او پس از پوشیدن تجهیزات کامل ایمنی، سوار بر موتورسیکلت خود راهی مناطق آتشسوزی میشود؛ جایی که هوا از دود سمی، غلیظ و سنگین پُر شده است.
به گزارش ایسنا، این زن ۳۹ ساله عضو گروه «پاور آو ماما» یا «قدرت مادر» (Power of Mama) است؛ نخستین تیم آتشنشانی تمامزنانه در اندونزی که با هدف حفاظت از یکی از مناطق دارای بیشترین تنوع زیستی در کره زمین، تشکیل شده است.
ایرما در مورد انگیزهاش برای پیوستن به این گروه میگوید: چون ما خانهدار هستیم، بیشترین تأثیر را از این وضعیت (اشاره به پدیدههای اقلیمی شدید نظیر آتشسوزیهای جنگلی) میپذیریم. فکر کردم باید کاری در این مورد انجام دهم.
به گزارش گاردین، این گروه متشکل از ۱۴۶ زن ۲۰ تا ۵۸ ساله از ۱۰ روستا در همین منطقه در غرب «کالیمانتان» واقع در جزیره «بورنئو»ی اندونزی است. اعضای این گروه که در سال ۲۰۲۲ توسط یک سازمان مردمنهاد به نام YIARI تشکیل شد، آموزشهای دقیقی، از آتشنشانی گرفته تا کار با پهپادهای نظارتی و انجام فعالیتهای ضروری اجتماعی را دریافت میکنند.
داوطلبان در این گروه از ساعت ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر در مناطق پرخطر گشتزنی میکنند. آنها ضمن ثبت موقعیتهای مکانی، در صورت شناسایی کانونهای آتش، به «مانگالا آگنی» (نام محلیِ یگان تخصصی اطفای حریق وابسته به وزارت جنگلداری) اطلاع میدهند.
آنها مناطق مرزی میان جنگلها و مزارع را بهدقت بررسی کرده، مختصات جغرافیایی را ثبت و عکسبرداری میکنند و سپس اطلاعات را در اپلیکیشن ویژه پایش وارد مینمایند.
البته این کار گاهی در شرایطی دشوار، بسیار طاقتفرساست.
اما اعضای این گروه میگویند دشوارترین بخش کار، متقاعد کردن اهالی منطقه برای دست کشیدن از روش «بُریدن و سوزاندن» (یا همان پاکسازی غیرقانونی زمین از طریق آتش زدن) بوده است؛ روشی که در اندونزی رایج است و راهی ارزان و کارآمد برای آمادهسازی زمین جهت کشت محصولاتی مانند نخل روغنی یا پالم محسوب میشود.
ایرما میگوید فعالیت این گروه در ابتدا با انتقاد مردان روستا مواجه بود اما اکنون اهالی روستا از زن و مرد، دوشادوش هم برای حفاظت از محل زندگی خود تلاش میکنند.
ایرما به یاد میآورد: مردان روستا ما را دست میانداختند و میگفتند «مگر واقعا زنان هم گشتزنی میکنند؟چرا زنان باید گشت بدهند؟ مگر وظایف دیگری ندارید که انجام دهید؟»
«سوریاتی»، یکی دیگر از اعضای گروه «قدرت مادر» نیز تأیید میکند که بزرگترین چالش پیش روی آنها، نحوه واکنش عموم مردم است.
او میگوید: گاهی اوقات فکر میکنند ما داریم خودنمایی میکنیم و میگویند «مگر مادرها چه میدانند؟» وقتی از آنها میخواهیم که زمین را بیاحتیاط آتش نزنند، ممکن است لجاجت کنند. بهویژه در برخورد با افراد مسنتر، باید با ملایمت رفتار کنیم.
«راتیناه» که در سال ۲۰۲۳ به این گروه پیوسته است، میگوید: وقتی اعضای تیم متوجه میشوند کسی در حال پاکسازی زمین برای کشت نخل روغنی است، درباره پیامدهای زیانبار این کار توضیح میدهند.
او توضیح میدهد: ما به آنها میگوییم که «ما مانع پاکسازی زمین توسط شما نمیشویم اما لطفا آتش را کنترل کنید تا گسترش پیدا نکند.» ما به آنها کمک میکنیم تا درک کنند که دود حاصل از آتش چگونه میتواند به فرزندان و خانوادههایشان آسیب برساند.
اما امسال، گروه «قدرت مادر» کار سختی در پیش دارد.
به گزارش خبرگزاری ملی «هاریان کومپاس»، تاکنون هزاران نقطه داغ در کالیمانتان ۵۷.۰۸۱.۳۳ هکتار از اراضی این جزیره را سوزاندهاند.
بدترین آتشسوزیها در زمینهای باتلاقی رخ داده است که خاموش کردن آنها، کار بسیار دشواری است و کانونهای آتش میتوانند هفتهها در زیر زمین بسوزند.
«کارمله لانو سانچز»، مدیر YIARI میگوید: خاموش کردن آتشسوزی در زمینهای باتلاقی بسیار دشوار است زیرا آتش در زیر سطح زمین است. شما نمیتوانید شعلههای آتش را ببینید اما سوختن ادامه دارد و اغلب یک نسیم ملایم برای شعلهور شدن مجدد آتش کافی است.
امسال همچنین این حریقها با یک «ابر ال نینو» همزمان شده است که میتواند آتشسوزیها را تشدید کند.
«مارک پارینگتون»، دانشمند ارشد کوپرنیک (برنامه رصد زمین اتحادیه اروپا) میگوید روندهای امسال از همین حالا به سالی بد، از نظر آتشسوزی اشاره دارند.
او در گزارشی اخیر خاطرنشان کرد: برای اندونزی، انتشار آتشسوزیهای فصلی و مهدود منطقهای در حال حاضر بالاتر از حد معمول است و ما از نزدیک اوضاع را زیر نظر خواهیم داشت تا بفهمیم آتشسوزیها و تأثیر آنها بر کیفیت هوا چگونه در حال تغییر است.
ایرما میگوید از اواخر ژوئن در «سونگای پوتری» باران نباریده است که این امر بحران فعلی کمبود آب در روستا را تشدید میکند.
او میگوید: جویهای کوچک و حتی رودخانهها خشک شدهاند و این امر خاموش کردن آتش را برای ما بسیار دشوار میکند. تنها چاره ما این است که همراه با اهالی محل در حاشیه مزارع یا جنگل گردهم آییم و پیوسته پیشروی آتش را زیر نظر داشته باشیم. بهشدت نگرانم که شعلهها به مناطق مسکونی برسند؛ وضعیت بسیار خطرناکی است.
«ارلی مارلینا»، معلم ۴۶ ساله روستا نیز میگوید که پس از مشاهده آتشسوزیهای هولناک سال ۲۰۱۹، تصمیم گرفته است به گروه «قدرت مادر» بپیوندد.
او میگوید: من به این گروه پیوستم تا بستری برای ابراز عشقم به حفاظت از محیط زیست داشته باشم و بتوانم در این زمینه دست به اقدام مستقیم بزنم.
ارلی با یادآوری یک عملیات شبانه در آن سال، میگوید که تیم آنها نقشی حیاتی ایفا کرد.
او میگوید: خانهها حدود ۱۰۰ متر فاصله داشتند. ما پس از نماز عشا، کار اطفای حریق را آغاز کردیم و تا ساعت ۱۱ شب آن را تحت کنترل درآوردیم. این عملیات چهار تا پنج ساعت طول کشید. ما به عنوان داوطلب، در فصل خشک بهطور مداوم در حالت آمادهباش هستیم؛ ساکنان واقعا به این تیم متکی هستند.
تیم «قدرت مادر» فراتر از مرزهای بورنئو نیز تأثیرگذار بوده و در سال ۲۰۲۳ برنده «مسابقات قهرمانی هوای پاک اندونزی» شده است.
سانچز، از اعضای سازمان YIARI میگوید: حفاظت از جنگل یکی از اهداف اصلی ماست. موضوع تنها خاموش کردن آتش نیست؛ بلکه مسئله، مشاهده افزایش اعتمادبهنفس این زنان و ایفای نقشِ قدرتمند و شایسته آنها در جامعه است.
بیشتر بخوانید:
آشنایی با گروه «شِنمو»؛ زنانِ نگهبانِ حیاتوحش در کوهستانهای سردِ هند
انتهای پیام
