فوتبال خوزستان فقط یک مسابقه و چند باشگاه نیست؛ بخشی از هویت ورزشی این استان است. فوتبالی که روزگاری در آبادان، اهواز، مسجدسلیمان، شوشتر، شوش، دزفول، ماهشهر، ایذه، اندیمشک و دیگر شهرهای استان نفس می‌کشید و از دل زمین‌های خاکی، مدارس و محلات، استعدادهایی را به فوتبال ایران معرفی می‌کرد.

امروز اگر بخواهیم درباره بازگشت فوتبال خوزستان به روزهای درخشان گذشته صحبت کنیم، نباید فقط به گذشته افتخار کنیم؛ باید از گذشته درس بگیریم و برای آینده برنامه داشته باشیم.

فوتبال محلات

فوتبال محلات زمانی یکی از مهم‌ترین مسیرهای کشف استعداد در خوزستان بود. زمین‌های خاکی، توپ‌های ساده و مسابقاتی که شاید امکانات چندانی نداشتند، اما یک ویژگی مهم داشتند؛ استعدادها در آنها دیده می‌شدند.

امروز احیای فوتبال محلات می‌تواند یکی از نخستین گام‌های بازسازی فوتبال پایه باشد. حمایت از تیم‌های محلات، تأمین حداقل امکانات، برگزاری مسابقات منظم و شناسایی مربیان فعال در این بخش، هزینه‌ای در برابر سرمایه‌ای که می‌تواند برای فوتبال استان ساخته شود نیست.

بازگشت فوتبال به مدارس

مدرسه باید یکی از نخستین ایستگاه‌های استعدادیابی باشد؛ مسابقات فوتبال آموزشگاهی اگر به شکل منظم، سالانه و هدفمند برگزار شود، می‌تواند دوباره هزاران دانش‌آموز را وارد چرخه رقابت کند؛ بازیکنانی که شاید خانواده‌هایشان توان پرداخت هزینه‌های سنگین برخی کلاس‌ها و مدارس فوتبال را نداشته باشند، اما استعداد و علاقه کافی برای فوتبال دارند.

مسیر مدرسه، منطقه، شهرستان، استان، باشگاه و فوتبال حرفه‌ای می‌تواند دوباره به یک زنجیره واقعی استعدادیابی در خوزستان تبدیل شود.

شهرهای فوتبال‌خیزی که نباید فراموش شوند

فوتبال خوزستان فقط اهواز نیست؛ آبادان، مسجدسلیمان، شوشتر، شوش، دزفول، ماهشهر، ایذه، اندیمشک و دیگر مناطق استان هرکدام بخشی از تاریخ فوتبال خوزستان را ساخته‌اند.

در بسیاری از این شهرها هنوز استعداد وجود دارد؛ آنچه نیاز است، ایجاد فرصت، مسابقه، امکانات و ارتباط منظم میان فوتبال پایه و باشگاه‌هاست. استعدادی که دیده نشود، دیر یا زود از فوتبال فاصله می‌گیرد.

فوتبال خوزستان به چه باشگاه‌هایی نیاز دارد؟

باشگاهداری فقط نتیجه گرفتن در یک فصل نیست. باشگاه حرفه‌ای باید برای امروز و فردای خود برنامه داشته باشد؛ از تیم‌های پایه گرفته تا مربیان جوان، استعدادیابی، آموزش و رساندن بازیکن به تیم بزرگسالان.

خوزستان به باشگاه‌هایی نیاز دارد که بازیکن‌ساز باشند، نه فقط بازیکن‌گیر. هر بازیکن خوزستانی که از یک زمین خاکی به فوتبال حرفه‌ای می‌رسد، در حقیقت بخشی از آینده فوتبال استان را می‌سازد.

نیاز فوتبال خوزستان به صنایع

خوزستان استانی صنعتی است و سال‌هاست فوتبال و صنعت در کنار یکدیگر قرار داشته‌اند؛ صنایع، سازمان‌ها و مجموعه‌های اقتصادی می‌توانند در چارچوب مسئولیت اجتماعی خود، بخشی از ظرفیتشان را به فوتبال پایه، زیرساخت‌ها، زمین‌های ورزشی، مسابقات محلات و حمایت از تیم‌های رده‌های مختلف اختصاص دهند.

این حمایت نباید فقط به پرداخت هزینه برای یک فصل محدود شود؛ فوتبال نیازمند سرمایه‌گذاری بلندمدت است.

استفاده از ظرفیت شهری برای اشاعه فوتبال

شهرداری‌ها تنها متولی ورزش همگانی نیستند؛ در شهرهایی که فوتبال بخشی از هویت اجتماعی آنهاست، می‌توان با برنامه‌ریزی و طی مسیر قانونی، از ظرفیت مدیریت شهری و شوراها برای تقویت فوتبال قهرمانی، فوتبال پایه و تیم‌های محلات نیز استفاده کرد.

وقتی یک شهر استعداد دارد، طبیعی است که بخشی از ظرفیت مدیریت شهری نیز برای شکوفایی این استعدادها به کار گرفته شود.

نقش هیات فوتبال برای بازگشت به جایگاه اصلی

فوتبال خوزستان برای بازگشت به جایگاه گذشته، به همکاری همه بخش‌ها نیاز دارد؛ هیات فوتبال، اداره ورزش، آموزش و پرورش، شهرداری‌ها، صنایع، باشگاه‌ها، مربیان، پیشکسوتان، بخش خصوصی و رسانه‌ها.

هیچ‌کدام به تنهایی نمی‌توانند این مسیر را طی کنند. آنچه امروز بیش از هر چیز نیاز است، یک نقشه راه چندساله و تقسیم وظایف مشخص است؛ اینکه چه کسی مسئول استعدادیابی است، چه کسی باید مسابقه برگزار کند، چه کسی از تیم‌های پایه حمایت می‌کند و چگونه استعداد کشف‌شده به باشگاه حرفه‌ای می‌رسد.

فوتبال خوزستان هنوز استعداد دارد

شاید بزرگ‌ترین اشتباه این باشد که تصور کنیم دوران طلایی فوتبال خوزستان تمام شده است. نه؛ استعداد از بین نرفته است. هنوز در زمین‌های خاکی، مدارس، محلات و شهرهای مختلف استان، کودکانی با رؤیای فوتبالیست شدن زندگی می‌کنند. هنوز مربیانی هستند که با کمترین امکانات کار می‌کنند. هنوز خانواده‌هایی هستند که فرزندانشان را به فوتبال می‌سپارند. مسئله این است که آیا ما آن‌ها را می‌بینیم؟

بازگشت به گذشته، یعنی ساختن آینده

به گزارش ایسنا، فوتبال خوزستان نباید فقط درباره روزهای طلایی گذشته حرف بزند. گذشته زمانی ارزشمند است که چراغ راه آینده باشد. اگر فوتبال محلات دوباره رونق بگیرد، مسابقات آموزشگاهی احیا شود، شهرهای فوتبال‌خیز مورد توجه قرار گیرند، صنایع و شهرداری‌ها نقش خود را ایفا کنند، باشگاه‌ها به بازیکن‌سازی اهمیت بدهند و یک برنامه منسجم برای کشف و پرورش استعدادها شکل بگیرد، می‌توان امیدوار بود که فوتبال خوزستان دوباره به جایگاه شایسته خود نزدیک شود.

شاید اگر فوتبال خوزستان امروز زبان داشت، گلایه نمی‌کرد؛ مطالبه می‌کرد. مطالبه‌اش هم پیچیده نیست؛ زمین می‌خواهم، مسابقه می‌خواهم، مربی می‌خواهم، فرصت می‌خواهم، دیده شدن می‌خواهم و مهم‌تر از همه، می‌خواهم باورم کنید.

فوتبال خوزستان هنوز زنده است. فقط باید دوباره به آن فرصت داد تا خودش را نشان دهد.

انتهای پیام