احسان ططری در گفتوگو با ایسنا با اشاره به نقش باشگاههای ورزشی در سلامت جامعه اظهار کرد: باشگاههای ورزشی از مهمترین نهادهای اجتماعی برای ارتقای سلامت جسمی و روانی شهروندان به شمار میروند. فعالیت منظم ورزشی علاوه بر بهبود آمادگی جسمانی، کنترل وزن و کاهش خطر ابتلا به بیماریهای غیرواگیر، موجب افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت روابط بینفردی و ارتقای سرمایه اجتماعی میشود.
نقش باشگاهها در کاهش آسیبهای اجتماعی
وی با بیان اینکه جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به تقویت ارتباطات اجتماعی مثبت نیاز دارد، افزود: حضور نوجوانان و جوانان در محیطهای ورزشی سالم میتواند آنان را از گرایش به رفتارهای پرخطر مانند اعتیاد، خشونت و سایر آسیبهای اجتماعی دور کند. همچنین ورزش منظم در کاهش اضطراب، افسردگی و فشارهای روانی، افزایش اعتمادبهنفس و ایجاد احساس رضایت از زندگی نقش قابل توجهی دارد.
ططری تأکید کرد: تحقق این اهداف مستلزم وجود باشگاههایی با فضای ایمن، مربیان دارای صلاحیت، برنامههای تمرینی علمی و خدمات استاندارد است و نباید باشگاه ورزشی را صرفاً یک فضای فیزیکی برای تمرین دانست.
باشگاه استاندارد چه ویژگیهایی دارد؟
این عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان گفت: باشگاه استاندارد باید دارای مجوز قانونی، ساختار مدیریتی مشخص، نیروی انسانی متخصص، تجهیزات استاندارد، رعایت اصول بهداشت و ایمنی و توان ارائه خدمات باکیفیت باشد. تنها در چنین شرایطی باشگاه میتواند نقش واقعی خود را در توسعه ورزش و سلامت جامعه ایفا کند.
مدیریت سنتی؛ مهمترین چالش باشگاههای ورزشی
وی، مهمترین چالش باشگاههای ورزشی کشور را نبود مدیریت حرفهای و مدل درآمدی پایدار دانست و تصریح کرد: بسیاری از باشگاهها بدون برنامه راهبردی مشخص اداره میشوند و در حوزههایی مانند مدیریت مالی، بازاریابی، منابع انسانی، ارتباط با مشتری و ارزیابی عملکرد با مشکلات جدی روبهرو هستند.
ططری ادامه داد: افزایش هزینههای اجاره، تجهیزات و نگهداری، کاهش قدرت خرید مردم، وابستگی برخی مجموعهها به منابع دولتی و محدود بودن درآمد باشگاهها به شهریه اعضا، آسیبپذیری اقتصادی این مراکز را افزایش داده است.
نرخ پایین مشارکت ورزشی؛ چالش اصلی توسعه باشگاهها
وی با اشاره به پایین بودن نرخ مشارکت ورزشی در کشور گفت: مهمترین مسئله این است که تعداد افرادی که بهصورت مستمر و سازمانیافته ورزش میکنند، پایین است و همین موضوع بر فعالیت باشگاهها تأثیر مستقیم دارد.
این پژوهشگر حوزه مدیریت ورزشی با اشاره به نتایج یک پژوهش در استان لرستان اظهار کرد: یافتههای این مطالعه نشان داد نرخ مشارکت در فعالیتهای ورزشی سازمانیافته بسیار پایین بوده و توسعه باشگاههای ورزشی بدون افزایش مشارکت عمومی، با چالشهای جدی مواجه خواهد بود.
وی در ادامه با بیان اینکه توسعه هدفمند باشگاههای ورزشی میتواند به کاهش آسیبهای اجتماعی کمک کند، گفت: ورزش با ساماندهی اوقات فراغت نوجوانان و جوانان، تقویت انضباط فردی، مسئولیتپذیری و کار گروهی، زمینه کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر را فراهم میکند.
این عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان با اشاره به تجربه برخی کشورها افزود: بسیاری از کشورها با توسعه زیرساختهای ورزشی در مناطق آسیبپذیر توانستهاند بخشی از مشکلات اجتماعی را کاهش دهند و این تجربه نشان میدهد سرمایهگذاری بر ورزش، سرمایهگذاری بر سلامت و امنیت اجتماعی است.
موانع سرمایهگذاری بخش خصوصی
وی مهمترین موانع سرمایهگذاری بخش خصوصی در باشگاهداری را نااطمینانی اقتصادی، افزایش هزینههای ثابت، نبود مشوقهای مؤثر، دشواری پیشبینی درآمد و فرآیندهای اداری پیچیده عنوان کرد.
ططری تصریح کرد: سرمایهگذاران زمانی با اطمینان وارد این حوزه میشوند که قوانین از ثبات برخوردار باشد، حمایتهای مالیاتی و اعتباری هدفمند ارائه شود و امکان درآمدزایی از مسیرهای متنوع برای باشگاهها فراهم شود.
ضرورت بازنگری در نحوه واگذاری اماکن ورزشی
وی همچنین با انتقاد از شیوه واگذاری برخی اماکن ورزشی دولتی از طریق مزایده گفت: در مواردی، اماکن ورزشی به افرادی واگذار میشود که تخصص کافی در مدیریت ورزشی ندارند و این مسئله میتواند به کاهش کیفیت خدمات، افزایش استهلاک اماکن و آسیب به ورزشکاران منجر شود.
این پژوهشگر مدیریت ورزشی تأکید کرد: واگذاری اماکن ورزشی باید با رویکرد تخصصمحور انجام شود تا ضمن حفظ سرمایههای ورزشی، زمینه توسعه پایدار ورزش و افزایش مشارکت عمومی نیز فراهم شود.
انتهای پیام
