به گزارش ایسنا، به نقل از Times Higher Education ، شورای پزشکی و دندانپزشکی پاکستان (PMDC) در ابتدای سپتامبر دستور داده است دانشگاهها و دانشکدههای این کشور، دانشجویان افغانِ در حال تحصیل را به افغانستان بازگردانند و از پذیرش دانشجویان جدید افغانستانی نیز جلوگیری کنند.
این تصمیم در شرایطی گرفته شده که بیش از ۲۰۰ دانشجوی افغانستانی در رشتههای پزشکی و دندانپزشکی پاکستان تحصیل میکنند، اما تنها ۲۲ نفر از آنها در PMDC ثبت شدهاند. مقامهای پاکستانی، ثبتنشدن دانشجویان را مبنای تصمیم خود قرار دادهاند؛ بااینحال، دانشجویان افغانستانی میگویند هرگز به آنها اعلام نشده بود که باید در این نهاد ثبتنام کنند. پژوهشگران افغانستانی نیز معتقدند مسئولیت ثبت دانشجویان بر عهده نهاد ناظر بوده است.
اهمیت ماجرا زمانی بیشتر میشود که بدانیم بسیاری از این دانشجویان با استفاده از بورسیه دولت پاکستان در قالب برنامه بورسیه علامه اقبال وارد دانشگاههای این کشور شدهاند؛ یعنی تحصیل آنها نه یک مسیر غیررسمی، بلکه نتیجه برنامهای بوده که خود دولت پاکستان برای دانشجویان افغانستانی فراهم کرده است.
با این حال، دادگاهها تاکنون چند بار بهطور موقت مانع اجرای اخراج شدهاند. دادگاه عالی لاهور در ۱۱ سپتامبر، پس از رسیدگی به شکایت دانشجویان افغانستانی، اجرای دستور PMDC را متوقف کرد. دادگاه عالی اسلامآباد نیز در پرونده یک پزشک افغانستانی، حکم اخراج او را به حالت تعلیق درآورد تا بتواند دوره تحصیلات تکمیلی خود را ادامه دهد.
اما پشت این اختلاف حقوقی، نگرانی بزرگتری وجود دارد؛ بهویژه درباره زنان افغانستانی. در افغانستان، دختران از تحصیل در مدارس متوسطه و دانشگاهها محروم هستند و محدودیتهای شدیدی برای اشتغال زنان وجود دارد. به همین دلیل، تحصیل در پاکستان برای برخی از دانشجویان زن افغانستانی یکی از معدود مسیرهای باقیمانده برای تبدیل شدن به پزشک است.
لیز رابینسون، مدیرعامل سازمان «Charmaghz» که برنامههای آموزش آنلاین برای زنان و دختران افغانستانی اجرا میکند، هشدار داده است که اخراج این دانشجویان میتواند «بسته شدن تراژیک یکی دیگر از مسیرهای آموزش عالی برای زنان افغانستانی» باشد. به گفته او، این تصمیم علاوه بر تغییر مسیر زندگی و آینده حرفهای دانشجویان فعلی، ممکن است آنها را در صورت بازگشت به افغانستان در معرض خطر قرار دهد و امید بسیاری از دختران جوانی را که پزشکی را بهعنوان آینده خود میبینند، از بین ببرد.
در مقابل، بلال گیلانی از مؤسسه Gallup Pakistan، این اقدام را بخشی از فشار گستردهتر پاکستان بر دولت طالبان میداند؛ فشاری که محدودیتهای تجاری و بازگرداندن مهاجران افغانستانی را نیز شامل میشود. او معتقد است اسلامآباد از ابزارهای اقتصادی و اجتماعی برای وادار کردن طالبان به همکاری در مسائل امنیتی استفاده میکند و پرونده دانشجویان نیز به بخشی از همین مناقشه تبدیل شده است.
اکنون آینده این دانشجویان به تصمیم دادگاهها و روند روابط دو کشور گره خورده است؛ اما برای بسیاری از آنها، مسئله فقط ادامه تحصیل نیست. بازگشت اجباری میتواند به معنای از دست رفتن تنها مسیری باشد که برای ساختن یک زندگی حرفهای و مستقل در اختیار داشتهاند.
انتهای پیام
