سیاوش نریمان در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا افزود: مولانا به دلیل آشفتگی‌های سیاسی و نابسامانی‌های موجود در روزگار خود، بلخ را ترک کرد و به نیشابور رفت و مدتی نیز در محضر عطار نیشابوری حضور داشت.

وی ادامه داد: مولوی در آن زمان، کودک بود و به همراه پدرش نزد عطار رفت. عطار زمانی که مولوی را دید و دریافت که شور و شوق شاعری در وجود او نهفته است، به پدرش گفت که دیری نخواهد پایید که این فرزند آتش به سوختگان عالم خواهد زد.

این پژوهشگر ادامه داد: شکل‌گیری شخصیت مولوی علاوه بر تأثیرپذیری از پدرش که اهل معرفت، علم و عرفان بود، تحت تأثیر دیدار با عطار نیز قرار گرفت و به نظر می‌رسد تقدیر چنین بوده که مولوی به نیشابور رفته و عطار را ببیند.

نریمان با اشاره به شرایط سیاسی آن دوران تصریح کرد: نابسامانی‌های سیاسی، فضا را برای شاعران و عارفان ناامن کرده و بستر رشد را برای آنان نامساعد کرده بود و مولانا پس از این تحولات به سمت «قونیه» رفت.

وی خاطرنشان کرد: مولانا در قونیه، واقع در ترکیه امروزی، درگذشت و به خاک سپرده شد و هر سال بسیاری از شاعران و عارفان به این شهر رفته و مراسم سماع عرفانی برگزار می‌کنند.

مولانا؛ متعلق به یک جغرافیا یا میراثی فراتر از مرزها

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد یاسوج درباره ادعاهای مطرح‌شده درباره تعلق مولانا به کشورهای مختلف، عنوان کرد: برخی در افغانستان معتقدند مولانا متعلق به این کشور است، زیرا در بلخ متولد شده است و در ترکیه نیز به دلیل اینکه مولانا در قونیه مستقر شده و در آنجا به خاک سپرده شده است، چنین ادعاهایی مطرح می‌شود. اما آنچه درست است، تعلق مولانا به فرهنگ و ادبیات ایران است و در ایرانی بودن او شکی وجود ندارد.

این پژوهشگر در ادامه درباره ادعاهای مطرح‌شده در ترکیه درباره مولانا اظهار کرد: در ترکیه این استدلال مطرح می‌شود که چون مولوی در این سرزمین مستقر شده، مهاجرت کرده و با مشاهیر آنجا ارتباط داشته است، بنابراین متعلق به همان آب و خاک است.

وی خاطرنشان کرد: شماری از دانشمندان و نویسندگان در واکنش به این ادعاها، با ارائه استدلال‌ها و شواهد تاریخی، این ادعاها را فاقد اعتبار و پشتوانه مستند دانسته‌اند.

نریمان درمورد جایگاه شعر در زندگی جمعی ایرانیان گفت: نفس شعر خواندن تأثیر بسیاری در ارتباطات اجتماعی دارد و شعر یکی از بهترین ابزارها برای برقراری ارتباط است. هدف مولوی تنها شعر گفتن نبود، بلکه او شعر را به‌عنوان ابزاری برای بیان اعتقادات و اندیشه‌های خود به کار می‌گرفت.

نریمان درباره «دیوان شمس» نیز بیان کرد: این اثر متعلق به مولاناست، اما مولوی به دلیل ارادت ویژه‌ای که به پیر و مراد خود، شمس تبریزی، داشت، این دیوان را به نام شمس نام‌گذاری کرد.

انتهای پیام