به گزارش ایسنا، دنیای امروز ما پر از هیاهو و برنامه‌های فشرده است، اما گاهی بهترین اتفاق برای یک کودک، رخ‌دادن همان چیزی است که والدین از آن می‌ترسند مثل بی‌حوصلگی. با نگاهی کوتاه بررسی می‌کنیم که چگونه می‌توان از این لحظات به ظاهر سخت، فرصتی برای رشد مهارت‌های حیاتی کودک ساخت.

این خیلی مهم است که کودک یاد بگیرد همیشه کسی برایش برنامه آماده ندارد. بخشی از رشد بچه‌ها پیداکردن راهی برای سرگرم شدن خودشان است.

دکمه نجات متوقف: قرار نیست هر لحظه بی‌حوصلگی را با بازی، کلاس یا کارتون پر کنید.

صفحه نمایش؛ ممنوع: گوشی و تلویزیون مسکن‌های موقتی هستند که ذهن کودک را تنبل می‌کنند.

سوال درست بپرس: نگویید:«چی کار کنم برات؟» بگویید «فکر می‌کنی تو اتاقت چه بازی جدیدی قائم شده؟»

فرمول «سه انتخاب»: «نقاشی، لگو یا 10 دقیقه بازی دو نفره؟» چند انتخاب ساده برایش داشته باشید، نه فهرست بلند.

جادوی وسائل ساده: به جعبه مقوایی یا چند بالش، بیشتر از اسباب‌بازی‌های گرانقیمت قوه خیال را فعال می‌کنند. یادتان باشد، والدگری یعنی فراهم‌کردن محیط، نه اجرای سانس‌های سرگرمی. زمان‌های بدون برنامه خاص، مهارت حل مساله و خودتنظیمی را در کودک می‌سازند.

انتهای پیام