به گزارش ایسنا، «مین جین لی»، در سال ۱۹۹۵ میلادی، وقتی در اواسط دهه بیست‌سالگی زندگی‌اش بود، شغلش را به‌عنوان وکیل رها کرد. در نوجوانی تشخیص داده شده بود که ناقل هپاتیت B است و پزشکان به او گفته بودند به‌احتمال زیاد در دهه بیست یا سی‌سالگی زندگی‌اش به سرطان کبد مبتلا خواهد شد. این نویسنده کره‌ای-آمریکایی که اکنون ۵۷ ساله است، درباره تصمیمش برای پشت کردن به حقوق ثابت و بیمه درمانی چنین می‌گوید: «با خودم گفتم اگر قرار است بمیرم، اول یک کتاب مینویسم ...بارها به من گفته شد که بیمارتر و بیمارتر خواهم شد، طوری که همیشه احساس کرده‌ام اگر بتوانم یک کتاب واقعا خوب منتشر کنم، آن وقت کارم را کرده‌ام. »
«گاردین» نوشت، «لی» که بسیار سرزنده به نظر می‌رسد، از خانه‌اش در نیویورک در یک تماس تصویری در گفت‌وگو با این نشریه حاضر است. در این تماس تصویری قفسه‌های کتاب از کف تا سقف پشت سرش قرار دارند. «گاردین» با این نویسنده تماس گرفت تا درباره انتشار سومین رمانش، «هاگوان آمریکایی» (American Hagwon)، صحبت کند. این رمان بخش پایانی چیزی است که می‌توان آن را «سه‌گانه کره‌ای» نامید، چرا که او پیش‌تر «غذای مجانی برای میلیونرها» را در سال ۲۰۰۷ و رمان پرفروش بین‌المللی‌اش به نام «پاچینکو» را در ۲۰۱۷ منتشر کرده است. البته «لی» تصحیح می‌کند که «چهارگانه کُره‌ای!». این نویسنده به لطف داروهای آزمایشی، اکنون آن‌قدر سالم است که می‌تواند به کتاب دیگری متعهد شود. او به شوخی می‌گوید: «پیش از اینکه ۷۰ ساله شوم، باید نسخه پیش‌نویسم را تحویل بدهم... من همان چهار کتابی را مینویسم که می‌خواستم بنویسم و بعد از آن یک چرت طولانی می‌زنم.»
«لی» به طور میانگین هر دهه یک کتاب می‌نویسد. یازده سال زمان برد تا «غذای مجانی برای میلیونرها»، درباره فرزندان مهاجران کُره‌ای در نیویورک دهه ۹۰، منتشر شود. این نویسنده همچنین ۲۰ سال روی نوشتن «پاچینکو» کار کرد. این رمان که دوره‌ای نزدیک به یک قرن را در بر می‌گیرد و از یک دهکده ماهیگیری در کره تحت اشغال ژاپن تا وال‌استریت دهه ۱۹۸۰ را شامل می‌شود، یکی از ۱۰۰ کتاب برتر قرن نیویورک تایمز انتخاب شد و بیش از ۵ میلیون نسخه در جهان فروش داشته است.
«هاگوان آمریکایی» اما سرگذشت یک خانواده را از سئول به سیدنی به کالیا در سال‌های منتهی به بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۷ و پس از آن دنبال می‌کند. «لی» به‌تازگی از سفر تحقیقاتی به آلمان برای کتاب بعدی‌اش که عنوان آن «طرح مارشال» خواهد بود، بازگشته است. نقطه شروع آن توافق ۱۹۶۳ است، زمانی که هزاران کره‌ای به آلمان غربی فرستاده شدند تا به‌عنوان معدنکار یا پرستار کار کنند و اقتصاد کشور خودشان را تقویت کنند. تنها وجه مشترک هر چهار رمان، دیاسپورای کُره‌ای است.
رمان‌های «لی» هر کدام بیش از ۵۰۰ صفحه وزن دارند و به اندازه آثار یک عمر نویسندگان دیگر، روی قفسه کتاب جا می‌گیرند. این نویسنده می‌گوید: «دوست دارم یک رمان کوتاه بنویسم، اما با این موضوع‌ها نمی‌دانم چطور...همیشه با خودم فکر می‌کنم: خدایا، خب یک چیز آسان‌تر انتخاب کن. مشکلت چیه؟ ایده اینکه دو نفر سر یک میز آشپزخانه احساساتی داشته باشند چطوره؟»
کتاب‌های او به همان اندازه که از نظر فیزیکی حجیم‌اند، پربار هم هستند چراکه آن‌ها کشش روایی غرق‌کننده، وجدان اجتماعی و ارزش‌های اخلاقی کلاسیک‌های ویکتوریایی را شامل می‌شوند. «لی» می‌گوید: «تقریبا همه کسانی که به‌عنوان نویسنده بیش از همه تحسین می‌کنم، نویسندگان بریتانیایی فقیدِ گذشته‌اند».
اگر دو رمان اولش به ترتیب به همسان‌سازی و استعمار پرداخته باشند، «هاگوان آمریکایی» به یکی از مهم‌ترین چیزها برای کُره‌ای‌های در سراسر جهان می‌پردازد: آموزش. «هاگوان»(hagwon) اصطلاح آموزشگاه‌های خصوصی فشرده است که در کره جنوبی همه‌جا حاضرند. «لی» می‌گوید: «اگر یک کلمه وجود داشت که می‌خواستم بدانید و برای درک هر کُره‌ای که تا ملاقات خواهید کرد، بسیار مهم است، آن کلمه «هاگوان» است».
در رمان «هاگوان آمریکایی»، «جان» و «هلن کو» پس از یک ناکامی تجاری مجبور می‌شوند مسیر متفاوتی در پیش بگیرند: «جان» شغل پردرآمدش در بیمه را رها می‌کند تا یک سالن ناخن در لس‌آنجلس را اداره کند، و سه فرزندشان باید درس‌های سختی را بیاموزند. بیش از ۶۰۰ صفحه که به درس خواندن، تدریس خصوصی و راه‌اندازی کسب‌وکار هاگوان اختصاص یافته است، مفهومی ناآشنا برای بیشتر خوانندگان بیرون کُره است و ممکن است فروش سختی داشته باشد. اما «هاگوان آمریکایی» بسیار فراتر از درس خواندن برای امتحان است.
این نویسنده دوست دارد نظریه خود را در خط اول هر یک از رمان‌هایش بیان کند: «شایستگی می‌تواند نفرین باشد» در «غذای مجانی برای میلیونرها»؛ «تاریخ به ما خیانت کرده، اما مهم نیست» در «پاچینکو» و «قواعد تعامل، از قبل تغییر کرده‌اند» که او در آغاز «هاگوان آمریکایی» اعلام می‌کند.
داستان خود «لی» همان گستردگی حماسی رمان‌هایش را دارد. پدرش پناهنده جنگی بود که در ۱۶ سالگی از کره شمالی فرار کرد و هرگز خانواده‌اش را دوباره ندید و مادر «لی» را که یک معلم پیانو بود، در سئول ملاقات کرد. خانواده‌اش وقتی او هفت‌ساله بود به آمریکا نقل مکان کرد. او که دومین فرزند از سه دختر این خانواده است، آخر هفته‌ها در کیوسک روزنامه‌فروشی‌ای می‌نشست که پدرش خریده بود. بعد از یک سال، یک فروشگاه عمده‌فروشی جواهرات خریدند، که خیلی بزرگ‌تر از کیوسک روزنامه نبود و در آن جواهرات بدلی به دستفروشان می‌فروختند. هر دو والدینش شش روز هفته در مغازه کار می‌کردند. پدرش اکنون ۹۱ و مادرش ۸۶ ساله است و او هر یکشنبه پس از کلیسا به دیدنشان در نیوجرسی می‌رود.
او درباره روزهای مدرسه‌اش می‌گوید:«هیچ دوستی نداشتم و واقعا نمی‌توانستم با دیگران کنار بیایم»، وقتی به دبیرستان علوم برانکس راه یافت، اوضاع بهتر شد. دو سال کار به‌عنوان وکیل، که در آن جعبه‌های اسناد را در یادداشت‌های ۲۰ صفحه‌ای می‌گنجاند، تمرینی عالی برای رمان‌نویسی بود که قصد داشت تکه‌های عظیم تاریخ کره را به دوش بکشد. او در ۲۴ سالگی با همسرش کریستوفر دافی، که نیمی ژاپنی و نیمی اروپایی است، ازدواج کرد و پسرشان وقتی او ۲۹ ساله بود به دنیا آمد.
یک روز پس از خواندن «خانه‌ای برای آقای بیسواس» اثر «وی.اس. نایپل»، وقتی از مترو به خانه برمی‌گشت، فهمید موضوع نوشته‌هایش همین است. «لی» در مقاله‌ای در نیویورک تایمز نوشت:«باید درباره آبروریخته‌ها، فقرا و تلاشگران جدی کویینز می‌نوشتم».
«هاگوان آمریکایی» نوشته مین جین لی از ۲۹ سپتامبر منتشر شده است.
انتهلی پیام
