به گزارش ایسنا، بر اساس گزارش تازه مؤسسه رویترز برای مطالعه روزنامهنگاری در دانشگاه آکسفورد، پادکستهای خبری در سال ۲۰۲۶ دستخوش دو تغییر بزرگ شدهاند: چرخش از صدا به ویدیو و حرکت به سمت مدلهای درآمدزایی جدید مانند خرید حق اشتراک.
نیک نیومن ـ نویسنده این تحقیق در سال ۲۰۲۶ ـ نوشته است، «ناشران خبری در واکنش به استراتژیهای تازه یوتیوب، اسپاتیفای و اپل، به سرعت نسخههای ویدیویی پادکستها را تولید میکنند و برنامههای گفتوگومحور شخصیتمحور در حال تنگ کردن فضای سریالهای روایی سنتی هستند.
«سریالهای روایی سنتی» در پادکست به برنامههایی گفته میشود که بر پایه قصهگویی و روایت داستانی ساخته شدهاند، برخلاف برنامههای گفتوگومحور که محور آنها مصاحبه و بحث است.
یافتههای این تحقیق به «چرخش بصری» هم اشاره کرده است و اینکه «تولیدکنندگان محتوا یا همه برنامهها را ویدیویی میکنند یا فقط فرمتهای گفتوگومحور را؛ در این مسیر برنامههای روایی و تحقیقی همچنان صوتی میمانند.»
یادآوری این نکته ضروری است که نظرسنجی دیگری که توسط شرکت ادیسون ریسرچ در سال ۲۰۲۶ انجام شد، نشان میداد که ۲۶٪ آمریکاییهای بالای ۱۲ سال، بهصورت هفتگی هم پادکست گوش میدهند و هم این ساختار را تماشا میکنند؛ ۱۳٪ فقط صوتی و ۶٪ فقط ویدیویی. نتایج این نظرسنجی تکمیلی یادآور این نکته است که ویدیو جایگزین صدا نمیشود، بلکه دامنه مخاطب را گستردهتر میکند.

بر اساس این گزارش، رسانههایی مانند اکونومیست و نیویورک تایمز اشتراکهایی راهاندازی کردهاند که فقط «پادکست» را پوشش میدهد. با این حال، متقاعد کردن مخاطب به پرداخت پول برای محتوایی که قبلاً رایگان بوده دشوار است؛ به همین دلیل تمرکز رسانهها به تولید محتوای ویژه، تهیه گزارش از رویدادها و کالاهای تبلیغاتی منتقل شده است.
هرچند یادآوری این نکته هم ضروری است که برای ناشرانی که اشتراک دریافت میکنند، پادکست فقط منبع درآمد نیست بلکه ابزاری برای نگهداشتن مشترکان و ایجاد عادت رسانهای است.
نیک نیومن در خود تحقیق یادآور شده است، شرکتهای پادکستمحور و مجموعههایی مثل Goalhanger و Chora Media «استعداد» و «برنامه» را در مرکز کار خود قرار دادهاند و نه اتاق خبر؛ رسانههای سنتی هم با ساخت استودیو در حال تقلید این مدلاند.
در پایان باید یادآوری کرد با مبهم شدن مرز صدا و تصویر، دستهبندی، اندازهگیری و فروش تبلیغات پادکستها دشوارتر شده است.

انتهای پیام
