم ملی دعوت شد. شاید اگر شرایط فوتبال در آن سال‌ها به شکل دیگری رقم می‌خورد، می‌توانست حضور بیشتری در سطح اول فوتبال ایران داشته باشد.در آن دوره، فوتبال خوزستان مملو از بازیکنان توانمند بود و رقابت برای رسیدن به تیم‌های بزرگ و تیم ملی بسیار جدی بود. با این حال، خدریان توانست سال‌ها در سطح قابل قبول فوتبال کشور حضور داشته باشد و جایگاه خود را حفظ کند.

خاطره‌ای که با یک نسل ماند

برای نسلی از اهالی فوتبال اهواز، احمد خدریان تنها یک نام در فهرست بازیکنان استقلال اهواز نیست؛ بخشی از خاطرات دوران کودکی و نوجوانی آنهاست. نسلی که فوتبال را در زمین‌های خاکی دنبال می‌کرد، نام بازیکنان را حفظ بود و بعد از هر مسابقه، در کوچه و زمین‌های محله، حرکات همان بازیکنان را تکرار می‌کرد.احمد خدریان نیز یکی از همان نام‌هایی بود که در ذهن آن نسل ماند؛ نامی که با استقلال اهواز و فوتبال قدیم خوزستان گره خورده است.

استقلال اهواز رفت، اما «آقا احمد» ماند

سال‌ها گذشته است. بسیاری از تیم‌های قدیمی تغییر کرده‌اند، برخی از آنها از صحنه فوتبال کنار رفته‌اند و نسل‌های تازه جای نسل‌های گذشته را گرفته‌اند اما بعضی بازیکنان با پایان دوران فوتبالشان تمام نمی‌شوند؛ احمد خدریان یکی از آنهاست.

او در فوتبال خوزستان تنها به خاطر بازی‌هایش ماندگار نشد؛ اخلاق، وفاداری، کاپیتانی و شخصیتش باعث شد نام او در خاطره یک نسل باقی بماند.

استقلال اهواز دیگر آن تیم سال‌های گذشته نیست، بسیاری از بازیکنان آن نسل از فوتبال فاصله گرفته‌اند، اما وقتی صحبت از فوتبال قدیم اهواز و کاپیتان‌های بااخلاق آن دوران می‌شود، نام «آقا احمد» هنوز با احترام بر زبان می‌آید. احمد خدریان نمادی از نسلی است که فوتبال را با عشق بازی می‌کرد، برای پیراهن تیمش ارزش قائل بود و می‌دانست که بازیکن بودن فقط به آنچه در زمین انجام می‌دهد خلاصه نمی‌شود.

به گزارش ایسنا، استقلال اهواز رفت، نسل‌ها عوض شدند، اما احمد خدریان در خاطره فوتبال خوزستان ماند؛ کاپیتانی از جنس اخلاق، فوتبال و وفاداری.

انتهای پیام